*** Дзень паўзе, як чарапаха, Вецер з поўначы. Схадок, Нават ветах. Гэта плаха, Згуба месяца. Глыток
Unsubscribe from irrelevant news
To unsubscribe from another user's news, click the settings icon in this post and select the necessary option.
Все
Guestbook
More
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Зноў душа мая імкнецца ў ранак,
У якім мой студзень-гаспадар
Замятае хату, двор і ганак
І гартае зімні каляндар.
Божы дар – маё жывое слова.
Слаўлю ім мяцеліцы душу.
Для таго і ёсць на свеце мова,
На якой пра блізкае пішу:
Пра свой двор, замеценую хату,
Пра катоў на ганку ля дзвярэй,
Пра набыткі ўсе мае і страту –
І сяброў надзейных, і надзей.
Замятае хату, двор і ганак.
Я гартаю зімні каляндар,
І душа мая імкнецца ў ранак,
Дзе пануе студзень-гаспадар.
06. 01. 2026 г.
Зноў душа мая імкнецца ў ранак,
У якім мой студзень-гаспадар
Замятае хату, двор і ганак
І гартае зімні каляндар.
Божы дар – маё жывое слова.
Слаўлю ім мяцеліцы душу.
Для таго і ёсць на свеце мова,
На якой пра блізкае пішу:
Пра свой двор, замеценую хату,
Пра катоў на ганку ля дзвярэй,
Пра набыткі ўсе мае і страту –
І сяброў надзейных, і надзей.
Замятае хату, двор і ганак.
Я гартаю зімні каляндар,
І душа мая імкнецца ў ранак,
Дзе пануе студзень-гаспадар.
06. 01. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Дзень паўзе, як чарапаха,
Вецер з поўначы. Схадок,
Нават ветах. Гэта плаха,
Згуба месяца. Глыток
Ветру я смакую кожны.
Вецер свежы, як вада –
У крыніцы прыдарожнай.
Гнецца ветрам лебяда,
Гнуцца ветрам тры таполі
На узгорку, гнецца дзень
І пляцецца, як бязвольны,
І паўзе, нібыта цень.
28 чэрвеня 2019 г.
Дзень паўзе, як чарапаха,
Вецер з поўначы. Схадок,
Нават ветах. Гэта плаха,
Згуба месяца. Глыток
Ветру я смакую кожны.
Вецер свежы, як вада –
У крыніцы прыдарожнай.
Гнецца ветрам лебяда,
Гнуцца ветрам тры таполі
На узгорку, гнецца дзень
І пляцецца, як бязвольны,
І паўзе, нібыта цень.
28 чэрвеня 2019 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Паэзія – не боль душы,
А вобраз, выказаны шчыра,
Мастацкі вобраз. Не грашы
І не рабі з сябе куміра,
Бо ты не Бог, а ідыёт,
Калі пляцеш пра боль душэўны,
І не паэт, а вершаплёт,
Стваральнік вобразаў няпэўных.
Паэзія – душы пейзаж,
У ім і музыка, і фарбы,
І наваколля антураж,
І прыгажосці рознай барвы.
Паэзія – пейзаж душы
Ў бязгучнасці любой глушы.
05. 01. 2026 г.
Паэзія – не боль душы,
А вобраз, выказаны шчыра,
Мастацкі вобраз. Не грашы
І не рабі з сябе куміра,
Бо ты не Бог, а ідыёт,
Калі пляцеш пра боль душэўны,
І не паэт, а вершаплёт,
Стваральнік вобразаў няпэўных.
Паэзія – душы пейзаж,
У ім і музыка, і фарбы,
І наваколля антураж,
І прыгажосці рознай барвы.
Паэзія – пейзаж душы
Ў бязгучнасці любой глушы.
05. 01. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Няма на небе ні хмурынкі.
Няма гармоніі на свеце.
Галлё хтось паліць. Бы сняжынкі,
Уецца попел. Цёплы вецер.
Няма гармоніі душэўнай.
Энергіяй сусвету дыхай –
Няўлоўнай, вечнаю, нятленнай,
Празрыстай, непаўторнай, ціхай.
Галлё хтось паліць. Бы сняжынкі,
Ляціць, уецца попел белы.
На небе – ні адной хмурынкі.
