Бо номи Худованди бахшандаи меҳрубон

 онҳо аз сӯи Парвардигорашон қарини ҳидоятанд
                 ва онҳоянд растагарон

 Агар хато кардем, узр ва қалби мо пок.

Дар гами дуруза дунё, хол ки дил хун мешавад,
Ашки хасратбори мо аз дида берун мешавад.
Чун аз ин афсурдаги дилро мурод хосил нашуд,
Дарди нокоми ба оби кина афзун мешавад.
Эй, ки Лайли бева монад аз абад бар одами,
Одами бо у намонад, гарчи Мачнун мешавад.
Дасту по бо худ давидан маънии он аст, к-ин
Рухи инсон зери хок бе гушту нохун мешавад.
Пас чи хосил дар замири дил тапидан чанги дун,
Чун чаман бе нукраву тилло ки гулгун мешавад.
Ин тапиданхои дил бошад хама икроми Хак,
Чон зи  дил чун даркашидан у дигаргун мешавад.
Дар шукуфтанхо гахе фасли хазонро ёд кун
Комати сарви алив хамвор чун нун мешавад.  04.01.2012

Салом бародарон ва хохарони ахли ислом!
Агар ман нахохам ё хохишхам надошта боша, аммо на танхо ман, бали ягон мусалмони хакики, дар боби вазъиятхои Чумхурии Исломии Ирон, яъне бародарони форсе, ки бо мо точикон хамхуну, хамнажоду, хамзабону, хамдин хастанд, ки имруз зери тахкиби дунёи СИЁНИСТИ (яъне яхудиёну душманони ислом) карор гирифтаанд, хомуш нишаста наметавонад!
Пас ман гуфтаниам, ки аз руи ахбороте, ки ман дарёфт кардаам, давлати Исроил (яъне яхудиён) бо якчояги бо давлати Амирко, ки душмани ашадии дунёи ислом хастанд, мехоханд худи ба хамин наздикихо, тахминан то иди соли нави милоди, яъне мумки дар моххои декабри хамин сол, хучум болои бародарони мусалмони мо ФОРСХО яъне Чумхурии Исломии Ирон биёваранд!
Пас ман танхо мехостам фикри шахсии хар яке аз Шумо бародарон ва хохарони мусалмону муслимаро бифахмам оиди ин масъалаи мухим, ки ОЁ ДАР ИН ВАЗЪИЯТИ МУТАШАННИЧЕ (яъне яке аз имтихонхои навбатии Аллох) КИ ИМРУЗ БОЛОИ НА ТАНХО МО, БАЛКИ ТАМОМИ МУСАЛМОНХОИ ЧАХОНИ ИМРУЗА ОМАДААСТ,
ОЁ ЧИХОД БОЛОИ МО ФАРЗ ШУДААСТ Ё НЕ???
Хохишмандам агар имконият дошта бошад, бо мисолхо чавоб гуед!
Пешаки сипосгузорам!

http://tojik110.blogfa.com/cat...
'Иди саъиди Гадирро бар шумо пайравони дини Мухаммади муборак мегуяем'
Ин аст даъвати ошкорои шиахо дар Точикистони азиз. Ин аст даъват ба
фитна ошкор. Ачабо дар Ислом ки идеро бо номи 'Иди саъиди Гадир' сурог
дорад??? Фитна, фитна, фитна, фитна дар мекубад.

Дўст доштам унвони
ин фаслро “Зан аз дидгоњиташайюъ” бигзорам, вале аз ин раъй гаштам. Зеро
ваќтедидам њама ривоятњое, ки китобњои мо наќл кардаанд, ба ‘Расули акрам (с) ва амиралмўъминин ва имом
Содиќ (ъ)ва дигар имомон (ъ) нисбат дода шудааст, бинобар иннахостам, ки онњо
мавриди таън ќарор гиранд.


Чунки дар ривоятњо
он ќадар зиштиву ќабоњат бачашм мехўрад, ки њатто фарде аз мо њозир нест онро
бароихудаш раво дорад, чи расад ба ин ки ин гуна суханони зиштро ба Паёмбари Худо (с) ва имомони пок
нисбат додашавад?!


Аз сиѓа ё издивољи
муваќќат бисёр сўъиистифодашудааст ва аз ин роњ бадтарин ињонатњову тањќирњоро базан
раво доштанд. Бинобар ин мебинам, ки бисёрињо хоњишоти шањвонии худро дар зери пардаи издивољимуваќќат
(никоњи ваќти муайяншуда) ва ба номи дин розїмегардонанд, гўё ба гумони худашон
ба ин ояти каримаамал мекунанд ки (фамастамтаътум бињи минњунна,  фаотуњунна у9урањунна фаризатан). Ва занеро, ки аз онњолаззат мегиред, вољиб аст, ки мањрашонро
бтдињед.


(Сураи Нисо: 24)


Ривоятњои зиёде
дар тарѓибу ташвиќи сиѓа овардаандва подошу савоби бисёре сохтаву бофтаанд ва барои
касе,ки ба он амал накунад, азоби уќубати сахте дар назаргирифтаанд, балки
чунин шахсро мусалмон њам њисоб намекунанд. Мулоњиза фармоед:Шарти имон: Садуќ
аз имом Љаъфари Содиќ (ъ) ривоят мекунад ки фармуданд: “Сиѓа дини ман ва дини падарони ман аст, касе, ки ба он амал кунад ба
дини мо амал карда ва
касе, ки онро инкор кунад, дини моро инкор карда ва ба дини дигаре ѓайр аз дини мо
мўътаќид шудааст.”                   (Ман ло яњзуруњу-л-фаќињ, 3/366)


Мулоњиза намоед,
ки бинобар ин ривоят њар кас мутъа накунад ё онро ќабул надошта бошад, кофир аст!


Савоби сиѓа: Аз имоми Содиќ (ъ) пурсида шуд: оё сиѓа савоб дорад? Фармуд: “агар маќсудаш аз он ризои
Худо бошад, дар
баробари њар калимае, ки бо ў сўњбат кунад,


як некї барояш
навишта мешавад ва њар боре, ки ба ў наздик шавад, Худованд гуноњеро аз ў мебахшад
ва њар гоњ ѓусл кунад, ба
андозаи ќатрањои обе, ки бар баданаш рехта Худованд гуноњонашро меомурзад.”


(Ман ло
яњзуруњу-л-фаќињ, 3/366)


Паёмбари Худо (с)
фармуданд: “Касе, ки як бор бо зани мусалмоне сиѓа кунад, гўё њафтод бор хонаи Каъбаро зиёрат кардааст!”


Диќќат кунед, оё
воќеан, як бор сиѓа кардан савоби њафтод зиёрати Каъбаро дорад?! Расули акрам (с) фармуданд: “Касе, ки якбор сиѓа кунад аз ѓазаби
Худои љаббор дар амон
мемонад ва касе, ки ду бор сиѓа кунад, бо аброр (накўкорон) мањшур мегардад ва касе, ки
се бор сиѓа кунад, дар бињишт
дўшодўши ман хоњад буд.”


(Ман
лояњзуруњу-л-фаќињ, 3/366)


Баландшавии дараља:
Оќои Фатњуллоњи Кошонї дар тафсири Манњаљу-с-содиќин аз Паёмбари гиромї
(с) ривоят мекунад, ки
фармуданд, ки касе, ки як бор сиѓа кунад, ба маќоми имом Њусайн (ъ) мерасад ва
касе, ки ду бор сиѓа кунад, ба
маќоми имом Њасан (ъ) мерасад ва касе, ки се бор сиѓа кунад ба дараљаи Мавло Алї (ъ)
мерасад ва касе ки чор бор
сиѓа кунад, ба дараљаи ман мерасад.” Диќќат кунед, ки тибќи ин ривоят агар як инсони палиде як бор сиѓа кунад, дараљааш баланд шуда,
ба маќоми шомихи имом
Њусайн (ъ) мерасад ва агар ду-се ва чор бор сиѓа кунад, ба тартиб дараљоти имом
Њасан ва амиралмўъминин ва
Расули акрам (с)-ро касб мекунад?!


