Unsubscribe from irrelevant news
To unsubscribe from another user's news, click the settings icon in this post and select the necessary option.
Все
Guestbook
More
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Хто як жыве, той так і піша...
Ідзе па садзе чалавек...
Вясновая шкляная ціша,
Грымотны, неспакойны век.
Ідзе па садзе, разглядае
Галінкі яблынек і груш...
Ён так жыве, ён так кахае,
Так разумее гэту глуш...
А у шкляной вясновай цішы
Птушыны звон яго душы
Крывавы век сабой калыша.
Пра чалавека напішы,
Які жыве, ідзе па садзе,
Птушыным звонам глушыць ціш
Душы, што свеціцца ў паглядзе,
Душы, з якой і ты... маўчыш.
Хто як жыве, той так і піша...
Хто не выдумвае жыццё,
Той ведае, што нават ціша
Вясновая - не небыццё.
22. 03. 2024 г.
Хто як жыве, той так і піша...
Ідзе па садзе чалавек...
Вясновая шкляная ціша,
Грымотны, неспакойны век.
Ідзе па садзе, разглядае
Галінкі яблынек і груш...
Ён так жыве, ён так кахае,
Так разумее гэту глуш...
А у шкляной вясновай цішы
Птушыны звон яго душы
Крывавы век сабой калыша.
Пра чалавека напішы,
Які жыве, ідзе па садзе,
Птушыным звонам глушыць ціш
Душы, што свеціцца ў паглядзе,
Душы, з якой і ты... маўчыш.
Хто як жыве, той так і піша...
Хто не выдумвае жыццё,
Той ведае, што нават ціша
Вясновая - не небыццё.
22. 03. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Знайшоў на сметніку свяцільнік:
Хтось хатні выкінуў агмень.
Відаць, старога я прыхільнік.
Які сягоння ўдалы дзень!
Тры лямпачкі ўкруціў пад столлю,
Каб асвятлялі калідор.
Якое светлае раздолле,
Хоць думкамі ляці да зор!
Які сягоння дзень удалы!
А размалёванае шкло
Свяцільніка, нібы каралі,
Так і ліе ў душу святло!
Хтось выкінуў... А я дзіўлюся
І разважаю зноў над тым,
Што паступова станаўлюся,
Нібы свяцільнік той, старым...
13. 03. 2024 г.
Знайшоў на сметніку свяцільнік:
Хтось хатні выкінуў агмень.
Відаць, старога я прыхільнік.
Які сягоння ўдалы дзень!
Тры лямпачкі ўкруціў пад столлю,
Каб асвятлялі калідор.
Якое светлае раздолле,
Хоць думкамі ляці да зор!
Які сягоння дзень удалы!
А размалёванае шкло
Свяцільніка, нібы каралі,
Так і ліе ў душу святло!
Хтось выкінуў... А я дзіўлюся
І разважаю зноў над тым,
Што паступова станаўлюся,
Нібы свяцільнік той, старым...
13. 03. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Дроў ніяк не выпісаць было.
Ні напілаваць іх, ні купіць...
Так жыло калгаснае сяло.
Многім так прыходзілася жыць.
Нават жэрдку й тую не ссячы,
Бо на ўсё патрэбен быў дазвол.
Хіба хто й зрубае - уначы
На падпорку дзе, ці мо на кол.
Мы рубалі з мамаю лазу,
Ды і то з дазволу старшыні.
І вазілі потым на вазу,
На калгасным, як дадуць, кані.
Сухастоіну якую дзе
Можна шчэ было падпілаваць
Ды схаваць у ссечанай лазе,
Як ляснік не будзе пільнаваць.
Помню, вехці тата мой вязаў
З вецця і лазы той, і бяроз,
Ці галлё у хвойніку збіраў...
Грэла грубка хату і ў мароз!
Як жыло калгаснае сяло, more…
Дроў ніяк не выпісаць было.
Ні напілаваць іх, ні купіць...
Так жыло калгаснае сяло.
Многім так прыходзілася жыць.
Нават жэрдку й тую не ссячы,
Бо на ўсё патрэбен быў дазвол.
Хіба хто й зрубае - уначы
На падпорку дзе, ці мо на кол.
Мы рубалі з мамаю лазу,
Ды і то з дазволу старшыні.
І вазілі потым на вазу,
На калгасным, як дадуць, кані.
Сухастоіну якую дзе
Можна шчэ было падпілаваць
Ды схаваць у ссечанай лазе,
Як ляснік не будзе пільнаваць.