Як камень, твар твой загарэлы.
Няма гармоніі на свеце.
Зрудзелыя на сонцы сосны.
Уецца попел. Цёплы вецер
Нясе ў сусвет – былыя вёсны.
20. 04. 2018 г.
Няма на небе ні хмурынкі.
Няма гармоніі на свеце.
Галлё хтось паліць. Бы сняжынкі,
Уецца попел. Цёплы вецер.
Няма гармоніі душэўнай.
Энергіяй сусвету дыхай –
Няўлоўнай, вечнаю, нятленнай,
Празрыстай, непаўторнай, ціхай.
Галлё хтось паліць. Бы сняжынкі,
Ляціць, уецца попел белы.
На небе – ні адной хмурынкі.
Як камень, твар твой загарэлы.
Няма гармоніі на свеце.
Зрудзелыя на сонцы сосны.
Уецца попел. Цёплы вецер
Нясе ў сусвет – былыя вёсны.
20. 04. 2018 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Як прыгожа ў студзені світае!
Сіні снег ляціць на ліхтары,
Як душа: нічога не хавае
На крыштальнай студзеньскай зары!
Падары мне зімняе світанне
У святле застылых ліхтароў,
Як душа, што дорыць спадзяванне
На каханне – без узнёслых слоў!
Падары крылаты мне світанак,
Хай ён тушыць змораны ліхтар,
Хай душа мая імкнецца ў ранак,
У якім мой студзень – гаспадар!
03. 01. 2026 г.
Як прыгожа ў студзені світае!
Сіні снег ляціць на ліхтары,
Як душа: нічога не хавае
На крыштальнай студзеньскай зары!
Падары мне зімняе світанне
У святле застылых ліхтароў,
Як душа, што дорыць спадзяванне
На каханне – без узнёслых слоў!
Падары крылаты мне світанак,
Хай ён тушыць змораны ліхтар,
Хай душа мая імкнецца ў ранак,
У якім мой студзень – гаспадар!
03. 01. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
Лістападаўскі санет
Я так баюся, што цябе згублю
У першым кволым снезе лістапада.
Як першы снег, душу тваю люблю,
Як уласцівасць пастаянства саду.
О, як сумуе сад мой без лісця
І плача, калі першы снег знікае.
Баюся й я бясснежнага жыцця,
Бо мне цябе, як снегу, не хапае.
Не раставай жа, як той першы снег,
Што сёння ноччу выпаў і марнее.
І я табе любы прабачу грэх,
Бо сэрца і радок заледзянее,
Калі не ўчую твой іскрысты смех,
Што, нібы першы снег, душу мне грэе.
15. 11. 2024 г.
Я так баюся, што цябе згублю
У першым кволым снезе лістапада.
Як першы снег, душу тваю люблю,
Як уласцівасць пастаянства саду.
О, як сумуе сад мой без лісця
І плача, калі першы снег знікае.
Баюся й я бясснежнага жыцця,
Бо мне цябе, як снегу, не хапае.
Не раставай жа, як той першы снег,
Што сёння ноччу выпаў і марнее.
І я табе любы прабачу грэх,
Бо сэрца і радок заледзянее,
Калі не ўчую твой іскрысты смех,
Што, нібы першы снег, душу мне грэе.
15. 11. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
Пара брацца за працу ды вершы пісаць. Якія атрымаюцца, такія і добра. Аддаў быў у мінулым годзе рукапіс кнігі знаёмаму паэту пачытаць, ну, і каб адрэдагаваў, дзе трэба. А ён кажа: "394 вершы!" Так што галоўнае не якасць, а колькасць! Ну, па крайняй меры так заслужаныя і лаўрэаты лічаць...
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Прыгожы дзень святла віно
Ліе сцюдзёнае на студзень.
Бязлюдны дзень. Глядзіць акно
На лес, што, як пірог на блюдзе,
На ўзгорку тоіцца, ляжыць,
Нібы туды яго паклалі…
Прыгожы дзень ідзе, бяжыць,
І свецяцца бяроз каралі
Ў халодным студзеньскім святле…
Зраблю хоць крок, хоць не да лесу,
А да акна, бо там на шкле –
Сняжынка. Хто яе павесіў?
24. 01. 2018 г.
Прыгожы дзень святла віно
Ліе сцюдзёнае на студзень.
