Я уже в Астане... А в Шымкенте, у родственников продаются учебники 8-11 казахских классов. Спешите, количество ограничено!.. Тел.: 22-24-47

Называется: "Көкмаралдың көк арбасы"...
Зайдите в "Мой мир" и нажмите ссылку вверху!

Біз зуылдатқан зілді, біз көксеген кекті алып беретін жендеттің нақ өзі. Зейінсіздік зеңнің зеңбіректей зеңгірін балалардың зәресін зәр түбіне кеткізіп атқылайды да тұрады. Әр балаға шүйлігіп, қақаңдап шапқылайды да тұрады. Кез-келген бала бойынан жоқ мінді тапқылайды да тұрады. Қадалған жерінен қан алмай қоймайды, еті тірі баланы тірідей тентіретпесе – жегені желім, ішкені ірің іспетті. Қаталдық пен қатыгездік ұғымдары ол кісіде қатар жүреді. Кезінде Кекетқызының кекшілдігіне көнбеген кейбір ата-аналар балаларын басқа бала-бақшаларына ауыстырған еді, олардан ірі ғалымдар, ел билейтін тұлғалар, алып өнер қайраткерлері пайда болды. Көкмаралдың қолынан балаларды шығаруға жол бермей, бағыт-бағдарымызды іске асырсақ қайтеді?
– Өзге ұсыныс болмаса, қабылдадық! Адъютант мырза, – деп генерал Жонсын қорытындылай келе, жанындағы капитан шеніндегі бір жігітке бұйрық бере бастады, – Көкмарал Кекетқызына жан-жақты қолдай көрсету амалын қарастырыңыз – бүгіннен бастап ол Америка Құрама Штаттарының мақсат-мүддесін орындау жолында жұмыс істейді. Оған салық төлеушілер есебінен он екі доллар ақшалай сыйлық, ақ шайы орамал және бір «темір тұлпар», атап айтқанда қорамызда тұрған көп арбаның ішінен өзіне «подцвет» бір көк арба берілсін – сол көк арбасын сүйретіп жүре берсін, ал мына шартты фельетонды оқығандар ішек-сілесі қатып күле берсін!

– Мақұл-ақ, дегенмен ол түнімен төңірегіне «таксовать» етіп кетіп қалады, тиын-тебенге тәуелді «тентегіңізді» тура іздегенде таппай қалсақ түрме жайы қалай болмақ, полковник мырза? – деп, генерал Жонсын қарамағындағы Толсын мырзаның көзіне тесірейе қарады.
– Бәлкім, бала-бақша меңгерушісінің шалыс басса да, шәлиіп тұратын тағы бір орынбасары Шәлия Кесіркепқызы біздің сол жердегі өкіліміз болуға жарап қалар? – деп полковник Толсынның жағымсыз жолдасы подполковник Жолсын жиналғандарға жымия қарап, сөз желісін жалғастырды. – Ол кісіге сенім артуға болатын секілді. Түлкідей түрленіп жүріп-ақ бар істі қаққан қазықтай қатырып тастайтын әдеті бар. Оның үстіне, бала бақшасына Қайжан, Байжан, Лайжан, Майжан есімді сіреспе сіңлілерін сіңіріп, оларға жол сілтеп, балалардың сілікпесін шығару амалдарын біз айтпай-ақ айнытпай орындатып жүр. Шәлиядан артық үміткер жоқ та тәрізді.
– Әй, қайдам! Бұл әйелдің бірде – биенікі, бірде – түйенікі болатын тұстарын жиі байқап жүрміз, – деп кесіп тастады генерал Жонсын.
– Генерал мырза! – деп банадан бері әңгімеге араласа алмай, бордай бозғылт болған полковник Болсын сөз кезегін алды. – Тура сол жерде жетімдер үйінің көк долы бір түлегі бар, бала-бақша меңгерушісінің тәлім-тәрбие орынбасары, аты-жөні – Көкмарал Кекетқызы. Тұла бойы тұнған тоң – қабағына қар жауып, кірпігіне мұз қатып жүреді.

– Оған қалай қол жеткізбекпіз? – деп генерал Жонсын әріптесінің алғырлығына таңдана таңдай қақты.
– Бар бәленің бастауы – бала-бақшада екенін бәріміз білеміз. Еті тірі балаларды белі бесіктен босамай жатып безілдетіп, безбүйрек етіп жіберсек – болашақ атаулыға тұсау болар еді. Қазақ Елінің қазіргі рухани астанасы Көк-қаладағы №007-ші (кешіріңіздер, №047-ші) бала-бақша базасында бұл бастаманы қолға алсақ, бүкіл елге белең алып кететіндей үрдіс қалыптастыруға болатындай. «Баланы – бастан» деген қазақтың қағидасын өзіне қарсы қолданайық, мырзалар! Бала бақшаларын түгел түрмеге айналдырып, болашақ тынысын тарылтып жіберейік те!
– Мынауың жөн екен – «ақыл жастан» деп қазақ дұрыс айтқан-ау, шамасы! Кәне, кім қандай пікір қосады? – деп мысқылдай отырып, генерал Жонсын мәселені талқыға салып жіберді.
– Мен де Жансын мырзаға қолдау көрсеткім кеп отыр, – деп, қазақ десе, ашу-ызаға толып қайнайтын полковник Толсын сөз саптауын толқыта кеп жіберді. – Қазақ Елін зерттеп-зерделеп жүргенімізге жарты ғасырға жуық уақыт болды – нәтиже байқалмайды. Аталған бала бақшасында оның меңіреу меңгерушісінің санасы шолақ шаруашылық орынбасары Шолақ Масылбектегі істейді. Өте ұқыпты, айтқаныңды екі етпей орындайтын жан. Шаш ал десе – бас алатын да ұмтылысы бар. Көрмегенін көргендей етіп, жырлап жібереді. Жырлай алмаса, тіпті жылап жібереді. Асыл қасиеттерінің бірі – тиын-тебенге тәуелді тәлімгер. Ер болудан да, жер болудан да тайынбайды. Сол жігітті жендеттікке жегіп қойып, жұмсасақ қайтеді?

