*** Вясновае сонейка сёння прыгрэла Адталую глебу, спявала сініца, У грубках палілі, цюльпаны нясмела
Unsubscribe from irrelevant news
To unsubscribe from another user's news, click the settings icon in this post and select the necessary option.
Все
Guestbook
More
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Вясенняя журба... Запон пашыла мама...
Перабірала бульбу з капца ў запоне тым...
Капец быў за хляўцом: салома зверху, яма...
Мая святая мама... І я быў маладым...
І слаўся сіні дым вясны па пазахлеўю...
І ля капца наш кот на мышак паляваў...
Ўставала мама рана: відаць, яшчэ да пеўняў...
А наш чырвоны певень, ой, раненька спяваў...
Што на пасеў, у кошык кідала, адбірала...
А дзе, хоць і вялікая, дык парася карміць...
Мая святая мама да пеўняў уставала...
І паспявала ў час заўсёды ўсё зрабіць...
Вясенняя журба... Вярба жаўцее ў полі...
Я абдыму вярбу, ды позна цалаваць... more…
Вясенняя журба... Запон пашыла мама...
Перабірала бульбу з капца ў запоне тым...
Капец быў за хляўцом: салома зверху, яма...
Мая святая мама... І я быў маладым...
І слаўся сіні дым вясны па пазахлеўю...
І ля капца наш кот на мышак паляваў...
Ўставала мама рана: відаць, яшчэ да пеўняў...
А наш чырвоны певень, ой, раненька спяваў...
Што на пасеў, у кошык кідала, адбірала...
А дзе, хоць і вялікая, дык парася карміць...
Мая святая мама да пеўняў уставала...
І паспявала ў час заўсёды ўсё зрабіць...
Вясенняя журба... Вярба жаўцее ў полі...
Я абдыму вярбу, ды позна цалаваць... more…
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Вясновае сонейка сёння прыгрэла
Адталую глебу, спявала сініца,
У грубках палілі, цюльпаны нясмела
З зямлі паглядалі. Вясне пакарыцца
Жадала бяроза, на сонейку млела,
Заплакаць хацела бярозавым сокам.
Сініца на бэзе звінела і пела,
І дзень вымяраўся бязмэтавым крокам.
Без мэты санеты жыццю я складаю
І крочу без мэты праз дзень сакавіцкі.
Мяне хтось чытае, і я штось чытаю
І шчасця жадаю вам, ваш Баравіцкі.
02. 03. 2024 г.
Вясновае сонейка сёння прыгрэла
Адталую глебу, спявала сініца,
У грубках палілі, цюльпаны нясмела
З зямлі паглядалі. Вясне пакарыцца
Жадала бяроза, на сонейку млела,
Заплакаць хацела бярозавым сокам.
Сініца на бэзе звінела і пела,
І дзень вымяраўся бязмэтавым крокам.
Без мэты санеты жыццю я складаю
І крочу без мэты праз дзень сакавіцкі.
Мяне хтось чытае, і я штось чытаю
І шчасця жадаю вам, ваш Баравіцкі.
02. 03. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Падкарміў часнок я, прапалоў клубніцу,
Падвязаў ажыну, што лягла на дол.
Абкапаў бружмелю пышную спадніцу
Ды падкінуў гною кусціку ў прыпол.
Ні душой, ні словам не крыўлю ніколі,
Нараджаю ў полі лёгкі свой радок,
Не зайздрошчу вашай паэтычнай долі,
Не лічу, што – геній, ці, як вы, прарок.
Не раблю я кнігу. Мне бліжэй зямное.
Мае вершы піша не для кнігі быт.
Беларусі неба – для мяне святое,
А маё натхненне – сонечны блакіт.
Падкарміў часнок я сёння карбамідам,
Падвязаў ажыну, што лягла на бок.
Наталяю сэрца родным краявідам.
Для мяне ён – геній, для мяне – прарок.
03. 04. 2026 г.
Падкарміў часнок я, прапалоў клубніцу,
Падвязаў ажыну, што лягла на дол.
Абкапаў бружмелю пышную спадніцу
Ды падкінуў гною кусціку ў прыпол.
Ні душой, ні словам не крыўлю ніколі,
Нараджаю ў полі лёгкі свой радок,
Не зайздрошчу вашай паэтычнай долі,
Не лічу, што – геній, ці, як вы, прарок.
Не раблю я кнігу. Мне бліжэй зямное.
