*** Нібыта спіць бяроза. Адна яна стаіць, І стоеныя слёзы Не пры людзях ёй ліць. Нібыта спіць бяроза.
Unsubscribe from irrelevant news
To unsubscribe from another user's news, click the settings icon in this post and select the necessary option.
Все
Guestbook
More
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Нібыта спіць бяроза.
Адна яна стаіць,
І стоеныя слёзы
Не пры людзях ёй ліць.
Нібыта спіць бяроза.
Калышацца галлё,
А стоеныя слёзы
Сцякаюць у быллё.
Адна стаіць бяроза.
Не думае, як жыць,
Як стоеныя слёзы
Ад некага таіць.
15. 02. 2024 г.
Нібыта спіць бяроза.
Адна яна стаіць,
І стоеныя слёзы
Не пры людзях ёй ліць.
Нібыта спіць бяроза.
Калышацца галлё,
А стоеныя слёзы
Сцякаюць у быллё.
Адна стаіць бяроза.
Не думае, як жыць,
Як стоеныя слёзы
Ад некага таіць.
15. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
На імпрэзах тусуюцца "зоркі",
Графаманы ўсялякіх масцей.
Лабутэны выгульваюць, норкі
І астаткі душэўных страсцей.
На палях ужо снегу не стала,
Недзе нават гудуць трактары,
А на ўзгорку бяроза растала,
І прыйшоў сакавік у двары.
І далёка ад вашай імпрэзы
Ажывае натхненне ў душы,
Калі першыя кветкі-гарэзы
Зелянеюць на ўзлеску ў глушы.
Графаманы тусуюцца недзе,
Потым пішуць пра жарсці вясны,
А яна ўжо прысадамі едзе,
Ажыўляе зімовыя сны.
14. 03. 2026 г.
На імпрэзах тусуюцца "зоркі",
Графаманы ўсялякіх масцей.
Лабутэны выгульваюць, норкі
І астаткі душэўных страсцей.
На палях ужо снегу не стала,
Недзе нават гудуць трактары,
А на ўзгорку бяроза растала,
І прыйшоў сакавік у двары.
І далёка ад вашай імпрэзы
Ажывае натхненне ў душы,
Калі першыя кветкі-гарэзы
Зелянеюць на ўзлеску ў глушы.
Графаманы тусуюцца недзе,
Потым пішуць пра жарсці вясны,
А яна ўжо прысадамі едзе,
Ажыўляе зімовыя сны.
14. 03. 2026 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Пасля разлукі стомленыя гусі
Ляцяць маўкліва зноў да родных ніў
На шлях сваёй любімай Беларусі,
Што іншыя шляхі ім перакрыў.
Вось так і я да родных ніў імкнуся,
Бо не лічу ні дні тут, ні гады,
А з году ў год пяю для Беларусі,
Душою разам з ёю малады.
Хоць цяжкі шлях гаротнай Беларусі
І перакрыў мне іншыя шляхі,
Ніколі ад яго не адракуся,
Які б ні быў ён цёмны і глухі.
Я веру ў Беларусь і спадзяюся,
Што творчы шлях мой выйдзе з забыцця
На вольныя прасторы Беларусі,
На шлях яе свабоднага жыцця.
11. 02. 2024 г.
Пасля разлукі стомленыя гусі
Ляцяць маўкліва зноў да родных ніў
На шлях сваёй любімай Беларусі,
Што іншыя шляхі ім перакрыў.
Вось так і я да родных ніў імкнуся,
Бо не лічу ні дні тут, ні гады,
А з году ў год пяю для Беларусі,
Душою разам з ёю малады.
Хоць цяжкі шлях гаротнай Беларусі
І перакрыў мне іншыя шляхі,
Ніколі ад яго не адракуся,
Які б ні быў ён цёмны і глухі.
Я веру ў Беларусь і спадзяюся,
Што творчы шлях мой выйдзе з забыцця
На вольныя прасторы Беларусі,
На шлях яе свабоднага жыцця.
11. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Пра што пісаць? Пра захад сонца,
Ці пра пабелены мой сад?
Ці пра мурзатае аконца,
Што закрывае далягляд?
Пра што пісаць? Каму ён трэба,
Той, без хлусні зусім, радок?
Ні славы ён не дасць, ні хлеба...
І не супыніць часу змрок.
За сосны сонца зноў садзіцца.
Стаіць на ўзгорку рад бяроз.
А залатому небу сніцца
Вясновы ранішні мароз.
13. 03. 2026 г.
Пра што пісаць? Пра захад сонца,
Ці пра пабелены мой сад?
Ці пра мурзатае аконца,
Што закрывае далягляд?
