Unsubscribe from irrelevant news
To unsubscribe from another user's news, click the settings icon in this post and select the necessary option.
Все
Guestbook
More
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Я жыву, пакуль кахаю зорку,
Што да рання будзе мне свяціць.
Брэша дзесь сабака на узгорку
Ды у вокны ноч ужо глядзіць.
І не спіць душа мая да ранку,
Думае пра зорачку сваю.
Выйду, пастаю яшчэ на ганку,
У святле ад зорак пастаю.
За акном у цемры кружаць мухі –
Снег ідзе. А хочацца вясны.
Зорачкі сваёй люблю я рухі,
Пра яе люблю я нават сны.
Брэша дзесь сабака там на ўзгорку
Ды у вокны ноч ізноў глядзіць.
Я шчаслівы, бо кахаю зорку,
Што мяне таксама часта сніць.
21. 02. 2026 г.
Я жыву, пакуль кахаю зорку,
Што да рання будзе мне свяціць.
Брэша дзесь сабака на узгорку
Ды у вокны ноч ужо глядзіць.
І не спіць душа мая да ранку,
Думае пра зорачку сваю.
Выйду, пастаю яшчэ на ганку,
У святле ад зорак пастаю.
За акном у цемры кружаць мухі –
Снег ідзе. А хочацца вясны.
Зорачкі сваёй люблю я рухі,
Пра яе люблю я нават сны.
Брэша дзесь сабака там на ўзгорку
Ды у вокны ноч ізноў глядзіць.
Я шчаслівы, бо кахаю зорку,
Што мяне таксама часта сніць.
21. 02. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Вые вецер за сцяною.
Я начую тут з зімою.
За сцяною вые вецер.
Я адзін з зімой на свеце.
За сцяною вецер вые.
Люты ноччу сосны мые.
Мые ноччу люты сосны
І па лужах ходзіць босы.
Сосны мые люты ноччу.
З лютага я ўжо не збочу.
Я не збочу з гэтай ночы,
І яна з мяне не збочыць.
Буду сведкаю да рання
Ночы лютаўскай спаткання
З ветрам, што ў сцяну грукоча
І са мной сустрэцца хоча.
Я ж начую тут з зімою.
Вецер вые за сцяною...
04. 02. 2024 г.
Вые вецер за сцяною.
Я начую тут з зімою.
За сцяною вые вецер.
Я адзін з зімой на свеце.
За сцяною вецер вые.
Люты ноччу сосны мые.
Мые ноччу люты сосны
І па лужах ходзіць босы.
Сосны мые люты ноччу.
З лютага я ўжо не збочу.
Я не збочу з гэтай ночы,
І яна з мяне не збочыць.
Буду сведкаю да рання
Ночы лютаўскай спаткання
З ветрам, што ў сцяну грукоча
І са мной сустрэцца хоча.
Я ж начую тут з зімою.
Вецер вые за сцяною...
04. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
Наварыў катам аўсянкі, а яны есці не ўзялі, дык сам снедаю... Як я іх разумею!
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Лютаўская ноч глядзіць у вокны.
Брэша дзесь сабака на гары
Ды блішчаць чырвоныя валокны –
Ў цемені халоднай ліхтары.
Каб не ты, не жыў бы я на свеце,
Дзе так многа глупства і лухты,
Дзе калыша змрок зімовы вецер,
Змрок, як смерць, бязмежны і пусты.
Брэша дзесь сабака там на ўзгорку
Ды у вокны ноч усё глядзіць...
Я жыву, пакуль кахаю зорку,
Што да ранку будзе мне свяціць.
17. 02. 2026 г.
Лютаўская ноч глядзіць у вокны.
Брэша дзесь сабака на гары
Ды блішчаць чырвоныя валокны –
Ў цемені халоднай ліхтары.
Каб не ты, не жыў бы я на свеце,
Дзе так многа глупства і лухты,
Дзе калыша змрок зімовы вецер,
Змрок, як смерць, бязмежны і пусты.
Брэша дзесь сабака там на ўзгорку
Ды у вокны ноч усё глядзіць...
Я жыву, пакуль кахаю зорку,
Што да ранку будзе мне свяціць.
17. 02. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Успомніш ты не раз сцяжыны
Айчыны любае сваёй,
І даўкі смак яе рабіны,
І куст каліны – пад гарой.