Помню, вехці тата мой вязаў
З вецця і лазы той, і бяроз,
Ці галлё у хвойніку збіраў...
Грэла грубка хату і ў мароз!
Як жыло калгаснае сяло, more…
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Анямеў і здранцвеў беларускі народ,
Разбурыў сваёй волі падмурак.
Замест роднае мовы ў яго агарод,
Толькі там ёй знаходзіць прытулак.
Ён на мове яшчэ назаве агуркі,
Буракі, і часнок, і цыбулю.
Разаб'е агарод свой ля самай ракі
І ў рацэ будзе прасці кашулю.
Але ўжо не згуртуецца гэты народ -
Ні пасёлкі, ні вёскі, ні сёлы -
Дамагчыся, каб мець не адзін агарод,
А яшчэ й беларускія школы.
11. 02. 2024 г.
Анямеў і здранцвеў беларускі народ,
Разбурыў сваёй волі падмурак.
Замест роднае мовы ў яго агарод,
Толькі там ёй знаходзіць прытулак.
Ён на мове яшчэ назаве агуркі,
Буракі, і часнок, і цыбулю.
Разаб'е агарод свой ля самай ракі
І ў рацэ будзе прасці кашулю.
Але ўжо не згуртуецца гэты народ -
Ні пасёлкі, ні вёскі, ні сёлы -
Дамагчыся, каб мець не адзін агарод,
А яшчэ й беларускія школы.
11. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
І традыцыі маем, і цэннасці ёсць.
Вось і ўсе традыцыйныя цэннасці.
Беларус на радзіме сягоння як госць.
Прызываюць яго да сумленнасці,
Каб стабільнасць жыцця і бяспеку цаніў,
І культуру, і мову – суседскія,
А традыцыі продкаў дык хоць бы й забыў,
Як адсталыя нават ці кепскія.
Каб маліўся ён толькі на гэта адно
І не думаў пра ўсякія вольнасці
І за якасці гэтыя меў бы кляймо,
Што цярпення надзелены здольнасцю.
І традыцыі маем, і цэннасці ёсць.
Ёсць і тыя, што маюць каштоўнасці.
Беларус на радзіме сягоння як госць
І пакінуць яе – у гатоўнасці.
З традыцыйных каштоўнасцей мова людзей more…
І традыцыі маем, і цэннасці ёсць.
Вось і ўсе традыцыйныя цэннасці.
Беларус на радзіме сягоння як госць.
Прызываюць яго да сумленнасці,
Каб стабільнасць жыцця і бяспеку цаніў,
І культуру, і мову – суседскія,
А традыцыі продкаў дык хоць бы й забыў,
Як адсталыя нават ці кепскія.
Каб маліўся ён толькі на гэта адно
І не думаў пра ўсякія вольнасці
І за якасці гэтыя меў бы кляймо,
Што цярпення надзелены здольнасцю.
І традыцыі маем, і цэннасці ёсць.
Ёсць і тыя, што маюць каштоўнасці.
Беларус на радзіме сягоння як госць
І пакінуць яе – у гатоўнасці.
З традыцыйных каштоўнасцей мова людзей more…
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Пад вечар выбліснула сонца.
Спяваюць птахі за акном.
І дзень дажджлівы і бясконцы
Забыцца ўжо жадае сном.
І я жадаю зноў забыцца
Пра тое, што немалады.
Але я ведаю, прысніцца
Жыццё ў юнацкія гады.
А дзень дажджлівы і бясконцы
Сплывае срэбрам шэрых хмар.
І раптам выбліснула сонца
Бязмежжам незлічоных мар.
Ды нечакана лівень весні
Птушыны шчэбет перарваў,
Як абрывае часта песні
Жыццё, якому ты спяваў.
17. 04. 2026 г.
Пад вечар выбліснула сонца.
Спяваюць птахі за акном.
І дзень дажджлівы і бясконцы
Забыцца ўжо жадае сном.
І я жадаю зноў забыцца
Пра тое, што немалады.
Але я ведаю, прысніцца
Жыццё ў юнацкія гады.
А дзень дажджлівы і бясконцы
Сплывае срэбрам шэрых хмар.
І раптам выбліснула сонца
Бязмежжам незлічоных мар.
Ды нечакана лівень весні
Птушыны шчэбет перарваў,
Як абрывае часта песні
Жыццё, якому ты спяваў.
17. 04. 2026 г.
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Каля вербаў надрэчных пахілых
Я спынюся, хачу пастаяць...