Мае вершы піша не для кнігі быт.
Беларусі неба – для мяне святое,
А маё натхненне – сонечны блакіт.
Падкарміў часнок я сёння карбамідам,
Падвязаў ажыну, што лягла на бок.
Наталяю сэрца родным краявідам.
Для мяне ён – геній, для мяне – прарок.
03. 04. 2026 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
За дальнімі хмарамі думкамі-марамі
Я зноў у дзяцінства імкнуся.
Плыву да яго разам з шэрымі хмарамі
Ў куточак маёй Беларусі.
Там родная сцежка вітае мяне,
Там чорнай крыніцы малюся,
Там ліпа старая душу мне кране
Ў куточку маёй Беларусі.
Там ногі лагодзіць дарогі пясок,
З вярбой я там добра знаёмы,
Там кожнай бабулі я - проста сынок,
Там тонкай сцяблінцы саломы
Я рады, калі яе ў рукі бяру,
Нібыта падношу да сэрца
Куточак любімы, маю Беларусь,
Якою хацеў бы сагрэцца.
За дальнімі хмарамі думкамі-марамі
Я зноў у дзяцінства імкнуся,
Плыву да яго разам з шэрымі хмарамі, more…
За дальнімі хмарамі думкамі-марамі
Я зноў у дзяцінства імкнуся.
Плыву да яго разам з шэрымі хмарамі
Ў куточак маёй Беларусі.
Там родная сцежка вітае мяне,
Там чорнай крыніцы малюся,
Там ліпа старая душу мне кране
Ў куточку маёй Беларусі.
Там ногі лагодзіць дарогі пясок,
З вярбой я там добра знаёмы,
Там кожнай бабулі я - проста сынок,
Там тонкай сцяблінцы саломы
Я рады, калі яе ў рукі бяру,
Нібыта падношу да сэрца
Куточак любімы, маю Беларусь,
Якою хацеў бы сагрэцца.
За дальнімі хмарамі думкамі-марамі
Я зноў у дзяцінства імкнуся,
Плыву да яго разам з шэрымі хмарамі, more…
Юрий Боровицкий
added a photo
photo-add-collage.html
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Учора мне ўручылі
Медаль Францыска Скарыны...
М. Башлакоў
Вам не за гэта медаль уручылі.
Вам уручылі яго за адданасць.
Вас, як паэта, даўно прыручылі.
Цэняць не вершы, а Вашу рахманасць.
Цэняць удзячнасць: Вы вельмі крануты.
Толькі ў людзей узнікае пытанне:
Хто Вас чытае? Па кроплі цыкуты
Вы выпіваеце кожнае ранне...
І пераносіце з кнігі у кнігу
Вершы, якія даўно напісалі...
Добра, што далі медаль, а не фігу,
Нават калі яны Вас не чыталі.
02. 04. 2026 г.
Учора мне ўручылі
Медаль Францыска Скарыны...
М. Башлакоў
Вам не за гэта медаль уручылі.
Вам уручылі яго за адданасць.
Вас, як паэта, даўно прыручылі.
Цэняць не вершы, а Вашу рахманасць.
Цэняць удзячнасць: Вы вельмі крануты.
Толькі ў людзей узнікае пытанне:
Хто Вас чытае? Па кроплі цыкуты
Вы выпіваеце кожнае ранне...
І пераносіце з кнігі у кнігу
Вершы, якія даўно напісалі...
Добра, што далі медаль, а не фігу,
Нават калі яны Вас не чыталі.
02. 04. 2026 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Зноў едзе бабуля старая на дачу,
Вязе у заплечніку хлеба акраец.
Шукае забаву сабе, ці удачу,
Ці нейкі пасільны занятак шукае.
"У нас у Зялёным купляюцца дачы.
Адну вось купілі. Трынаццаць мо тысяч!
Шашлык будуць смажыць. На дачы ён смачны.
Багатыя, мусіць, раз грошай не лічаць...
А я буякам сваім торфу купіла,
А потым падсцілкі лясное падкіну.
Цудоўныя ягады... Будзе шчэ сіла,
За хаткай сваёй пасаджу арабіну..."
Спаўзла з электрычкі і крочыць дарогай,
Заплечнік нясе, у ім хлеба акраец.
І лічыць бабуля сваёй перамогай,
Што сілы да дачы дайсці яшчэ мае...
29. 02. 2024 г.