Яшчэ ты ўспомніш тры асіны –
За веснічкамі, дзвюх бяроз,
Калі дзьмуў вецер, галасіны...
І не стрымаеш горкіх слёз
На той засмучанай дарозе,
Дзе не вядуць сляды назад,
Дзе ліст апошні на бярозе –
У твой апошні лістапад.
Там ні паэзіі, ні прозе,
Ні слову ўжо не будзеш рад...
01. 02. 2024 г.
Успомніш ты не раз сцяжыны
Айчыны любае сваёй,
І даўкі смак яе рабіны,
І куст каліны – пад гарой.
Яшчэ ты ўспомніш тры асіны –
За веснічкамі, дзвюх бяроз,
Калі дзьмуў вецер, галасіны...
І не стрымаеш горкіх слёз
На той засмучанай дарозе,
Дзе не вядуць сляды назад,
Дзе ліст апошні на бярозе –
У твой апошні лістапад.
Там ні паэзіі, ні прозе,
Ні слову ўжо не будзеш рад...
01. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
Дорогие друзья, с китайским Новым годом вас! Желаю, чтобы радость и веселье жили в ваших сердцах. Чтобы символ года принес вам счастье, достаток и здоровье. Чтобы вы всегда были жизнерадостными и бодрыми.
Здоровья вам крепкого и ума побольше!
Здоровья вам крепкого и ума побольше!
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Ружовы захад бачу я праз сосны.
Агністы захад зноў на схіле дня.
Грамнічны дзень спакойны і марозны.
Не хутка прыйдзе, значыцца, вясна.
А я ў сваю вясну даўно не веру.
Яна, хоць хуткаплынная, была.
Ды што з таго? Вастру сваю сякеру,
Каб адсячы былое ад крыла.
Каб адсячы ад успамінаў мару...
Ружовы захад знік, як маладосць.
А засталося што? Малюся дару.
Ён зараз для мяне – жаданы госць.
Агністы захад я праз сосны бачу.
Грамнічны дзень прайшоў, нібыта міг.
Чакаю верш, як зорную удачу,
Я для сваіх не выдадзеных кніг.
15. 02. 2026 г.
Ружовы захад бачу я праз сосны.
Агністы захад зноў на схіле дня.
Грамнічны дзень спакойны і марозны.
Не хутка прыйдзе, значыцца, вясна.
А я ў сваю вясну даўно не веру.
Яна, хоць хуткаплынная, была.
Ды што з таго? Вастру сваю сякеру,
Каб адсячы былое ад крыла.
Каб адсячы ад успамінаў мару...
Ружовы захад знік, як маладосць.
А засталося што? Малюся дару.
Ён зараз для мяне – жаданы госць.
Агністы захад я праз сосны бачу.
Грамнічны дзень прайшоў, нібыта міг.
Чакаю верш, як зорную удачу,
Я для сваіх не выдадзеных кніг.
15. 02. 2026 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Зімовы лес. І ноч глядзіць савою.
І толькі цень ад крылаў мільгане,
І поўня над сасновай галавою
Саве-сяброўцы быццам бы кіўне.
Ад піску мышы ноч расплюшчыць вочы
І зноў засне – у снежнай цішыні,
А месяца святло плыве па ночы,
І ззяюць зоркі недзе ў вышыні.
Праз зімні лес я ноччу ціха крочу,
Апошняй электрычкі чую гул.
Хоць светлы шлях сабе ўжо не прарочу,
Мне шлях у цемры поўняй падмігнуў.
Мой шлях – у цемры, у зімовым лесе,
Нібыта ў рэзервацыі жыву.
Не ўбачыш тут арла ты ў паднябессі,
Хіба што ноччу – мудрую саву.
Зімовы лес. І ноч плыве савою.
Я толькі ценем ночы прамільгну more…
Зімовы лес. І ноч глядзіць савою.
І толькі цень ад крылаў мільгане,
І поўня над сасновай галавою
Саве-сяброўцы быццам бы кіўне.
Ад піску мышы ноч расплюшчыць вочы
І зноў засне – у снежнай цішыні,
А месяца святло плыве па ночы,
І ззяюць зоркі недзе ў вышыні.
Праз зімні лес я ноччу ціха крочу,
Апошняй электрычкі чую гул.
Хоць светлы шлях сабе ўжо не прарочу,
Мне шлях у цемры поўняй падмігнуў.
Мой шлях – у цемры, у зімовым лесе,
Нібыта ў рэзервацыі жыву.