Бязлюдны дзень. Глядзіць акно
На лес, што, як пірог на блюдзе,
На ўзгорку тоіцца, ляжыць,
Нібы туды яго паклалі…
Прыгожы дзень ідзе, бяжыць,
І свецяцца бяроз каралі
Ў халодным студзеньскім святле…
Зраблю хоць крок, хоць не да лесу,
А да акна, бо там на шкле –
Сняжынка. Хто яе павесіў?
24. 01. 2018 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
Дорогие друзья, сердечно поздравляю вас с Новым 2026 годом Лошади, или, как справедливо его называют у нас, с годом Белорусской женщины!
Счастья вам всем и крепкого здоровья, особенно женщинам, вечно тянущим лямку! Ура!
Счастья вам всем и крепкого здоровья, особенно женщинам, вечно тянущим лямку! Ура!
Юрий Боровицкий
added a photo
photo-add-collage.html
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Крыху цьмяна, вільготна і ціха.
Ходзяць хмары, збіраецца дождж.
Не было б толькі большага ліха!
Раўнадушшам мяне не трывож!
Ты таксама, дзе цьмяна і хмары,
Ты таксама жадаеш святла.
І трывожаць цябе твае мары,
Хоць вясна незнарок адцвіла.
Не было б толькі большага ліха!
Таму мары свае не трывож!
Паглядзі, як збіраюцца ціха
Неўміручыя хмары на дождж.
25. 07. 2018 г.
Крыху цьмяна, вільготна і ціха.
Ходзяць хмары, збіраецца дождж.
Не было б толькі большага ліха!
Раўнадушшам мяне не трывож!
Ты таксама, дзе цьмяна і хмары,
Ты таксама жадаеш святла.
І трывожаць цябе твае мары,
Хоць вясна незнарок адцвіла.
Не было б толькі большага ліха!
Таму мары свае не трывож!
Паглядзі, як збіраюцца ціха
Неўміручыя хмары на дождж.
25. 07. 2018 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Пясочны гадзіннік падоўжыць мой шлях,
Бо сыплецца мігамі толькі.
Пясочны гадзіннік... Малюся за нас,
За шчасця хвіліны і долькі.
Пясочны гадзіннік... І часу пясок
Мяне напаўняе сабою.
Пясочны гадзіннік, як стрэл у вісок,
Калі я хоць міг - не з табою...
04. 02. 2024 г.
Пясочны гадзіннік падоўжыць мой шлях,
Бо сыплецца мігамі толькі.
Пясочны гадзіннік... Малюся за нас,
За шчасця хвіліны і долькі.
Пясочны гадзіннік... І часу пясок
Мяне напаўняе сабою.
Пясочны гадзіннік, як стрэл у вісок,
Калі я хоць міг - не з табою...
04. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a photo
photo-add-collage.html
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Душа ніколі не астыне.
Ляціць, імчыць, крычыць яна –
Ці ў палыне сваёй пустыні,
Ці як ад горкага віна.
Але яна гарыць і плавіць
Чужой душы халодны лёд,
Калі каханне яна славіць,
Калі вітае крыгаход.
І нават, калі ціха шэпча
Аб прабачэнні ўсіх грахоў,
Ці то глядзіць на сіні вечар,
Ці марыць пра сваю любоў,
Душа жыве і дорыць словы
Другой душы ва ўсе вякі.
І дзякуй ёй, і дзякуй мове
За вершаваныя радкі.
2018 г.
Душа ніколі не астыне.
Ляціць, імчыць, крычыць яна –
Ці ў палыне сваёй пустыні,
Ці як ад горкага віна.
Але яна гарыць і плавіць
Чужой душы халодны лёд,
Калі каханне яна славіць,
Калі вітае крыгаход.
І нават, калі ціха шэпча
Аб прабачэнні ўсіх грахоў,
Ці то глядзіць на сіні вечар,
Ці марыць пра сваю любоў,
Душа жыве і дорыць словы
Другой душы ва ўсе вякі.
І дзякуй ёй, і дзякуй мове
За вершаваныя радкі.
2018 г.
Uploading
Error loading page. Retry in 15 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С 23 февраля!
от
Лена
Кузнецова
Other people named Юрий Боровицкий in My World