Пра што пісаць? Каму ён трэба,
Той, без хлусні зусім, радок?
Ні славы ён не дасць, ні хлеба...
І не супыніць часу змрок.
За сосны сонца зноў садзіцца.
Стаіць на ўзгорку рад бяроз.
А залатому небу сніцца
Вясновы ранішні мароз.
13. 03. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Аблокаў ветразі тугія
Пераліваліся зарой.
Тады былі мы маладыя:
І ты, і я, і мы з табой.
І зараз ветразі аблокаў
Пераліваюцца зарой.
Калісьці быў тваім прытокам,
Зліліся - вернасці ракой.
Аблокаў ветразі тугія
Знікаюць, плавяцца ў зары.
Дары мне словы дарагія
І пра каханне гавары...
09. 02. 2024 г.
Аблокаў ветразі тугія
Пераліваліся зарой.
Тады былі мы маладыя:
І ты, і я, і мы з табой.
І зараз ветразі аблокаў
Пераліваюцца зарой.
Калісьці быў тваім прытокам,
Зліліся - вернасці ракой.
Аблокаў ветразі тугія
Знікаюць, плавяцца ў зары.
Дары мне словы дарагія
І пра каханне гавары...
09. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Навошта столькі часу трачу
У хісткім і бяссонным змроку
На вершаваную удачу –
На рытм жыцця свайго і кроку?
Ўсялякай пісаніны марнасць
Цяжар жыцця не пераможа,
Калі вакол пануе хмарнасць
І далягляд няясны, Божа.
Час, што адпушчаны мне Богам,
Нібы паэту ці прароку,
Я трачу і дару дарогам
Чужых людзей, чужому кроку.
А вось на рытм жыцця і кроку
Свайго і на сваю удачу
У хісткім і бяссонным змроку
Свой час, відаць, я марна трачу.
09. 02. 2024 г.
Навошта столькі часу трачу
У хісткім і бяссонным змроку
На вершаваную удачу –
На рытм жыцця свайго і кроку?
Ўсялякай пісаніны марнасць
Цяжар жыцця не пераможа,
Калі вакол пануе хмарнасць
І далягляд няясны, Божа.
Час, што адпушчаны мне Богам,
Нібы паэту ці прароку,
Я трачу і дару дарогам
Чужых людзей, чужому кроку.
А вось на рытм жыцця і кроку
Свайго і на сваю удачу
У хісткім і бяссонным змроку
Свой час, відаць, я марна трачу.
09. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Апошні снег знікае ў забыццё,
Апошні снег зімы маёй бясконцай.
Вясну сустрэнуць птушкі і жыццё
І затрапечуць крыламі пад сонцам.
Апошні снег ужо сыходзіць з град,
Апошні снег сцякае ў каляіны.
А я жыццю, як першы лісцік, рад,
Як рад бяроз уздоўж дарог Айчыны.
Апошні снег пад сонцам растае,
Пяе раўчук і цінькаюць сініцы.
А мне ў жыцці засмяглым не стае
Жывой вады з бурлівае крыніцы.
Апошні снег збягае ў забыццё,
Апошні снег з душы маёй знікае.
Вясну сустрэне новае жыццё,
Яно даўно вясну сваю чакае.
12. 03. 2026 г.
Апошні снег знікае ў забыццё,
Апошні снег зімы маёй бясконцай.
Вясну сустрэнуць птушкі і жыццё
І затрапечуць крыламі пад сонцам.
Апошні снег ужо сыходзіць з град,
Апошні снег сцякае ў каляіны.
А я жыццю, як першы лісцік, рад,
Як рад бяроз уздоўж дарог Айчыны.
Апошні снег пад сонцам растае,
Пяе раўчук і цінькаюць сініцы.
А мне ў жыцці засмяглым не стае
Жывой вады з бурлівае крыніцы.
Апошні снег збягае ў забыццё,
Апошні снег з душы маёй знікае.
Вясну сустрэне новае жыццё,
Яно даўно вясну сваю чакае.
12. 03. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Вечар цягне цемру волакам.
Не развейваюцца хмары.
А на чорным грэбні воблака
Летуценны месяц марыць.
Ачмурэлы вечар волакам
Цягне цемру. Ціха. Хмарыць.
Асядлаўшы грэбень воблака,
Месяц пра каханне марыць.
Цемру цягне вечар волакам,
Падганяюць цемру хмары.
Месяц-рог на грэбні воблака
Пра вясну кахання марыць.
08. 02. 2024 г.
Вечар цягне цемру волакам.
Не развейваюцца хмары.
А на чорным грэбні воблака
Летуценны месяц марыць.