Не ўбачыш тут арла ты ў паднябессі,
Хіба што ноччу – мудрую саву.
Зімовы лес. І ноч плыве савою.
Я толькі ценем ночы прамільгну more…
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Ціхі лютаўскі дзень. Невялікі марозчык.
Снег на голлі сасновым. На ганку каты.
На пароме жыцця – мёртвых душ перавозчык.
Дарагія ўздоўж вуліцы нашай платы.
За платамі жывуць, хто сюды пераехаў.
І хаваецца кожны за моцны свой плот.
Час сягоння не ўчынкаў, не ратных даспехаў.
Зберагчы хоча кожны за плотам жывот.
Невялікі марозчык. На ганку з катамі
Пастаю, пагляджу на мой лютаўскі дзень,
На каліны кусты – у дварах за платамі,
Што кідаюць густы на душу маю цень.
11 – 13. 02. 2026 г.
Ціхі лютаўскі дзень. Невялікі марозчык.
Снег на голлі сасновым. На ганку каты.
На пароме жыцця – мёртвых душ перавозчык.
Дарагія ўздоўж вуліцы нашай платы.
За платамі жывуць, хто сюды пераехаў.
І хаваецца кожны за моцны свой плот.
Час сягоння не ўчынкаў, не ратных даспехаў.
Зберагчы хоча кожны за плотам жывот.
Невялікі марозчык. На ганку з катамі
Пастаю, пагляджу на мой лютаўскі дзень,
На каліны кусты – у дварах за платамі,
Што кідаюць густы на душу маю цень.
11 – 13. 02. 2026 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Альшына, алешына, вольха, альха...
З дзяцінства люблю я алешнікі
Куточка зямлі, дзе цячэ Церуха
І пышна красуюць падснежнікі.
Дзе рана вясной у алешнік завуць
І белыя, й жоўтыя кветачкі.
Не тыя з блакітам, дзе елкі растуць,
Што тут называюць "пралесачкі".
Дзе жоўтыя стрэнеш яшчэ касачы,
Дзе поплаў ад лотаці свеціцца,
Празрыстай крыніцы бурболяць ключы
І доўга да восені леціцца.
Дзе чорнай смароды настоены пах
З алешніку водарам выплыве,
Дзе шэрая чапля – наш фірменны птах,
Дзе бусел удумліва клыпае.
Дзе грэюць на купінах жабы бакі,
Дзе вольха – суседка з малінаю, more…
Альшына, алешына, вольха, альха...
З дзяцінства люблю я алешнікі
Куточка зямлі, дзе цячэ Церуха
І пышна красуюць падснежнікі.
Дзе рана вясной у алешнік завуць
І белыя, й жоўтыя кветачкі.
Не тыя з блакітам, дзе елкі растуць,
Што тут называюць "пралесачкі".
Дзе жоўтыя стрэнеш яшчэ касачы,
Дзе поплаў ад лотаці свеціцца,
Празрыстай крыніцы бурболяць ключы
І доўга да восені леціцца.
Дзе чорнай смароды настоены пах
З алешніку водарам выплыве,
Дзе шэрая чапля – наш фірменны птах,
Дзе бусел удумліва клыпае.
Дзе грэюць на купінах жабы бакі,
Дзе вольха – суседка з малінаю, more…
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Знаю многа розных васількоў
Я з радкоў паэтаў знакамітых.
Колькі ўзнёслых і прыгожых слоў
Там пра кветку жытнюю ужыта.
Мне ж мілей адзіны васілёк –
Той, што з мора залатога жыта
Нейк прыплыў у мамін ручнічок,
Можа, так, а мо для каларыту.
Ён на маці Боскай галаве –
На іконе, што глядзела ў хату,
Усміхаўся зоркаю ў траве
І падмігваў мне, нібыта брату.
Я не знаю, дзе набожнік, дзе
Васілёк з матулінай іконы...
Для мяне ён больш не расцвіце,
Бо даўно ўжо зжатыя загоны.
Ды, нібыта святасці выток,
Вышыты матулінай рукою
Просценькі блакітны васілёк
І да скону ў памяці са мною. more…
Знаю многа розных васількоў
Я з радкоў паэтаў знакамітых.
Колькі ўзнёслых і прыгожых слоў
Там пра кветку жытнюю ужыта.
Мне ж мілей адзіны васілёк –
Той, што з мора залатога жыта
Нейк прыплыў у мамін ручнічок,
Можа, так, а мо для каларыту.