Сонца рання ўсміхаецца міла,
Хоча ўсё наваколле абняць.
Каля вербаў надрэчных пахілых,
Што глядзяць у люстэрка ракі,
Пакланюся я ім, бо вучылі,
Як складаць пра радзіму радкі.
Каля вербаў надрэчных пахілых
Нараджаецца ў сэрцы радок
Пра жыццё, што нясецца імкліва,
Як вясенняй рачулкі паток.
Каля вербаў надрэчных пахілых
Я спынюся. Хачу пастаяць,
Як стаяць і маўчаць ля магілы,
Быццам хочуць ёй нешта сказаць.
Каля вербаў надрэчных пахілых,
Што радзіму любіць навучылі,
Я спынюся, хачу пастаяць,
Каб душою іх моцна абняць... more…
Каля вербаў надрэчных пахілых
Я спынюся, хачу пастаяць...
Сонца рання ўсміхаецца міла,
Хоча ўсё наваколле абняць.
Каля вербаў надрэчных пахілых,
Што глядзяць у люстэрка ракі,
Пакланюся я ім, бо вучылі,
Як складаць пра радзіму радкі.
Каля вербаў надрэчных пахілых
Нараджаецца ў сэрцы радок
Пра жыццё, што нясецца імкліва,
Як вясенняй рачулкі паток.
Каля вербаў надрэчных пахілых
Я спынюся. Хачу пастаяць,
Як стаяць і маўчаць ля магілы,
Быццам хочуць ёй нешта сказаць.
Каля вербаў надрэчных пахілых,
Што радзіму любіць навучылі,
Я спынюся, хачу пастаяць,
Каб душою іх моцна абняць... more…
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Калі не натхняюць душу
Ні той, хто вайну праслаўляе,
Ні той, хто з экрана спявае,
Ні тыя, што правяць імшу,
Тады абразай лепей сад,
Бялі свае слівы і вішні,
Вясновы чакай зарапад
Ці дождж сакавіцкі – увішны.
Калі не натхняе цябе
Ні верш, дзе "дарогаў" і "хатаў",
Ні боегатоўнасць "салдатаў",
Ні нават гатоўнасць к сяўбе,
Тады ты звары лепей боршч
На леташняй кіслай капусце,
Ці слухай, як падае дождж,
Што грэх ненатхнення адпусціць.
Калі не натхняюць зусім
Ні творы народнага – Танка,
Ні таннай тушонкі бляшанка,
Ні весні над лозамі дым,
Тады насячы лепей дроў,
Палі сваю верную грубку more…
Калі не натхняюць душу
Ні той, хто вайну праслаўляе,
Ні той, хто з экрана спявае,
Ні тыя, што правяць імшу,
Тады абразай лепей сад,
Бялі свае слівы і вішні,
Вясновы чакай зарапад
Ці дождж сакавіцкі – увішны.
Калі не натхняе цябе
Ні верш, дзе "дарогаў" і "хатаў",
Ні боегатоўнасць "салдатаў",
Ні нават гатоўнасць к сяўбе,
Тады ты звары лепей боршч
На леташняй кіслай капусце,
Ці слухай, як падае дождж,
Што грэх ненатхнення адпусціць.
Калі не натхняюць зусім
Ні творы народнага – Танка,
Ні таннай тушонкі бляшанка,
Ні весні над лозамі дым,
Тады насячы лепей дроў,
Палі сваю верную грубку more…
Юрий Боровицкий
added a post
user-post.html
***
Ўзыходзячага месяца падковай
Звініць вясенні вецер за сялом.
Пахаладала. Ў грубку ўношу дровы.
Падковы срэбра вісне за акном.
Супыніцца наш гомельскі аўтобус,
Да Галі Рая вылезе з дачкой.
Падкова у акне - амаль што глобус,
Хоць прытуліся да яго шчакой.
У хаце цёпла. Прагараюць дровы.
На прысак мама бульбы пакладзе.
Сярэбранага месяца падкова
З акна ў акно сама перапаўзе...
Пусты аўтобус прагудзіць на Гомель.
Спячэцца бульба. Сядзем за сталом.
А вецер зноў, як добры наш знаёмы,
Звініць падковай срэбнай за сялом...
10. 02. 2024 г.
Ўзыходзячага месяца падковай
Звініць вясенні вецер за сялом.
Пахаладала. Ў грубку ўношу дровы.
Падковы срэбра вісне за акном.
Супыніцца наш гомельскі аўтобус,
Да Галі Рая вылезе з дачкой.