Оё маќому манзилати
Расули акрам (с) ва имомони атњор (пок) то ин њад осон аст, ки бо чунин феъли пасте ба  даст ояд, њатто агар ин сиѓакунанда аз назари имонї ба


мартабаи баланде расида
бошад, оё мумкин аст дараљаи ў  ба имом Њусайн ё бародар ё падар ё бобии бузургвораш бирасад?!


Манзалати Расули акрам
(с) ва аимаи атњор (ъ) бисёр болотар ва арзишмандтар аз он аст, ки касе битавонад ба  он дастрасї пайдо кунад, њарчанд ки аз назари имон ва мал тараќќї кунад.  Њатто сиѓа кардан бо занони Њошимї, яъне занони ањли байт (ъ)-ро љоиз шумурдаанд!                         (Тањзиби Тўсї, љил.2, сањ.193)


Хуб диќќат кунед:
занони Њошимие, ки сулолаи тоњираи нубувват ва аз ањли байти Паёмбар (с) њастанд, аз ин њуљум дар амон намондаанд, дар њоле ки мањол
аст ањли  байти атњор ба чунин амали зиште тан дар
дињанд.


Оќои Кулайнї сиѓа
карданро, њатто барои як бор  музољиъат (њамбистаршавї) низ љоиз шумурдааст.


(Фурўъи Кофї, љ.5,
сањ.460)


Синни сиѓа: Инро њам бидонед, ки барои зани сиѓашаванда шарт нест, ки ба синни булуѓ расида
бошад, балки духтари
дањсоларо низ метавон сиѓа кард!


Аз имом Содиќ (ъ)
пурсида шуд: духтари хурдро њам метавон сиѓа кард? Фармуданд: бале, магар ин ки хеле хурд бошад, ки фиреб бихўрад. Пурсида шуд, дар чї синне фиреб намехўрад? Фармуд: дар дањсолагї.”


(Фурўъи Кофї, љ.5,
сањ.463) ва (Тањзиб, љ.7, сањ.255)


Дар ин ривоят, ки
ба имом Содиќ (ъ) нисбат дода шуда њадди аќалли синни сиѓа дањ сол дар назар
гирифта  шудааст, вале банда мегўям: баъзењо
мўътаќиданд, ки духтари ширхорро низ метавон сиѓа кард!   Фатвои имом Хумайнї (р): Имом Хумайнї, њатто сиѓа кардан бо духтари ширхорро низ љоиз
медонистанд, бинобар ин
фармудаанд: “Агар духтари ширхореро баѓал кунад ё дохили ронњояш бигзорад ишколе (гуноње) надорад!”


(Тањриру-л-васила,
љ.2, масъала 12)


Ќасам хўрдам: Боре дар дафтари оќои Хўї хидмати эшон нишаста будам, ки ду то љавон, ки гўё бо
њам   ихтилофе доштанд ва ќарор шуда буд, оќои Хўиро
довар ќарор дињанд,
вориди дафтар (утоќи корї) шуданд. Яке аз онњо пурсид: оќо, назари шумо дар бораи сиѓа
чист? Њалол аст ё њаром? Эшон,
ки гўё эњсос карданд, ки ин суол манзуре дорад, пурсиданд: шумо сокини куљо њастед?
Љавон гуфт: банда сокини
Мавсил њастам ва инак њудуди ду-се моње аст, ки дар Наљаф сукунат дорам.


Оќо фармуданд: пас
шумо суннї њастед?  Љавон гуфт: Бале. Оќо фармуданд: сиѓа аз назари
мо њалол аст, вале
дар назди шумо њаром аст. Љавон гуфт:    Ман дар ин шањр ѓариб њастам, мумкин аст аз шумо хоњиш кунам, то муддате ки ин љо њастам, бо духтари
шумо сиѓа  кунам?   Оќо нигоње ба љавон карданду фармуданд: Ман сайид њастам ва ин кор бар сайидњо њаром аст, ин чиз
фаќат барои умуми шиъа њалол
аст. Љавон нигоње ба оќои Хўї карду лабханд зад, нигоњаш мегуфт, ки гўё фањмида
буд, ки оќо таќия кардааст. Он
гоњ он ду љавон худоњофизї карданду  рафтанд.


Ман њам аз оќои
Хўї иљоза гирифтам ва худамро ба он ду љавон расондам. Акнун барои ман асли
воќеа равшан  шуд ки якеашон суннї буд ва дигаре шиъа, ки дар
бораи  сиѓа ихтилоф карда буданд, ки њалол аст ё
њаром. Ваќте бо онњо
сўњбат кардам љавони шиъа ба шиддат   бар ман хашм гирифт ва шурўъ ба носазо гуфтан кард: эй муљримон (љинояткорон), чи гуна ба худ иљоза
медињед, ки бо духтарони мо
сиѓа кунед ва фатво медињед, ки њалол  аст ва гўё онро ибодат мешуморед ва дар айни ваќт мегўед    духтарони шумо барои мо њаром аст?! Њарчи дилаш хост, гуфт ва ќасам хўрд, ки дигар
шиъа  нахоњад буд, аз ин пас суннї мешавад. Саъю
кўшиш кардам, ўро ором
кунам ва савганд хўрдам, ки сиѓа њаром аст ва далелњои онро барояш тавзењ додам.   Тањрими сиѓа: Воќеият
ин аст, ки сиѓа дар асри  љоњилият мубоњ будааст. Ваќте ки Ислом омад, то
муддате онро бар њукми
ибодаташ боќї гузошт ва он гоњ дар љанги Хайбар барои њамеша њаром гардид. Вале он чи
дар назди мо шиъаён, авом ва
фуќањоямон маъруф аст, ин аст, ки  сиѓаро Умар ибни Хаттоб њаром кардааст, дар њоле, ки худи он њазрат (с) дар љанги Хайбар њаром
будани онро эълон фармудаанд.


Њадиси аввал: Амиралмўъминин (ъ) мефармоянд:


“Паёмбари Худо (с)
дар рўзи љанги Хайбар гўшти харони     хонагї ва никоњи мутъа (сиѓа)-ро њаром гардонидаанд.” (Тањзиб, 2/186. Истибсор 3/142.


Васоилу-ш-шиъа,
14/441)


 


Њадиси дуввум: Аз имом Содиќ (ъ) пурсида шуд “Оё мусалмонон дар замони Расули Худо (с) бидуни шоњид издивољ мекарданд? Фармуданд: На хайр”.


(Тањзиб, 2/189)


Тўсї дар тавзењи
ин ривоят мефармояд: Манзур аз суол   никоњи доим нест, балки издивољи муваќќат аст, бинобар  ин ривояти мазкурро дар боби мутъа овардааст.


Бидуни шак ин ду
ривоят барои насхи њукми мутъа ва  ботил намудани он њуљљати ќотеъ ба шумор меояд ва   амиралмўъминин (ъ) њукми тањрими онро аз худи Расули акрам (с) наќл кардааст. Пас амиралмўъминин низ
аз рўзи Хайбар њукми њаром
будани сиѓаро дониста ва ба дигарон расондааст ва баќияи имомони атњор низ баъд аз
эшон ин њукмро дониставу
наќл кардаанд. Ин љост, ки миёни ду амри мутазод (бо њам зид) ќарор мегирем, аз як
сў ривоятњои сарењ ва
равшан, ки њурмати мутъаро собит  мекунанд ва аз сўи дигар, ривоятњое, ки боз њам ба аимаи   атњор мансуб аст, ки амал, балки тарѓиб ба онро собит  месозанд, пас мусалмон бояд чї кунад?!