Зноў едзе бабуля старая на дачу,
Вязе у заплечніку хлеба акраец.
Шукае забаву сабе, ці удачу,
Ці нейкі пасільны занятак шукае.
"У нас у Зялёным купляюцца дачы.
Адну вось купілі. Трынаццаць мо тысяч!
Шашлык будуць смажыць. На дачы ён смачны.
Багатыя, мусіць, раз грошай не лічаць...
А я буякам сваім торфу купіла,
А потым падсцілкі лясное падкіну.
Цудоўныя ягады... Будзе шчэ сіла,
За хаткай сваёй пасаджу арабіну..."
Спаўзла з электрычкі і крочыць дарогай,
Заплечнік нясе, у ім хлеба акраец.
І лічыць бабуля сваёй перамогай,
Што сілы да дачы дайсці яшчэ мае...
29. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Мае вершы толькі мне патрэбны,
Толькі мне душу яны лагодзяць,
Як лагодзіць неба месяц срэбны,
Ці як зоркі, што над ім усходзяць.
Мне таксама гэтак мала трэба
Хваляванняў нейкіх пра пустое.
Толькі сонца ў небе, толькі неба -
Сіняе, у зорках, залатое.
Ад пасеву да жніва жывём мы,
Ад жніва - да новага пасеву.
У жыцці даўно ўжо ўсё знаёма:
Словы песні і яе прыпеву.
І калі стамляешся ад быту,
Дабрабыту рабскага араты,
Прысвячаеш вершы зноў блакіту
Неба ў сэрцы, ў думках і над хатай.
28. 02. 2024 г.
Мае вершы толькі мне патрэбны,
Толькі мне душу яны лагодзяць,
Як лагодзіць неба месяц срэбны,
Ці як зоркі, што над ім усходзяць.
Мне таксама гэтак мала трэба
Хваляванняў нейкіх пра пустое.
Толькі сонца ў небе, толькі неба -
Сіняе, у зорках, залатое.
Ад пасеву да жніва жывём мы,
Ад жніва - да новага пасеву.
У жыцці даўно ўжо ўсё знаёма:
Словы песні і яе прыпеву.
І калі стамляешся ад быту,
Дабрабыту рабскага араты,
Прысвячаеш вершы зноў блакіту
Неба ў сэрцы, ў думках і над хатай.
28. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Снег дзе-нідзе прытаіўся, як заяц.
Сосны расталі ў зары вечаровай.
Хутка вясна снег апошні расплавіць,
Прыйдзе ў красе сваёй, ззяючы, новай.
Хутка слязамі заплачуць бярозы,
Лозы накінуць пуховыя хусткі.
Высушыць сонца салёныя слёзы
На палыне ўздоўж дарог беларускіх.
Хутка вясна зноў вясною запахне:
Спелаю глебай на сонных пагорках.
Хутка закружаць вясеннія птахі -
Вішань квітнеючых белыя зоркі.
28. 02. 2024 г.
Снег дзе-нідзе прытаіўся, як заяц.
Сосны расталі ў зары вечаровай.
Хутка вясна снег апошні расплавіць,
Прыйдзе ў красе сваёй, ззяючы, новай.
Хутка слязамі заплачуць бярозы,
Лозы накінуць пуховыя хусткі.
Высушыць сонца салёныя слёзы
На палыне ўздоўж дарог беларускіх.
Хутка вясна зноў вясною запахне:
Спелаю глебай на сонных пагорках.
Хутка закружаць вясеннія птахі -
Вішань квітнеючых белыя зоркі.
28. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Сінія зоры у інеі лютаўскім тлеюць,
Нямеюць галінкі і вішань, і яблынь, і груш.
Блізіцца дзень, і у інеі зоры сінеюць,
Тлеюць агеньчыкі зорныя выстыўшых душ.
Сінія зоры нямеюць у інеі колкім,
Шэрая ноч падымаецца з вецця садоў.
Гаснуць у інеі сінія зоры-іголкі,
Лютаўскі дзень прачынаецца, блізіцца зноў.
Сінія зоры знікаюць у небе расталым,
Гронкі чырвонай каліны страсаюць імжу.
Дзень сустракаю даўно пасівелым і сталым,
Толькі душой, што нямее, яшчэ даражу.
Толькі душой, што не выстыла, зорам спяваю,
Іх саграваю у інеі сінім зімы,
І цеплыню і спагаду душы не хаваю, more…
Сінія зоры у інеі лютаўскім тлеюць,
Нямеюць галінкі і вішань, і яблынь, і груш.