Ачмурэлы вечар волакам
Цягне цемру. Ціха. Хмарыць.
Асядлаўшы грэбень воблака,
Месяц пра каханне марыць.
Цемру цягне вечар волакам,
Падганяюць цемру хмары.
Месяц-рог на грэбні воблака
Пра вясну кахання марыць.
08. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Многа іх было і розных –
Субяседнікаў, сяброў...
А сягоння ў дзень марозны
Толькі ён са мною зноў.
Ён амаль адзін застаўся,
Бо не гнаўся ні за чым.
Мо таму й не развітаўся,
Не рассеяўся, як дым.
А астатнія расталі,
Дажджавой сплылі вадой.
Нейкай выгады шукалі.
Хай шукаюць – за гарой.
А са мной – нязменны смутак,
Неразлучны сябра мой,
Што даношвае абутак
Маёй шчырасці сляпой.
Ах, мая святая шчырасць!
Дык які ж сляпы я быў:
Калі многа – гэта вырай,
Адляцеў ён... і забыў.
08. 02. 2024 г.
Многа іх было і розных –
Субяседнікаў, сяброў...
А сягоння ў дзень марозны
Толькі ён са мною зноў.
Ён амаль адзін застаўся,
Бо не гнаўся ні за чым.
Мо таму й не развітаўся,
Не рассеяўся, як дым.
А астатнія расталі,
Дажджавой сплылі вадой.
Нейкай выгады шукалі.
Хай шукаюць – за гарой.
А са мной – нязменны смутак,
Неразлучны сябра мой,
Што даношвае абутак
Маёй шчырасці сляпой.
Ах, мая святая шчырасць!
Дык які ж сляпы я быў:
Калі многа – гэта вырай,
Адляцеў ён... і забыў.
08. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
На ўзгорку снег ужо растаў.
Тырчаць пабеленыя дрэвы.
Між леташніх пажоўклых траў
Стаяць ігрушы-каралевы.
Сінічкі пырхаюць, звіняць,
Пералятаюць з кроны ў крону.
І грэе сонца сенажаць
І грушы голую карону.
І я жыву, бо не памёр,
Хоць і пісаць няма ахвоты.
І ўжо імкнуся не да зор,
А з панядзелка да суботы.
І час ляціць, ляціць жыццё,
І не шкада яго ніколькі.
Сыду і я... у забыццё,
У забыццё сыду... і толькі.
10. 03. 2026 г.
На ўзгорку снег ужо растаў.
Тырчаць пабеленыя дрэвы.
Між леташніх пажоўклых траў
Стаяць ігрушы-каралевы.
Сінічкі пырхаюць, звіняць,
Пералятаюць з кроны ў крону.
І грэе сонца сенажаць
І грушы голую карону.
І я жыву, бо не памёр,
Хоць і пісаць няма ахвоты.
І ўжо імкнуся не да зор,
А з панядзелка да суботы.
І час ляціць, ляціць жыццё,
І не шкада яго ніколькі.
Сыду і я... у забыццё,
У забыццё сыду... і толькі.
10. 03. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Ноч зорачкамі вочы песціць.
Гараць на небе зор іголкі,
Нібыта ў ім разбіўся месяц
На найдрабнейшыя асколкі.
Хто мог так зорачкі развесіць?
Мігаюць зорныя сняжынкі,
Нібыта то разбіты месяц
Спраўляе зімнія дажынкі.
Ноч лютага. І ногі месяць
Падталы снег маёй дарогі,
А нада мной разбіўся месяц
Залатарогі...
08. 02. 2024 г.
Ноч зорачкамі вочы песціць.
Гараць на небе зор іголкі,
Нібыта ў ім разбіўся месяц
На найдрабнейшыя асколкі.
Хто мог так зорачкі развесіць?
Мігаюць зорныя сняжынкі,
Нібыта то разбіты месяц
Спраўляе зімнія дажынкі.
Ноч лютага. І ногі месяць
Падталы снег маёй дарогі,
А нада мной разбіўся месяц
Залатарогі...
08. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Ах, вясна! Хутка перцы паўсходзяць,
Памідоры закрыюць акно,
Будуць ногі паўсюды знаходзіць
На траве на расталай гаўно.
Ах, вясна! Ужо ў парастках бульба,
Дагнівае ў хляве кабачок,
Хтосьці цягнецца вуліцай з кульбай,
Падпірае сябе пад бачок.
Ах, вясна! Людзі з горада едуць,
Будуць ружы свае правяраць,
У дварах з шашлыкамі бяседу
Будуць ладзіць і песні спяваць.
Ах, вясна! І на ўзгорку – бярозы.
Гарадскія паставілі сок.