 


Њаќиќат ин аст, ки
мутъа њаром аст, чунончи наќли   сарењи амиралмўъминин онро њаром собит мекунад.
Вале ривоятњои мутаноќизе,
ки ба аимаи атњор мансуб аст, сањењу дуруст нест, балки њамаи инњо ривоятњое аст,
ки ба номи онњо бофтаву сохта
шудааст. Чи гуна мумкин аст
чизе, ки Расули Худо (с) онро  њаром фармуда ва амиралмўъминин ин њукмро наќл карда,  онњо бо ў мухолифат кунанд, дар њоле, ки аима илми худашонро аз њамин манбаъ гирифтаанд, насл ба насл
ин   илм ба онњо наќл шуда омадааст, пас мумкин нест,
аима ба чизе амр кунанд,
ки Расули Худо (с) аз он манъ кардааст.  Агар имом Содиќ (ъ) њукми њаром будани мутъаро    намедонист, намефармуданд: “Никоњи бидуни шоњид дуруст нест” ба вижа суол хос дар бораи мутъа аст
ва  Абўљаъфари Тўсї чунончи зикр кардем, онро дар боби      мутъа овардааст.  Бидъатгузор кист: Пас номумкин аст, ки имом Содиќ   (ъ) ва аимаи ќабл ва баъд аз эшон чизеро њалол кунанд, ки   Расули акрам (с) онро њаром кардааст ё наъузубиллоњ   бадиъате падид оваранд, ки дар ањди Расули Худо  набудааст.


Бинобар ин мушаххас
шуд, ки ривоёте, ки ба мутъа ё  сиѓа тарѓиб мекунанд, як њарфи он аз аимаи атњор
(ъ) собит нест, балки нирўњои
сутуни панљум ва душманон      ќасамхўрдаи Ислом, ки манзурашон бадном кардани
ањли  байт (ъ) ва тавњин ба онон будааст, ин гуна ривоётро   бофтаанд.  


Ва илло чї гуна
бояд тафсир кард, ки њар кас мутъа  накунад, кофир аст. Дар њоле ки њатто аз яке аимаи атњор ва њатто як бор њам собит нест, ки мутъа карда
бошанд ё ин ки ба њалол
будани мутъа њукм дода бошанд.    Оё наъузубиллоњ онњо дини дигаре ѓайр аз дини
Ислом     доштаанд? Пас дидем, ки бофандагони ин ривоёт љуз    душманони ањли байт наметавонанд бошанд ва агар чунин   набошад наъузубиллоњ аз ин ривоёт такфири ањли байт    собит мешавад! Хуб диќќат кунед.   Як ривояти мутаноќиз: Оќои Кулайнї аз имом Содиќ (ъ) ривоят мекунад, ки зане назди Умар ибни
Хаттоб омад ва гуфт (ман зино
кардаам, Умар дастур дод сангсор шавад.


Ба амиралмўъминин
(ъ) хабар расид, пурсид чї гуна зино кардї? Ба сањро рафта будам хеле ташна шудам.
Аз як аъробї об хостам,
гуфт, то маро розї накунї об намедињам. Чун ташна шудам ва тарсидам њалок шавам,  маљбуран ба хостаи ў тан додам, амиралмўъминин фармуд: (ќасам ба Парвардигори Каъба ин издивољ аст)


(Фуруъи Кофї, љ.2,
сањ.198)


Њамчунон ки равшан
аст, мутъа ё сиѓа бо ризояту хушнудии тарафайн анљом мегирад, вале дар ин ривоят зан маљбур аст ва барои он ки љони худашро наљот
дињад, ба чунин коре тан
дар медињад. Бинобар ин дар њукми зино нест, ки аз Умар бихоњад ўро сангсор кунад,
Умар њам дар њол дастур содир
кунад!


Љолиб ин љост, ки
ривояти тањрими мутъаро дар Хайбар худи амиралмўъминин (Алї (ъ) аз Расули Худо (с) наќл кардаанд, боз чї гуна ин ривоятро ба эшон
нисбат додаанд?!


 


Баъзе
мафосиди (табоњињои) сиѓа:


1. Мухолиф бо
нусуси шаръї аст, зеро ин ба манзалаи њалол кардани чизест, ки Худованд онро њаром
кардааст. 2. Ин дидгоњ боис
шуда, ки ривоятњои дурўѓине сохта шавад ва ба аимаи атњор (ъ) нисбат дода шавад,
дар њоле ки дар ин ривоёт
он ќадар тавњин нисбат ба онњо раво дошта шуда, ки агар касе заррае имон дар дил
дошта бошад, љуръати
чунин ињонатњоро ба онњо надорад.


3. Дар ин ривоятњо
њатто сиѓа бо зани шавњардор, ки шавњараш зиндаву мављуд аст, љоиз дониста шуда,
ки ин худ барои решакан
кардани бунёди хонавода кофї аст. Дар ин сурат њељ марде наметавонад ба њамсараш
эътимод кунад, чун њар
замоне мумкин аст ў бо марди дигаре сиѓа кунад. Ин љиноят он ќадар бузург аст, ки абъоду
љузъиёти онро наметавон
тасаввур кард, агар марде бидонад, ки њамсараш бо марди дигаре сиѓа карда аксуламали
ў чї хоњад буд?!


4. Падарон ва
дигар сарпарастони хонавода низ наметавонанд бар духтарони бокираашон мутмаин бошанд, зеро имкон дорад, ки онњо бидуни
иттилоъ ва ризоияти хонавода
бо касе сиѓа шаванд ва бисёр ваќтњо падар (ногањон) мефањмад ки духтараш ќабл аз
издивољ  њомила аст, чаро ва чї гуна намедонад. Он чи
мушаххас аст, ин аст, ки аз
як мард њомила шуда, аммо ў гузоштаву рафта! Зеро бо чунин вазъе эњсоси масъулият
надорад.


5. Аксар оќоёне,
ки сиѓа мекунанд, барои худашон иљоза медињанд бо обрўи мардум бозї кунанд, вале агар касе барои сиѓа кардан бо духтар ё яке аз
наздиконашон бо онњо сўњбат
кунад, њаргиз мувофиќат нахоњанд кард ва розї нахоњанд шуд. Чунки ин издивољро мисли
зино медонанд ва онро
барои худашон боиси нангу ор мепиндоранд. Агар воќеан сиѓа њалол ва то ин њад боиси аљру савоб ва балки шарти имон аст, пас чаро
њозир намешаванд дигарон
бо духтарони онњо сиѓа кунанд?!


6. Сиѓа на гувоњ
дорад ва на эълон ва на розигии сарпарасти зан шарт аст ва на зан аз марде, ки ўро сиѓа карда мирос мебарад, балки ў мањз як матоъи
кирояе аст, чи тавре ки ин
дидгоњро ба имом Содиќ (ъ) нисбат додаанд.


 


7. Сиѓа роњро барои
занон ва мардони авбош боз карда, то ин ки њар фисќу фуљур ва гуноњеро ба дин бичаспонанд, ки дар натиља обрўи дин ва диндорон
ба торољ рафтааст.


Аз мазмуни он чи зикр
кардем, ба зарарњову фасодињои динї, иљтимоъї ва ахлоќии сиѓа метавон пай бурд, ба њамин далел сиѓа њаром гардидааст. Агар
дар он хайру некї ва
фоидае мебуд, њаром намешуд, зеро Расули акрам (с) ва амиралмўъминин (ъ) онро њаром
кардаанд. Ин аст он мафосид
ва зарарњое, ки ошкоро дар сиѓа ба чашм мехўрад.


Таъвили бедалел: Аз имом Хўї пурсидем, ки дар бораи фармудаи амиралмўъминин дар тањрими мутъа дар
рўзи Хайбар чї
мефармоед? Гуфтанд: фармоиши амиралмўъминин (ъ) љанбаи ихтисосї дорад, яъне тањрим дар њамон рўзи маќсуд аст, на тањрими доим?  Боз пурсидам ки дар бораи фармоиши имом Содиќ (ъ) чї мефармоед? (издивољи бидуни шоњид, оё
дар ањди Паёмбар (с) роиљ
будааст?) Фармуданд: Љавобе, ки эшон ба саволкунанда доданд, аз рўи таќия будааст,
њамаи     фуќањо бар ин амр иттифоќи назар доранд.”