Блізіцца дзень, і у інеі зоры сінеюць,
Тлеюць агеньчыкі зорныя выстыўшых душ.
Сінія зоры нямеюць у інеі колкім,
Шэрая ноч падымаецца з вецця садоў.
Гаснуць у інеі сінія зоры-іголкі,
Лютаўскі дзень прачынаецца, блізіцца зноў.
Сінія зоры знікаюць у небе расталым,
Гронкі чырвонай каліны страсаюць імжу.
Дзень сустракаю даўно пасівелым і сталым,
Толькі душой, што нямее, яшчэ даражу.
Толькі душой, што не выстыла, зорам спяваю,
Іх саграваю у інеі сінім зімы,
І цеплыню і спагаду душы не хаваю, more…
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
Eduard Moerike
Das verlassene Maegdlein
Frueh, wann die Haehne kraehn,
Eh die Sternlein verschwinden,
Muss ich am Herde stehn,
Muss Feuer zuenden.
Schoen ist der Flammen Schein,
Es springen die Funken;
Ich schaue so drein,
In Leid versunken.
Ploetzlich, da kommt es mir,
Treuloser Knabe,
Dass ich die Nacht von dir
Getraeumet habe.
Traene auf Traene dann
Stuerzet hernieder;
So kommt der Tag heran -
O ging er wieder!
ЭДУАРД МЁРЫКЕ
Пакінутая наймічка
Рана, як першыя пеўні крычаць,
Зорачкі нават не зніклі шчэ з неба,
Трэба мне ўжо каля печы стаяць,
Дровы запальваць для выпеку хлеба. more…
Das verlassene Maegdlein
Frueh, wann die Haehne kraehn,
Eh die Sternlein verschwinden,
Muss ich am Herde stehn,
Muss Feuer zuenden.
Schoen ist der Flammen Schein,
Es springen die Funken;
Ich schaue so drein,
In Leid versunken.
Ploetzlich, da kommt es mir,
Treuloser Knabe,
Dass ich die Nacht von dir
Getraeumet habe.
Traene auf Traene dann
Stuerzet hernieder;
So kommt der Tag heran -
O ging er wieder!
ЭДУАРД МЁРЫКЕ
Пакінутая наймічка
Рана, як першыя пеўні крычаць,
Зорачкі нават не зніклі шчэ з неба,
Трэба мне ўжо каля печы стаяць,
Дровы запальваць для выпеку хлеба. more…
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
EDUARD MOERIKE
Er ist's
Fruehling laesst sein blaues Band
Wieder flattern durch die Luefte;
Suesse, wohlbekannte Duefte
Streifen ahnungsvoll das Land.
Veilchen traeumen schon,
Wollen balde kommen.
– Horch, von fern ein leiser Harfenton!
Fruehling, ja du bist's!
Dich hab ich vernommen!
ЭДУАРД МЁРЫКЕ
Гэта яна
Вясна, як блакітная птаха,
Крыламі трэпле ў паветры;
Пахне салодкім ветрам
Краіны над кожным дахам.
Фіялка ўжо марыць, маўчыць,
Квітнець яна хоча між траў.
- Паслухай, здалёк недзе арфа гучыць!
Вясна, гэта, любая, ты!
Я сэрцам цябе распазнаў!
Пераклад Юрыя Баравіцкага
Er ist's
Fruehling laesst sein blaues Band
Wieder flattern durch die Luefte;
Suesse, wohlbekannte Duefte
Streifen ahnungsvoll das Land.
Veilchen traeumen schon,
Wollen balde kommen.
– Horch, von fern ein leiser Harfenton!
Fruehling, ja du bist's!
Dich hab ich vernommen!
ЭДУАРД МЁРЫКЕ
Гэта яна
Вясна, як блакітная птаха,
Крыламі трэпле ў паветры;
Пахне салодкім ветрам
Краіны над кожным дахам.
Фіялка ўжо марыць, маўчыць,
Квітнець яна хоча між траў.
- Паслухай, здалёк недзе арфа гучыць!
Вясна, гэта, любая, ты!
Я сэрцам цябе распазнаў!
Пераклад Юрыя Баравіцкага
Uploading
Error loading page. Retry in 15 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С 23 февраля!
от
Лена
Кузнецова
Other people named Юрий Боровицкий in My World