І сцякаюць салодкія слёзы
Міма слоіка ў жоўты пясок.
Ах, вясна!
06 – 09. 03. 2026 г.
Ах, вясна! Хутка перцы паўсходзяць,
Памідоры закрыюць акно,
Будуць ногі паўсюды знаходзіць
На траве на расталай гаўно.
Ах, вясна! Ужо ў парастках бульба,
Дагнівае ў хляве кабачок,
Хтосьці цягнецца вуліцай з кульбай,
Падпірае сябе пад бачок.
Ах, вясна! Людзі з горада едуць,
Будуць ружы свае правяраць,
У дварах з шашлыкамі бяседу
Будуць ладзіць і песні спяваць.
Ах, вясна! І на ўзгорку – бярозы.
Гарадскія паставілі сок.
І сцякаюць салодкія слёзы
Міма слоіка ў жоўты пясок.
Ах, вясна!
06 – 09. 03. 2026 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Роднаму пасёлку Чаплін
Як кажаны густога дыму
У неба рваліся імкліва
Над комінамі родных хат...
Малую помню я радзіму,
І раннюю за хатай сліву,
І бабу Феню, і Наталкін
Здзічэлы яблыневы сад...
А праз дарогу - цётка Валя,
Адарка побач, цётка Каця,
Калодзеж Гашкін ля двара...
Далёкіх успамінаў хваля,
Як вочы ясныя дзіцяці,
Дзяцінства светлая пара...
Які быў снег у тыя зімы!
Тырчалі з гурбаў вішні, слівы,
Здаваўся вечным снегапад...
А кажаны густога дыму
Кружылі, пырхалі імкліва
Над комінамі родных хат...
08. 02. 2024 г.
Роднаму пасёлку Чаплін
Як кажаны густога дыму
У неба рваліся імкліва
Над комінамі родных хат...
Малую помню я радзіму,
І раннюю за хатай сліву,
І бабу Феню, і Наталкін
Здзічэлы яблыневы сад...
А праз дарогу - цётка Валя,
Адарка побач, цётка Каця,
Калодзеж Гашкін ля двара...
Далёкіх успамінаў хваля,
Як вочы ясныя дзіцяці,
Дзяцінства светлая пара...
Які быў снег у тыя зімы!
Тырчалі з гурбаў вішні, слівы,
Здаваўся вечным снегапад...
А кажаны густога дыму
Кружылі, пырхалі імкліва
Над комінамі родных хат...
08. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
Са святам, дарагія жанчыны!
***
Шчыра ўсіх жанчын вітаю,
Тры цюльпаны вам жадаю!
А пашчасціць, дык і пяць,
Каб у кветках святкаваць!
Каб нічога не рабілі,
Нават посуд вы не мылі,
А шампанскае пілі
І вясёлымі былі!
Як казалі Клара з Розай,
Грэх сягоння быць цвярозай!
***
Шчыра ўсіх жанчын вітаю,
Тры цюльпаны вам жадаю!
А пашчасціць, дык і пяць,
Каб у кветках святкаваць!
Каб нічога не рабілі,
Нават посуд вы не мылі,
А шампанскае пілі
І вясёлымі былі!
Як казалі Клара з Розай,
Грэх сягоння быць цвярозай!
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Зноў над ганкам абаранкам
Выбег ён на прагулянку.
Падмарозіла, ды босы
Месяц выбег. Сосен косы
Зіхацяць у срэбры, ззяюць,
Босы месячык вітаюць.
З грубак дым – зубровы рогі.
І над дымам грэе ногі
Месяц босы, месяц поўны,
І бяжыць дарогай роўнай,
І святло сваё на ганкі
Сыпле, нібы абаранкі.
Месяц босы. Я здзівіўся.
Толькі б ён не прастудзіўся!
Можа, даць табе валёнкі,
Месяц босы, месяц звонкі?
07. 02. 2024 г.
Зноў над ганкам абаранкам
Выбег ён на прагулянку.
Падмарозіла, ды босы
Месяц выбег. Сосен косы
Зіхацяць у срэбры, ззяюць,
Босы месячык вітаюць.
З грубак дым – зубровы рогі.
І над дымам грэе ногі
Месяц босы, месяц поўны,
І бяжыць дарогай роўнай,
І святло сваё на ганкі
Сыпле, нібы абаранкі.
Месяц босы. Я здзівіўся.
Толькі б ён не прастудзіўся!
Можа, даць табе валёнкі,
Месяц босы, месяц звонкі?
07. 02. 2024 г.
Uploading
Error loading page. Retry in 15 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С 23 февраля!
от
Лена
Кузнецова
Other people named Юрий Боровицкий in My World