Банда љасорат
мекунам ва ба худам иљоза медињам, ки бигўям бо камоли таассуф раъйи фуќањои мо
соиб (дуруст)
набудааст, ба далели ин ки мутъа њамзамон бо гўшти хар њаром шуда ва гўшти хар аз рўзи
Хайбар то абад њаром шуд.


Бинобар ин аз
њамон рўз шунида нашуда, ки касе гўшти хар хўрда бошад ва то ќиёмат њам њаром
хоњад буд. Аз ин рў, иддаъои
ин ки тањрими мутъа ба рўзи Хайбар ихтисос дошта даъвои бидуни далел аст, илова
бар он агар тањрим ихтисосї
мебуд, бояд насхи (беэътиборсозии) он аз Паёмбар (с) собит мешуд ва дигар ин ки
набояд фаромўш кард, ки иллати
ибоњати сиѓа љангу сафар будааст, пас чи гуна дар љангу сафари бисёр шадиде, ки њељ кас
дастрасї ба њамсараш
надорад, мутъа њаром шавад ва сипас дар њолати оддї мубоњ мегардад?!


Пас биёем
њаќиќатро ба хотири Худо бипазирем, ки оѓози њаромшавии мутъа аз Хайбар тавассути
Расули акрам (с) ва наќли
он тавассути амиралмўъминин будааст ва тављињоту таъвилоти фуќањои мо ба камоли
эњтироме, ки ба онњо дорем
њељ арзиши динї, ахлоќї ва њељ мустанади шаръї надорад ва чизе љуз бозї кардан бо нусус
ва ривоёт нест.


Дузди роњ: Ва боздоштани ин дузди роњи хатарнок (мутъа) василае ќарор гирифта, ки одамњои паст
ва шањватпараст
њамвора барои розї сохтани хоњишоти худ дар љустуљўи занони авбоше монанди худ њастанд
ва бисёр ваќтњо хонаводањои
шарифу мутадайине низ фиреб мехўранд ва ба исми дин мавриди њамла ва сўъистифодаи ин гургони дар либоси меш ва дуздони динї ќарор мегиранд!


Ва аммо ин ки
фармудаи имом Содиќ (ъ) дар љавоби саволкунанда аз рўи таќия будааст, (бо арзи
маъзарат) хандаовар аст,
зеро саволкунанда худаш аз шиъаёни имом Содиќ (ъ) будааст. Далеле вуљуд надорад, ки ин љо
таќия кунад, ба хусус ин
ки ин фармоиши имом Содиќ бо ривояти тањрими мутъа аз амиралмўъминин мувофиќ аст.


Аљиб ин љост, ки
ин мутъа ё сиѓае, ки барои он фазоили бешуморе бофтаанд ва фуќањои азизи мо њам ба
доми он гирифтор омадаанд,
ба як мард иљоза медињад, ки дар як ваќт њар чи ќадар мехоњад, сиѓа кунад, њатто
њазорто зан њам ба як ваќт дар
сиѓаи марде бошад, ишколе надорад ва бисёр ваќтњо чунин рух дода, ки як мард бидуни
он ки хабардор шавад, бо
модар ва духтар ё ба дуто хоњар њамзамон сиѓа мекунад!


 





Зане аз воќеае, ки
барояш рух дода буд, аз ман назар ва раъй хост, мегуфт: оќои Сайид!... бист сол
пеш бо ў сиѓа карда ва аз ў
њомила шудааст. Муддате баъд аз сиѓаи


њољиоќо бо ў
духтаре таваллуд мешавад. Ќасам хўрд, ки ин духтар аз ўст, чун дар он рўзњо каси дигаре
бо ў сиѓа накардааст. Солњо
баъд, ки духтар калон мешаваду болиѓа мегардад, рўзе модараш эњсос мекунад ки духтар
њомила аст. Ваќте иллатро
мепурсад, мегўяд, ки оќои Сайид!... бо ў сиѓа карда ва аз ў њомила шудааст. Модар, ки њайратзадаву њавосашро бохта буд, намедонист чї
кор кунад. Достонро
барои духтараш боз гуфт, ў (духтар) бештар гич ва гаранг шуда буд, ки чї гуна
падараш бо ў сиѓа кардааст?!


Ў аз ман мепурсид,
ки акнун робитаи ў бо оќои мазкур бар чї асос бояд бошад?!


Ин ќабил иттифоќот
зиёд пеш меояд, яке бо духтаре сиѓа мекунад, баъд хабардор мешавад ва мебинад, ки ў хоњараш аз сиѓа аст. Яке бо њамсари падараш
сиѓа кардааст, чунин
иттифоќоту њолатњое, ки пеш меоянд, бешумор њастанд!


 








Воќеан, ин
сањнањои такондињанда инсонро илова аз њайрату тааљљуб ба тафаккур ва тадаббур
вомедорад, ки оё ислом барои ин
мушкил илоље дар назар нагрифтааст?


Аз Ќуръон
бипурсем, ки дар ин бора чї мефармояд: Ояти аввал:


 


“Касоне ки ба издивољ
дастрасї надоранд, бояд сабр кунанд ва худашонро пок нигоњ доранд, то ваќте ки Худованд аз фазли худаш онњоро бениёзї бахшад.”


(Нур: 23)


Пас илољ ин аст,
ки инсон сабр кунад ва худашро аз олуда кардан ба чизњои дигар пок нигањ дорад,
то Худованд шароити
издивољашро муяссар кунад. Агар сиѓа


њалол мебуд дигар
зарурате надошт, ки ба истиъфоф (покї) ва интизор амр кунад, ошкоро мефармуд сиѓа
кунед.


 


Ояти дуввум: Њамчунин Худованди њаким мефармояд:


 


“Ва њар кас аз шумо
тавоноии молї надошта бошад ки бо занони озоди мўъмин издивољ кунад (бењтар аст), бо мулки яминњоятон аз канизони мўъминатон издиво9
кунад ва Худованд ба имони
шумо донотар аст. Њама аз якдигаред, пас бо и9озаи сарпарасташон бо онњо издиво9 кунед
ва мањрњояшонро ба тарзи
писандида ба эшон бидињед, дар њоле ки покдоманон ѓайри палидкор бошанд ва дўстгирони нињонї набошанд. Он гоњ чун издиво9 карданд, агар муртакиби ношоиста (зино) шуданд, му9озоти онњо ба андозаи нисфи му9озотест ки бар занони озод муќаррар
аст.


Ин њукм (издивољ бо канизон) барои касе аз шумост, ки аз олоиши гуноњ битарсад ва шикебої (ва покдоманї)
пеша кардан бароятон бењтар
аст ва Худованд омурзгору мењрубон аст.”


(Нисо: 20)


Пас Худованди
њаким дар каломи покаш касонеро, ки ба иллати камбуди имконот ба издивољ дастрасї
надоранд, дастур дода бо
канизњо издивољ кунанд, агар ба он њам  дастрасї надоштанд, сабр кунанд. Агар мутъа њалол мебуд, чаро дар ин љо ба унвони осонтарин роњи њал, ки
њар кас дар њар шароите
метавонад ба он дастрасї дошта бошад, тарњ нагардид?!


Раъйи имом Содиќ
(ъ): Аимаи атњор (ъ) ин воќеиятро ба хубї медонистанд ва дар партави њамин
воќеият ва фањми амиќе, ки аз
Ќуръон доштанд, иршодоту фармоишоташон дар тањрими мутъа сарињу равшан аст, мулоњиза фармоед:


Абдуллоњ ибни
Синон мегўяд: аз имом Содиќ (ъ) дар бораи мутъа пурсидам, фармуданд: “Нафси худро
бо он касиф (олуда)
магардон.”