Падкова у акне - амаль што глобус,
Хоць прытуліся да яго шчакой.
У хаце цёпла. Прагараюць дровы.
На прысак мама бульбы пакладзе.
Сярэбранага месяца падкова
З акна ў акно сама перапаўзе...
Пусты аўтобус прагудзіць на Гомель.
Спячэцца бульба. Сядзем за сталом.
А вецер зноў, як добры наш знаёмы,
Звініць падковай срэбнай за сялом...
10. 02. 2024 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Выразаю сухую маліну
І на лаўцы з катамі сяджу,
Ці капаю халодную гліну:
Хутка бульбу ў яе пасаджу.
Хлопцы з сувязі ў сініх спяцоўках
Нешта рыюць, каб быў Інтэрнэт.
Правады свае цягнуць так лоўка,
Як не кожную песню паэт.
Набракаюць пупышкі рабіны,
І нарцысы цвітуць пад акном.
Красавік маёй любай Айчыны
Ахінае пяшчотаю дом.
І суседзі вылазяць на грады:
Надакучыла ў Мінску сядзець.
І, здаецца, нарцысы ім рады:
У самоце не будуць квітнець.
15. 04. 2026 г.
Выразаю сухую маліну
І на лаўцы з катамі сяджу,
Ці капаю халодную гліну:
Хутка бульбу ў яе пасаджу.
Хлопцы з сувязі ў сініх спяцоўках
Нешта рыюць, каб быў Інтэрнэт.
Правады свае цягнуць так лоўка,
Як не кожную песню паэт.
Набракаюць пупышкі рабіны,
І нарцысы цвітуць пад акном.
Красавік маёй любай Айчыны
Ахінае пяшчотаю дом.
І суседзі вылазяць на грады:
Надакучыла ў Мінску сядзець.
І, здаецца, нарцысы ім рады:
У самоце не будуць квітнець.
15. 04. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Вясенні адзімак на дахах ляжыць,
Бы цукрам пасыпаны дахі.
Не ведаю, колькі на свеце мне жыць
І колькі яшчэ мне да плахі.
А птахі спяваюць за белым акном.
На тое й вясеннія птахі.
І сонца усходзіць, лагодным крылом
Змятае замерзлыя дахі.
Нічога не хочацца ў вершы мяняць.
Няхай крытыкуе хто хоча.
Мне хочацца толькі душою абняць
Світанак жыцця пасля ночы.
14. 04. 2026 г.
Вясенні адзімак на дахах ляжыць,
Бы цукрам пасыпаны дахі.
Не ведаю, колькі на свеце мне жыць
І колькі яшчэ мне да плахі.
А птахі спяваюць за белым акном.
На тое й вясеннія птахі.
І сонца усходзіць, лагодным крылом
Змятае замерзлыя дахі.
Нічога не хочацца ў вершы мяняць.
Няхай крытыкуе хто хоча.
Мне хочацца толькі душою абняць
Світанак жыцця пасля ночы.
14. 04. 2026 г.
Юрий Боровицкий
wrote
status.html
***
Сонца садзіцца за лес на пагорку.
Заўтра ўваскрэсне Хрыстос.
Слаўлю жыцця пуцяводную зорку –
Купку вясенніх бяроз.
Белыя твары бярозак-дзяўчынак
Сэрца мілуюць мне зноў.
Сонца шукае сабе адпачынак
За акіянам лясоў.
Заўтра Хрыстос уваскрэсне з зарою:
Сонейка выкаціць шар.
Купка бярозак-сясцёр пад гарою
Славіць жыцця свайго дар.
11. 04. 2026 г.
Сонца садзіцца за лес на пагорку.
Заўтра ўваскрэсне Хрыстос.
Слаўлю жыцця пуцяводную зорку –
Купку вясенніх бяроз.
Белыя твары бярозак-дзяўчынак
Сэрца мілуюць мне зноў.
Сонца шукае сабе адпачынак
За акіянам лясоў.
Заўтра Хрыстос уваскрэсне з зарою:
Сонейка выкаціць шар.
Купка бярозак-сясцёр пад гарою
Славіць жыцця свайго дар.
11. 04. 2026 г.
Uploading
Error loading page. Retry in 15 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
Error loading page. Retry in 5 seconds.
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С днем рождения!
от
Алексей
Шемин
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С Новым годом!
от
Команда проекта
Мой Мир
С 23 февраля!
от
Лена
Кузнецова
Other people named Юрий Боровицкий in My World