– Бас салбыратар жай бізге жарасымсыз. Қазақстан құны – бір-ақ оқ, яғни, бір-ақ зымыран. Оларда ядролық қару атымен жоқ – лезде тас-талқанын шығарамыз да қоямыз! – деп өз-өзіне мәз күйі генерал Қансын қан қақсатар ұсынысын қабылдауын өтінді.
– Жоқ, генерал мырза! Қара күш қолданып, «қараларды» қорқытатын заман келмеске кетті! Біз олай ете алмаймыз, – деп әңгімеге асығы асықпай алшысынан тұратын Америка ақсақалы генерал Алсын араласа кетті. – Олай дейтінім, бүгінгі таңда қазақ мұнайы мен газына, алтыны мен күмісіне, одан қалса Еуропа мен Азияны байланыстыратын тоғыз жол торабына тәуелді Ресей мен Қытайдың елімізді бір-ақ сәтте жер бетінен жойып жіберетін жойқын күші жеткілікті. Ондай тәуекелге үзілді-кесілді баруға болмайды!
– Онда қандай амалымыз қалды? – деп тосыннан түйреп, шамасы жеткенін шалып жүретін саясаттың шала генералы Шалсын қарапайым қауқарсыздығын көрсеткендей болды.
– «Амала нету» деген орыстың орынсыз қазған орынан сақ болайық, мырзалар! – деп генерал Алсын аздаған ақылын айтты.
– Рұқсат болса, мен айтайын! – деп жалындап жанып жүрген жас генерал Жансын әңгіме өзегін іліп әкетті. – Қазақстанды болдырмайын десек, болашағына балта шабу керек, тамырын терең жіберген тату елдің түбін тұтастай шіріту қажет! АҚШ-тың бұрынғы Президенті Барак Обаманың бұйрығымен Барлау Басқармасының құпия түрмелері түгелдей жабылды. Алайда, Обама дәурені өтіп кетті емес пе, сондай бір түрме түрін қазақ даласынан ашып жіберсек жөн болар еді.

ХХІ ғасырдың орта тұсы. Америка Құрама Штаттары. Орталық Барлау Басқармасының кезектен тыс кенет отырысы. Жер-жаһанды жиіркенбей жонып жүрген генерал Жонсын қара аспанды жерге төндіріп сыртқы саясат сазын сыздатуда:
– Мырзалар, Америка аласапыран алдында тұрғанын аса сақтықпен сіздерге жеткізіп тұрған жайым бар. Біз ескіліктің ессіз жолымен орыстармен жауласып жүргенімізде, тосыннан «қазақ» деген қауіп төне қалды...
«Не дейді-ай?!.», «Масқара!!!», «Әне, керек болса...» – деген адуынды американ офицерлерінің адуынсыз сыбдыры аса құпия қызмет ішінде сызат бере бастады.
– Өздеріңіз байқап отырсыздар, – деді генерал Жонсын, өзінің жымысқы әуенін жалғастыра түсіп, – біраздан бері долбарсыз долларымыз дүниеде дым болмай дабыл қағып қалды. Оның орнын тұғыры биіктеген тәуелсіз теңге басты. Біріккен Ұлттар Ұйымы біз түгілі кейбір «қарадомалақ» әріптестеріміз менсінбей жүрген Абай тілінде шүйіркілесе бастады. Еуропадағы Қауіпсіздік пен Ынтымақтастық Ұйымы болса, соңғы отыз жыл бойы Қазақстанды өзіне төраға етіп, ешкімнің қолын бұл биікке жеткізбей отыр. Оған қоса, әлемді өзіне тәуелді етіп, «айды аспаннан алып беремін» деп жүріп, Шолпан жүзін жайлауға айналдырып, жайылымдарын жайқалтып, жылқыларын жайып жіберген қазақ ғалымдарының тоқтар тұсы тұман тәрізді көрінбей тұр. Кезінде алпауыт атанған Америка әлсіз күйін кеше бере ме, әлде әрекетімізді бастаймыз ба?
– Мүмкін бе? – деп өзге құрылық халықтарының қанын ішіп, қанбай жүрген генерал Қансын рұқсат сұрады.
– Мархабат! – деп генерал Жонсын ишарат танытты.