(Бињору-л-анвор
100/318)


 


Агар мутъа њалол мебуд
ва ин ќадар фазилат медошту шарти имон мебуд, чаро имом Содиќ (ъ) аз он чунин таъбире бинамоянд? Њазрат (с) ба ин низ иктифо накарданд, балки бо сароњат њукми њаром будани онро баён фармуданд: Аз Аммор ривоят аст, ки гуфт: имом Содиќ (ъ) фармуданд: “Ба тањќиќ мутъа бар шумо њаром шудааст.”


(Фурўъи Кофї,
2/48. Васоилу-ш-шиъа, 14/450)


Илова бар он имом
Содиќ (ъ) асњоби (ёрони) худашонро њамеша сарзаниш мекарданд ва аз сиѓа кардан барњазар медоштанд, аз ин љињат мефармуданд:
“Оё яке аз шумо хиљолат
намекашад, ки дар љои пинњон ва шармоваре дида шавад, он гоњ ин кирдори нописанди ў ба њисоби бародарон ва ёрони солињу накўкораш
гузошта шавад?!”   (Фурўъи Кофї, 2+44. Васоилу-ш-шиъа, 14/450)


Раъйи имом Ризо
(ъ): Њангоме ки Алї ибни Яќтин аз имом Ризо (ъ) дар бораи мутъа пурсид, љавоб
доданд: “Туро бо мутъа чї
сарукоре аст, Худованд туро аз он бениёз кардааст.”


(Фурўъи Кофї,
2/43. Васоилу-ш-шиъа 14/449)


Оре, Худованд
мардумро бо издивољи шаръї аз мутъа бениёз кардааст. Аз ин рў, собит нашуда, ки
касе бо зане аз ањли байт (ъ)
сиѓа карда бошад, агар њалол мебуд ва ин ќадар фазилату савоб медошт, онњо њам ин корро мекарданд.


Раъйи имом Боќир
(ъ): Ваќте Абдуллоњ ибни Умайр ба имом Боќир (ъ) гуфт: “Оё хушњол мешавї, ки
њамсарон, духтарон, хоњарон
ва духтарони амаат ин корро бикунанд?!


Яъне мутъа кунанд.
Имом Боќир (ъ) ваќте инро шуниданд, чењраи худашонро баргардонданд (аз он шахс рўй тофтанд)”.


(Фурўъи Кофї,
2/42. Тањзиб, 2/186)


Хулоса: Пас њар мусалмони оќиле ба дурустї медонад, ки сиѓа њаром аст ва ба далели мафосид ва
зарарњои бисёре, ки дар пай дорад ва низ ба далели мухолифаташ бо Ќуръон ва суннат ва сирату аќволи имомони атњор (ъ) ба
њељ унвон ќобили тањаммул ва
тављињу таъвил нест. Бо таваљљўњ ба он чи арз кардем, нусусе, ки гўё аз фазоилу
савоби мутъа сухан мегўянд,
њама сохтаву бофта аст, ки њељ арзиши шаръї наметавонанд дошта бошанд, чунки бо
сарењи Ќуръон ва суннати
Расули акрам (с) ва амали аимаи атњор (ъ) ва аќлу фитрати солим тазоди ошкор доранд ва паёмадњову оќибати зишти он ки ба баъзе аз онњо
ишора кардем, фаќат
тасаввури он барои нафрату дурї аз чунин амали палид кофї аст.


Дини ислом
омадааст ба фазоилу корњои њамида тарѓиб кунад ва аз разоилу корњои паст боздорад
ва масолењу
манфиатњоеро, ки зиндагии инсонњо бар асоси он устувор гардида, равнаќ меёбад, тарсим ва
таќвият кунад ва сиѓа
бидуни шак на танњо бар ќиёму тавонмандии пояњои зиндагї кумак намекунад, балки онро
сусттару заифтар мекунад ва
фаразан, агар як манфиати лањзаї барои як фард таъмин кунад, мафосиду табоњињои
зиёдеро падид меоварад, ки
паёмадњои манфии он тамоми љомеаро дучори сустиву варшикастагї мегардонад.


Њадис бихонем:


Масалан, Тўсї
ривоят мекунад, ки аз имом Боќир (ъ) пурсида шуд: “Оё мумкин аст касе фарљи (андоми) канизашро барои бародараш њалол кунад? Фармуд:
Бале, ишколе надорад,
њарчи барои ў аз он (каниз) њалол буда, барои бародараш низ њалол аст.”


(Ал-истибсор, љил.3,
сањ.136)


Кулайнї ва Тусї аз
Муњаммад ибни Музориб ривоят мекунад, ки гуфт: имом Содиќ (ъ) ба ман фармуданд: “Ин каниз дар ихтиёри ту бошад њам хидмати туро
мекунад ва њам худро бо ў розї
мекунї! Њар ваќт хостї биравї, ўро ба мо баргардон!”


(Фуруъи Кофї
2/200. Истибсор 3/136)


Шумо ихтиёр доред:
Агар инсонњои руи замин љамъ шаванд ва ќасам бихўранд, ки имом Боќир ва имом
Содиќ (ъ) чунин чизе
гуфтаанд, ман њељ касе аз онњоро бовар  нахоњам кард. Имомони атњор бисёр азизтару бузургвортар аз онанд, ки чунин суханони ботилу
ёва бар забон оваранд ё
чунин амали зиштеро, ки бо ахлоќи исломї   ва фитрати солими башарї мухолифат дорад, љоиз бишморанд ва тављињу тафсир кунанд. Ин кор айни дайюсї ва беномўсї аст, он зотони муќаддас (ъ), ки илмашонро аз сарчашмаи
нубувват фаро гирифтаанд, магар
мумкин аст чунин суханони бењуда ва сафсатае маъозаллоњ, аз эшон содир шавад?! Нисбат додани њар сухане ба онњо ба манзалаи
нисбат додан ба Расули
акрам (с) аст ва нисбат додани сухане ба Расули акрам (с) ба манзаллаи ташриъи илоњї
аст, яъне ин ташриъу ќонуни
Худованд аст?!


Худоё, ба Ту паноњ
мељўем ва аз ин гуна ифтироот ва дурўѓњои муќаддасмаобона безорем! Дар сафаре, ки ба Њинд доштем ва мулоќотњое, ки
бо уламои бузурги
шиъа, ба вижа оќои Наќавї анљом додам, гурўњњои зиёдеро аз наздик дидему мутолиа
кардам: њиндуњо, сикњо,
говпарастон ва дигар пайравони адёни  ботилу бутпарастї, дар њељ дини ботиле надидам, ки чунин амали зиштеро барои пайравони худаш љоиз
бишморад! Пас чи гуна мумкин
аст, ки Ислом ба унвони охирину комилтарин дини осмонї, чунин амали пасту зидди ахлоќиеро, ки бо одитарин ѓояњои ахлоќ зиддият
дорад, барои пайравонаш љоиз
бишморад?!


 





Ќазия то њамин љо
тамом намешавад, ливотро низ љоиз шумурдаанд ва ривоятњое низ бофтаву ба ањли
байт (ъ) нисбат додаанд.


Тўсї аз Абдуллоњ
ибни Яъфур ривоят мекунад, ки аз имом Содиќ (ъ) пурсидам: агар марде аз дубур
(маќъад) бо зан наздик
шавад, чї њукме дорад? Фармуданд: “Агар зан розї бошад, ишколе надорад!” Гуфтам: пас маънии ояти карима “Аз њамон роње,
ки Худованд ба шумо
дастур дода ба онон наздик шавед” чист?


Фармуданд: “Ин дар
сурате аст, ки фарзанд хоста бошанд. Фарзанд аз љое бихоњед, ки Худованд ба шумо
дастур додааст, аз њамин љињат
Худованд мефармояд: “Њамсарони шумо барои шумо киштзоранд, њар тавре ки хостед, метавонед ба киштзори худ наздик шавед”.


