Юрий Боровицкий

was last seen 30 January at 17:29

Минск, Беларусь

https://stihi.ru/2024/01/24...

Write a message Подружиться Send gift

720 View
all

Unsubscribe from irrelevant news

To unsubscribe from another user's news, click the settings icon in this post and select the necessary option.

Все

Guestbook

Юрий Боровицкий wrote

9 hours ago

status.html

...

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

yesterday at 10:01

status.html

...

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий added a post

Wednesday at 14:04

user-post.html

***
Майму вернаму сябру
Міхаілу Ўласавічу Танасіенку

Невыпадковая сустрэча.
Я ехаў да цябе знарок.
"Ну, прывітанне, мой старэча!
Мяне ці бачыш? Як твой зрок?"

"Цябе дык так. Не бачу грошай..."
Ён скажа гэта незнарок.
Стары, сляпы, але харошы,
Хоць рэж апошні агурок.

Бывае рознае сяброўства.
Мы не пілі на брудэршафт,
Не аднаго мы з ім узросту,
Расціў нас не адзін ландшафт,

Але пайду з ім у разведку,
І ён са мною пойдзе ў бой.
Я каву п'ю. Ён п'е таблетку.
Хварэем думкаю - адной.

"Ну, прывітанне, шчыры сябра!
Я ехаў да цябе знарок,
Адчайны, доблесны і храбры, more…

Нравится1Нравится1 человеку

Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

Wednesday at 12:45

status.html

***
На руках маршчыны – гэта форма,
А таксама – формула душы.
У кагосьці рукі – для пракорму,
А камусьці сказана "пішы".

Толькі вершам цела не пракорміш,
Вось таму і зморшчыны ляглі.
Для кагосьці слова – як праформа,
А маё – заўсёды ад зямлі.

І Айчына для мяне – не форум,
Дзе б умеў я словам гандляваць.
На яе шматлікіх святлафорах
Мне агні чырвоныя гараць.

На руках маршчыны – гэта норма,
А таксама формула душы.
Не пішы ніколі для праформы,
Не рукамі, а душой пішы.

23. 01. 2024 г.

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

Monday at 13:00

status.html

***
А ўсё ж такі гары, як той ліхтар,
І не спыняй душы сваёй работу,
Шліфуй майстэрства, беражы свой дар,
Нягледзячы на тлумную турботу.

Ты ўсё ж такі гары, як той ліхтар,
Што цемру ночы гасіць пад гарою.
Няспынны рух і ёсць твой Божы дар,
А спынішся, і быць табе зямлёю.

Ты ўсё ж такі гары, пакуль гарыць
Святло тваёй усмешкі дабратою,
Бо толькі так на свеце трэба жыць,
Як той ліхтар, што свеціць пад гарою.

22. 01. 2024 г.

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

25 January at 13:27

status.html

***
Зноў нясу свае вярыгі
І замеценай дарогай
У напрамку да адлігі
Крочу да суддзі, да Бога.
Не зважаю на інтрыгі,
На фальшывыя трывогі,
Для сябе складаю кнігі
І нясу на суд да Бога.
За бясконцасць дыялогу
І свайго натхнення мігі
Шчыра дзякую я Богу
І яму чытаю кнігі.

25. 01. 2026 г.

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

25 January at 13:24

status.html

...

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

23 January at 22:36

status.html

***
Веру, што сустрэну ранне
Пахам мятнае гарбаты,
Срэбнаму здзіўлюся ззянню
Снегу, што ахутаў хаты,
І замеценай дарогай
Буду крочыць зноў нястомна
Да майго суддзі, да Бога,
Аж пакуль не стане цёмна...
І каму яны патрэбны –
Вершы, што пішу душою?
Зноў над лесам месяц срэбны,
Як лязо над галавою...
Не патрэбны зараз вершы,
Не патрэбны зараз кнігі.
Снег і той – патрэбен першы!
Я ж нясу свае вярыгі
І замеценай дарогай
Крочу да суддзі, да Бога.

23. 01. 2026 г.

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

23 January at 7:08

status.html

...

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

21 January at 10:46

status.html

***
Неахайнасць да слова
Мне муляе сэрца,
А нядбайнасць да мовы
Мне муляе жыць.
І якім ні было б
Ваша бойкае скерца,
Трэба родную мову
Як маму любіць.

Каб не засціла вочы
Грашовая слава,
Трэба роднае слова
Сабой затуляць,
Бо яно - гэта слова -
Зусім не забава,
І яго асцярожна
Патрэбна ўжываць.

А няправільна ўжытае -
Гэта халтура,
Што хаўтурамі слова
Магчыма назваць.
Буйным цветам цвіце
Вось такая культура,
І ніякім указам
Яе не стрымаць.

19. 01. 2024 г.

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

21 January at 10:43

status.html

...

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

20 January at 21:22

status.html

***
Замяла зіма дарогі
І прарвала цеплатрасу...
Крытык, нібы чорт двухрогі,
Апрануўся зноў у расу
І пяе пра святатацтва,
Пра маю немілагучнасць,
І пра грэх майго мастацтва,
І пра мовы маёй штучнасць.
А другі пяе пра музу,
Нібы з ёй я размінуўся...
Выбліск сонечны – медузу –
Бачу ў небе. Ён раздзьмуўся
І гарыць паўночным ззяннем
Ноччу студзеньскай над хатай...
Зноў сваё сустрэну ранне
Пахам мятнае гарбаты
І замеценай дарогай
Буду крочыць зноў – да Бога.

20. 01. 2026 г.

Нравится Комментировать

Юрий Боровицкий wrote

19 January at 10:58

status.html

***
Светлай памяці мамы

Калі хавалі, шлях кароткім здаўся,
А зараз шлях – даўгі, даўгі, даўгі…
Калі хавалі, проста развітаўся,
А зараз еду – аддаваць даўгі.

Ні штучных слёз, ні штучнага імкнення,
Адно што кветкі – штучныя, як свет,
Бо не вярнуць ніводнага імгнення,
Калі даверыць мог табе сакрэт.

А зараз што? Не свету ж мне даверыць,
Чаму, і з кім, і як цяпер жыву?
Таму ўздрыгну, як раптам рыпнуць дзверы,
І гэты рып я мамай назаву.

14. 04. 2018 г.