Ён на маці Боскай галаве –
На іконе, што глядзела ў хату,
Усміхаўся зоркаю ў траве
І падмігваў мне, нібыта брату.
Я не знаю, дзе набожнік, дзе
Васілёк з матулінай іконы...
Для мяне ён больш не расцвіце,
Бо даўно ўжо зжатыя загоны.
Ды, нібыта святасці выток,
Вышыты матулінай рукою
Просценькі блакітны васілёк
І да скону ў памяці са мною. more…
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Зімні дзень рассонціўся на белым
Снезе, што разлёгся па садах.
Мужным ён здаецца мне і смелым,
Гэты дзень, што зімкаю прапах.
Ён марозу нават не баіцца,
Загарае, цешыцца, ляжыць.
Ён заснуў, яму вясна прысніцца,
Што вадою хутка пабяжыць.
Зімні дзень рассонціўся навокал
І кідае цені ад бяроз.
Пустальга вісіць над полем: сокал
Разганяе крыламі мароз.
09. 02. 2026 г.
Зімні дзень рассонціўся на белым
Снезе, што разлёгся па садах.
Мужным ён здаецца мне і смелым,
Гэты дзень, што зімкаю прапах.
Ён марозу нават не баіцца,
Загарае, цешыцца, ляжыць.
Ён заснуў, яму вясна прысніцца,
Што вадою хутка пабяжыць.
Зімні дзень рассонціўся навокал
І кідае цені ад бяроз.
Пустальга вісіць над полем: сокал
Разганяе крыламі мароз.
09. 02. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Ўспамінаюцца слоўцы маміны,
Што з маленства ў душы нашу.
Успамінам пра маму ранены,
Берагу іх, нібы душу.
На прабабку казала "прабаба",
На зляканне казала "ляк",
"Ўжо ніякім" назвала б слабага,
А "гладышкай" назвала б гляк.
З гаспадаркай спраўляцца – "порацца",
Кабана закалоць – дык "біць",
А як поле арэцца – "ворацца",
А як "маяцца" – цяжка жыць.
Ўспамінаюцца слоўцы родныя,
Што калісьці ад мамы чуў.
Слоўцы мяккія і лагодныя,
Нібы ветрык вясны падзьмуў.
28. 01. 2024 г.
Ўспамінаюцца слоўцы маміны,
Што з маленства ў душы нашу.
Успамінам пра маму ранены,
Берагу іх, нібы душу.
На прабабку казала "прабаба",
На зляканне казала "ляк",
"Ўжо ніякім" назвала б слабага,
А "гладышкай" назвала б гляк.
З гаспадаркай спраўляцца – "порацца",
Кабана закалоць – дык "біць",
А як поле арэцца – "ворацца",
А як "маяцца" – цяжка жыць.
Ўспамінаюцца слоўцы родныя,
Што калісьці ад мамы чуў.
Слоўцы мяккія і лагодныя,
Нібы ветрык вясны падзьмуў.
28. 01. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Рэдзенькая сцелецца мяцеліца:
То танцуе, ўспыхне, то плыве,
То, здаецца, белай пенай пеніцца
І мяне на вуліцу заве.
Сцелецца мяцеліца, духмяніцца,
Бы замерзлым пахне палатном,
І аб нечым зноў са мною раіцца,
Не пускае, каб вярнуўся ў дом.
Пастаю, пагавару з мяцеліцай,
Нешта ўспомню, сэрца зашчыміць...
І хаця мне ў шчасце ўжо не верыцца,
Вернецца жаданне – проста жыць.
08. 02. 2026 г.
Рэдзенькая сцелецца мяцеліца:
То танцуе, ўспыхне, то плыве,
То, здаецца, белай пенай пеніцца
І мяне на вуліцу заве.
Сцелецца мяцеліца, духмяніцца,
Бы замерзлым пахне палатном,
І аб нечым зноў са мною раіцца,
Не пускае, каб вярнуўся ў дом.
Пастаю, пагавару з мяцеліцай,
Нешта ўспомню, сэрца зашчыміць...
І хаця мне ў шчасце ўжо не верыцца,
Вернецца жаданне – проста жыць.
08. 02. 2026 г.
Uploading
Error loading page. Retry in 15 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С 23 февраля!
от
Лена
Кузнецова
Other people named Юрий Боровицкий in My World