(Баќара: 223)


Ќуввати исдидлол: Тўсї аз Мўсо ибни Абдулмалик аз марде ривоят мекунад ки гуфт: “Аз имом Ризо (ъ) пурсидам, ки агар марде аз аќиб дар дубури
(маќъади) зан љимоъ (алоќаи љинсї)
намояд, чї њукме дорад? Фармуданд: “Ояте аз китоби Худо онро њалол кардааст.” Аз ќавли њазрати Лўт (ъ) ки фармуд:
(Њоъулоъи банотї њунна
атњару лакум), ў медонист ки онњо фарљро намехоњанд!”


(Ал-истибсор,
3/243)


Ва Тўсї аз Алї
ибни ал-Њакам ривоят мекунад, ки гуфт: Аз Сафвон шунидам, ки мегуфт: ба имом
Ризо (ъ) гуфтам: яке аз
мухлисони шумо мехоњад аз шумо масъалае бипурсад, вале хиљолат мекашад. Фармуд: Масъала
чист? Гуфт: Оё љоиз аст,
ки касе дар дубури њамсараш наздикї кунад? Фармуд: “Бале, љоиз аст.”


(Ал-истибсор,
3/243)


Мухолифат бо насси
Ќуръон: Умедворам хонандагони азиз ба ман иљоза дињанд, ки љасорат кунам ва
ба арз бирасонам, ки
ривоятњои мазкур бо насси сарењи Ќуръон  мухолиф аст, зеро Худованд мефармояд: “Туро аз њайз мепурсанд. Бигў он озорест дар
занњо, аз ин рў дар њолати
њайз аз эшон дурї 9ўед ва ба онњо наздикї накунед, то ин ки пок гарданд.”


(Баќара: 222)


Агар наздикї бо
зан дар дубур (маќъад) љоиз мебуд, Худованд фаќат дастури дурї кардан аз фарљро
содир мефармуд ва
мегуфт: Аз фарљи занон дар њолати њайз дурї биљўед. Вале азбаски наздикї кардан ба дубур
њаром аст, Худованд мутлаќ фармуд:
“Ва ба занон наздик нашавед.”


Баъд аз он Аллоњ
таъоло баён фармуд, ки мард чї гуна ба  њамсараш наздик шавад:  “Њар гоњ онон (занњо) пок шуданд аз њамон роње, ки Худованд ба шумо дастур дода ба онон наздик
шавед.” Ва низ фармуда: “Њамсарони шумо барои шумо киштзоранд, њар
тавре ки хостед
метавонед ба киштзори худ наздик шавед.”


Киштзор љое аст ки
аз он умеди фарзанд меравад. Хилофи фитрат: Мафњуми ривояти Абўяъфур аз имом Содиќ (ъ) ин аст, ки фарљ фаќат барои талаби фарзанд, вале розї
кардани ѓариза ва лаззат
бурдан дар “дубур” аст ё њадди аќал барои розї сохтани ѓариза аз њар ду мешавад истифода
кард, дар њоле, ки ин амр ба
таври куллї ѓалат аст ва танњо фарљ аст, ки њам барои талаби фарзанд ва њам барои
розї сохтани ѓариза
мавриди истифода ќарор мегирад. Ин суннати Худовандї ва фитрати башарї аз оѓози таърих то кунун аст ва то ќиёмат идома хоњад
дошт. Имом Содиќ (ъ) бисёр
поктару шаънашон баландтар аз он аст, ки наъузубиллоњ ин гуна суханони ёва ва бењуда
бигўянд.  Эшон, ки аз боризтарину огоњтарини уламои
ќарнњои тиллоии Ислом ва
аз моњиртарин шахсиятњо ба Ќуръон ва улуми Ќуръонї буданд, чї гуна ин ояти
каримаро бо ин сароњату
равшанї омада, наметавонанд бифањманд (Пас њар гоњ пок шуданд....)


Агар фарз кунем, ки
дар дубур њам метавонад инсон розї шавад, ќубул (андоми пеш) њам њаст, ки роњи саввумї низ вуљуд надорад, бино бар ин ояти карима ва амре,
ки дар он омада ва
онро муќайяд ба тањорату покшавї карда каломи бемаънї мешавад!


Аз он љое, ки яке
аз ду роњи мазкур њаром буд ва дигаре њалол, зарурат пеш омад, ки роњи њалолро, ки
гоње муваќќатан њаром
мешавад, баён фармояд, пас Худованд дастур дод ки аз киштзор истифода кунанд ва
киштзор њамон љоест, ки аз
он умеди фарзанд бурда мешавад, илова бар он ки њар ду њамсарро розї њам мекунад.


Роњзанї: Ва аммо ривояте, ки ба имом Ризо (ъ) мансуб кардаанд, ки ливотати бо занонро љоиз мешуморад
ва ба ќавли њазрати Лўт
(ъ) њуљљату далел оварданд, банда арзам ин аст, ки тафсири ояти мазкур: (Њоъулои
банотї, њунна атњару лакум), дар
ояти дигаре омадааст, он љое, ки Њаќ таъоло мефармояд:


“Ва Лўтро
фиристодем, ваќте ки ба ќавми худ гуфт: њароина кори бењаёиро (ливотатро) ба амал меоваред ки ње9 кас аз 9ањониён дар (иртикоби) он аз
шумо пешї


нагирифтааст. Оё
шумо ба ќасди шањват ба мардон наздикї мекунед ва тариќро ќатъ мекунед.”                               (Анкабут: 28)


Роњзанї танњо он
нест, ки дуздон роњзанї мекунанд, ин ки касе худашро дар ѓайри љои машруъ розї
кунад ва наслро ќатъ
намояд, низ роњзанї гуфта мешавад. Агар њамаи мардон фаќат худашонро аз дубур розї
намоянд ва роњи талаби
фарзандро тарк кунанд, насли башарият мунќариз (мањв) мегардад. Пас маънои ояти
карима равшан аст ва ин
маъно аз имом Ризо (ъ) махфї набудааст, бинобар ин дурўѓ будани ин ривоят аз забони
имом Ризо  (ъ) равшану ошкор аст.

Ба зуди туши кун, эй бехабар азми сафар дори,
Чаро дилбастаги бо ин чахони рахгузар дори.
Ки охир сар ба болину чон дар чанги Азроил,
Нафас дар гаргара печида хун андар чигар дори.
Чи суд аз бистару болин, ки руи тахта меои,
Ба гури тангу торики лахад рафта макар дори.
Ба ачзи хеш эй мушти губори хаста коил шав,
Чи мушкилихо, ки андар пеши ру,эй бехабар дори.
Бикун хайре,ки дар гармии махшар соябон гардад,
Хамон рузе,ки бо сад дог сар аз хок бардори.
Зи девони лахад ояд ба дастат номаи аъмол,
Зи вахми додан аз суи чапат хар су назар дори.
Ба дил нуре агар аз зикри Хак пайдо куни ин чо,
Миёни ахли махшар руй чун нури камар дори.
Барои худ чаро дори бинои хонаи рангин, 
Макони хобгах, эй бехабар чои дигар дори,
Чунуни гар ба фардо чилваи дидор мехохи,
Ду дида доимо аз иштиёки, дуст тар дори.!!!!
 

   Ба номи худованди бахшояндаву мехрубон

 

    СЕХРУ ЧОДУ

 

   Сеҳр: Аз амалҳои пушида иборат буда сабабаш пинҳон буда, дониста намешавад.

   Аз он чониб сеҳр номида шудааст, ки ба воситаи чизҳои манфи ҳосил мешавад, ки сабаби он дониста намешавад. Ва он иборат аз таъвизот ва хонданиҳо ва суханоне аст, ки гуфта мешавад ва доруву дуд аст. Сеҳр ҳақиқат ва таъсир дорад ва баъзе аз анвоъи он ба қалбҳо ва баданҳо таъсир мекунад. Ва касро ба бемори дучор мекунад ва мекушад. Ва байни мард ва ҳамсараш чудои меафканад. Ва ҳароина таъсири он ба изни Аллоҳ ҳосил мешавад. Сеҳр дар воқеъ амали шайтони аст. Бисёр аз намудҳои он ба ширк варзидан ба Аллоҳ таоло ва наздики чустан ба арвоҳи хабису палид сурат мегирад. Бинобар ин паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) онро ба ширк наздик шумориданд. Тавре, ки фармуданд:

 

  "Аз ҳашт гуноҳони ҳалоккунанда битарсед, гуфтанд: Онҳо кадомҳоянд? Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) гуфтанд: Ширк варзидан ба Аллоҳ таоло ва чоду....".

(Бухори ва Муслим).

   Чоду аз ду чиҳат бар ширк дохил аст:

   Якум: Дар вақти ба амал овардани чоду шайтонҳоро истихдом карда мешавад ва ба онҳо дилбастагиву тақарруб ҳосил карда мешавад, то онҳо ба сеҳргар мадад расонанд. Бинобар ин сеҳр аз таълимоти алайҳи лаъна аст.

   Тавре, ки Аллоҳ таоло мефармояд:

وَاتَّبَعُوا مَا تَتْلُوا الشَّيَاطِينُ عَلَى مُلْكِ سُلَيْمَانَ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمَانُ وَلَكِنَّ الشَّيَاطِينَ كَفَرُوا يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّى يَقُولا إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَكْفُرْ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهِ وَمَا هُمْ بِضَارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ وَلَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ وَلَبِئْسَ مَا شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ.  (البقرة:102). 

     "Ва аз сеҳру афсуне, ки девҳо дар рузгори подшоҳии Сулаймон мехонданд, пайрави карданд ва Сулаймон кофир набуд, вале девҳо, ки мардумро чодугари меомухтанд, кофир буданд. Ва низ он афсун, ки бар он ду фаришта Ҳорут ва Морут дар Бобул нозил шуд. Он ду баҳар кас, ки чодугари меомухтанд, мегуфтанд: Кори мо фитна аст, мабод кофир шави. Мардум аз он ду чодуҳое меомухтанд, ки метавонистанд миёни зану шуй чудойи афкананд ва онон чуз ба изни худо ба касе зиёне намерасониданд ва он чи мардум меомухтанд, ба онҳозиён мерасонид, на суд. Ва худ медонистанд, ки харидорони он чодуро дар охират баҳрае нест. Худро ба бад чизе фурухтанд, агар медонистанд! (Бақара:102).

   Дуввум: Сеҳргар дар анчом додани сеҳр даъвои илми ғайб мекунад ва ин амр куфру залолат аст. Тавре, ки Аллоҳ таоло мефармояд:

     "Ва худ медонистанд, ки харидорони он чодуро дар охират баҳрае нест. Худро ба бад чизе фурухтанд, агар медонистанд! (Бақара:102).

   Яъне, Ҳеч насибе нест ононро дар охират. Бинобар ин шакке нест, ки чоду ширк ва куфр аст ва зидди тавҳид мебошад. Ҳоким бояд сеҳргарро ба қатл расонад.

   Мулоҳиза: Бисёре дар мавриди сеҳр сустиву тасохули мекунанд ва шояд онро ҳунаре аз ҳунарҳо шуморанд, ки ба он фахр карда ба чодугарон мукофотҳо тақдим мекунанд ва мардумро ба он ҳавасманд карда онро мавриди ташвиқу ривоч қарор медиҳанд ва барои сеҳргаронанчуману мусобиқаҳо барпо мекунанд, ки дар он садҳо тамошобину ҳавасмандон ҳозир мешаванд. Ин ҳама бо чаҳлу нодонии онҳо дар динашон далолат мекунад ва ин беаҳамияти дар мавриди ақидаи исломи аст.

 

   Ба номи худованди равонофарин

 

   ХИЧОБИ ЗАН

 

   Модари азиз ва хохари мехрубон, худо фарз гардондааст хичобро барои зани мусалмон ва фарз гардонидааст барои мардхо нигох доштани занону хохарони худро аз мардони бадкору бадрафтор ва нигох доштани номусу кадри занону хохарони худро дар байни мардум.

   Душманони ислом мегуянд, ки хичоб барои сахтгири ба занхо аст ва ё хичоб барои бекадрии занхо аст ва ё баъзе аз ахмакон ва аблахон мегуянд, ки агар дил покиза бошад, хичоб ё либоси шариати лозим нест. Касам ба худо, ки рухи онхо лаззати имонро начашидааст ва акли онхо хакикати исломро нашинохтааст, вагарна мефахмиданд, ки озодии зан дар озодии бадану чисм аст, вакте зан бо хичобу чодар бошад бадану чисми он зан аз чашму хила кардани мардони бадкор озод ва дар амон мебошад. Вакте ки бадани зан аз шарри бадхохон озод бошад, ин бехтарин озоди аст барои зан ва агар зан бо хичоб набошад ва ё дар у шарму хаё дида нашавад, ба хар чо, ки равад чашмони мардуми бадкор ба он зан афтода ба хар хел хилаю найранг он занро ба доми худ меандозанд ва ба рохи бад мебаранд ва шояд, ки ояндаи он зан ба зиною хароми шудан анчом ёбад. Албатта занхое, ки зиннату хушруи ва атру хушбуи карда ба бозорхо мераванд ва дилхою чашмони чандин мардумро моилу ноором мегардонанд, ин кори онхо далел бар заиф будани имон ва иффати онхо аст ва далел ба вайрон будани дини онхо аст, зеро дар холе, ки берун баромадани зан аз хона бе зарурат чоиз нест, пас чи хел дуруст аст ба бозор рафтан бе хичоб ва бе сатри аврат.

   Паёмбари худо (с) гуфтаанд:

  "Ду гурух дар оташи дузаханд, яке аз он ду гурух занхое мебошанд, ки барои мардони бегона либосхои тангу тунукеро мепушанд, ки баданхояшонро намоён мекунад ва ин феъли бади хайвониро ба дигар занхо низ таълим медиханд ва аз ин корашон мардхо ба онхо мухаббат баста фасодкору зинокор мешаванд. Дигар гурух он занхое мебошанд, ки муйхои сари худро мисли пушти шутур баланд мекунанд дар болои сарашон, ин ду гурух занхо дар оташи дузах хастанд, лаънати худо бар он занхо бод!"         

   Инчунин гуфтаанд:         

  "Кадом зане, ки хушбуи кунад ва аз назди мардуми бегона гузарад ва он мардуми бегона буи хуши он занро бифахманд, он зан зинокор аст."

   Яъне гунохи он зан мисли гунохи зинокорон аст.

   Паёмбари худо (с) гуфтаанд:  

  "Дузахро дидам, ки бисёри ахли он занхо буданд."

   Ба сабаби ин ки тоати худоро ба чо наовардаанд, ба шавхаронашон итоат накардаанд, шавхарон аз онхо рози нестанд, хичобро партофта либосхои фахру кибрро пушида ба бозорхою кучахо давр мезананд, худо онхоро дар киёмат дар оташи дузах чой медихад ва барои онхо бисёр азоби сахту дарднок хохад буд. Зеро инчунин занхо фасодкунандаю берохакунандаи дигар мардхо, бадкунандаи чомеаи мусалмонон мебошанд, бадномкунандаи дигар занхои мусалмон ва бадномкунандаи падару модарон ва хохару бародарон ва дигар хешовандон мебошанд.  

   Модарони азиз ва хохарону хамширагони мехрубон! Вакте мегуем, ки халккунандаю тарбияткунандаи мо худо аст ва мо ба ин рози хастем ва мегуем, ки ислом дини мо аст ва мо ба ин рози хастем ва мегуем, ки Мухаммад (с) пайгамбари охируззамон ва фиристодаи худо аст ба суи мо ва ба суи тамоми чинну инс ва мо ба ин рози хастем, пас бояд он чизе, ки худо ва расул гуфтаанд, онро бо дилу чон кабул карда ба он амал кунем то дар дунё ва охират комёб бошем.

   Пайгамбари худо (с) гуфтаанд:

  "Касе ки пайравии ман кунад дар чаннат медарояд ва касе ки итоати ман накунад дар дузах медарояд." 

   Дар замони пайгамбари худо як гурух занхо ба назди он хазрат омада гуфтанд: "Эй пайгамбари худо, мардхо савобу ачрхои чиходро бар худ бурданд, оё барои мо ягон кори хубе нест, ки мо бачо орем, то худо барои мо савоби мучохидини рохи худоро бидихад. Пайгамбари худо (с) гуфтанд: "Кадом зане, ки дар хона нишаста тоату ибодати худоро кунад ва шавхараш аз у рози бошад ва гуфтахои худоро ба чо оварда бошад, он зан савобу ачри мучохидинро хохад ёфт."

 

   Аз худованди маннон мепурсем, ки занон ва хохарони мусалмонро аз таклидхои ночо ва аз беиффатихо нигах дорад ва дар ахлоку одоб намунаи чахониён гардонад ва ба онхо тавфику салохият дар тарбияи насли наврас ато фармояд.

 

   Охирин сухани мо сипос ба парвардигори чахониён аст.

 

   Ба номи худованди мехрубон

 

   ЗИННАТИ ЗАН

 

   Худованд занхоеро, ки зиннатхои худро ба мардуми бегона нишон медиханд, аз ин кори бадашон манъ карда гуфтааст:

و لا يبدين زينتهنّ. (سورة النور).

   "Занхо зинатхои худро нишон надиханд дар назди мардуми бегона."

   Яъне занхо либосхои киматбахоро пушида ва ё гушворахою гарданбандхои тиллои ва ё гайри тиллоиро дар гушхою гарданхои худ овезон карда ба бозорхо ва ё ба кучахо баромада дар назди мардуми бегона нишон надиханд.

   Зани худотарсу мусалмонро зинат карданаш дуруст аст дар назди шавхараш ва дар даруни хона, хар кадар, ки хохад, на дар назди дигарон дар беруни хона.

   Занхои худотарсе, ки дар холати зарурат аз хона барои ягон хочат берун мебароянд ва дар хангоми харидуфуруш кардан ягон зиннате аз онхо намоён мешавад, мисли каме аз руй ва ё кафи даст ва ё либоси зебо дар ин холатхо, агар бе касди онхо бошад, барояшон бахшиш аст. Аммо зан агар бе зарурат зебоги карда аз хона берун барояд, малоикахо уро лаънат мегуянд. Фаромуш набояд кард, ки холати зарурат барои зан ин аст, ки ягон мардинае, ки махрами зан бошад дар хона набошад ва ё шавхари зан дар хона набошад, ин холат холати зарурат мешавад, аммо ба гайри зарурату хочат ва ё ба гайри ин холатхои зикршуда, дар берун аз хона, дар кучахо нишастан ва дар бозорхо гаштугузор карданаш харом аст.

   Худои бузург дар давоми оят барои занхо гуфтааст:

و لا يضربن بخمرهنّ علي جيوبـهنّ. (سورة النور).

   "Бояд бизананд занхо чодархою руймолхои худро бар гарданхою пешбандхои худ."

   Дар замони чохилият пеш аз ислом одатхои занхо ин буд, ки вакте ба бозор ва ё ба ягон чо мерафтанд, худро ба руймол ва ё ба чодар намепушониданд, гарданхою муйхояшон ва гушхою пешбандхояшон намоён буд, баъд аз зухуру пайдоиши ислом, худо амр кард занхоро ба пушонидани тамоми бадан, то ки аз дигар занхои бадкору бадрафтор ва аз дигар занхои кофирон фарк дошта бошанд. Амр кард худо занхои мусалмонро ба пушонидани гарданхою муйхои худ ва ба пушонидани сару пешбандхои худ бо руймоли калон ва ё бо хичоб, то мавриди азияти мардони хавасбоз карор нагиранд. Лозим аст барои зан пушонидани тамоми баданаш аз мардуми бегона ва пинхон доштани зиннаташ мисли гарданбанду гушвор ва ё нигин ва ё садои дилфиреби пояфзолаш ва дигар чизхое, ки назари мардонро чалб мекунад.

   Худои бузург дар давоми оят гуфтааст:

و لا يبدين زينتهنّ إلا لبعولتهنّ أو آبائهنّ أو آباء بعولتهنّ أو أبناءهنّ أو أبناء بعولتهنّ أو إخوانهنّ أو بني إخوانهنّ أو بني أخواتهنّ أو نساءهنّ أو ما ملكت أيمانهنّ. (سورة النور).

   "Зохир накунанд занхо зиннатхои худро дар назди мардуми бегона, магар барои занхо ичозат аст зохир кардани зиннат дар назди шавхарон ва дар назди касоне ки барои занхо махрам мебошанд,  падаронашон ва падарони шавхаронашон ва фарзандонашон ва фарзандони шавхаронашон ва бародаронашон ва фарзандони бародаронашон ва фарзандони хохарон ва занхои мусалмон ва гуломхои занхо ва мардони пирсоле, ки хочат бар занхо надоранд ва кудакони хурдсоле ки аз холи занхо хабардор нестанд."


   Барои занхо ичозат хаст пинхон надоштани зиннат дар назди инхо, аммо дар гайри инхо харом аст. Зиннати зан танхо барои шавхараш аст на барои ягон чо рафтан ва ё на барои бозор баромадан.

   Пайгамбари худо гуфтаанд:

   "Занхое ки худбину фахркунанда хастанд дар зиннат кардан барои гайри шавхаронашон, ин занхо мисли як торикие мебошанд ва дар рузи киёмат барои ин торики ягон нуру ягон равшани нест".

   Азоби илохи аст барои он занхоест, ки вакте ба ягон чо рафтани шаванд, либосхои зебою хушру ва дилфиреб пушида ба кадри тавонашон зинат карда баъд мераванд ва хол он, ки агар ба назди шавхаронашон бираванд мисли дигар чо рафтан зиннат намекунанд. Ин зиннатхои зан ба хотири бегонагон, дар киёмат мисли торикию залолат аст ва барояш рохи начоту халоси нест, азоби худо бар онхо хохад буд, магар он занхое, ки тавба карданд ба суи худо аз гунохонашон ва шавхарони худро рози ва хушнуд кунанд, он занхо шояд начот ёбанд ба фазлу карами худои бузург.

 

 

   Ба номи худованди чону хирад

 

Даъвати занон ба суи ахлоки хамида

 

   Хохари мусалмон, кушиш кун, ки ёрони худро ба рохи рост ва ба дини ислом даъват кун, зеро хар як зане, ки бо даъват ва таълими ту намозхон мешавад ва либоси шаръи ба бар мекунад, савоби онхо то киёмат барои ту навишта хохад шуд. Вакте дар маъракаю мачлисхои занона нишасти, кушиш кун, ки панду насихати исломи сухани ту бошад, на гайбаткуниву хабаркаши, зеро дини ислом ин амалхоро шадидан махкум кардааст ва хатто гайбат кардани мусалмонро баробари хурдани гушти у хукм кардааст. Гайбати суханчини аз ахлоки мусалмонон нест ва он решаи мухаббатро меканад, дустиро аз байн мебарад ва нобовариро байни афроди чамъият эчод мекунад.

   Хамшираи мусалмон! Дар хар холате, ки боши, кушиш кун, ки барои дигарон намунаи ахлоки исломи боши ва дигарон аз ту дарси шарму хаё омузанд, на дарси бешармиву такаббури, ин хама вобаста ба рафтору кирдори ту ва ё вобаста ба одобу ахлоки ту аст. Пеш аз хар чиз иртиботи худро бо худованд махкамтар карда тоату ибодати уро ба чо биёр, онгох дигарон низ панду насихату амри маъруфу нахйи мункари туро кабул хоханд кард. Кушиш кун, ки либосат либоси миёнахол бошад, на либоси киматбахову назаррабои исрофона, зеро исрофи бехуда низ харом аст.

   Паёмбари худо (с) гуфтаанд:

   "Бехтарин занхо ононе мебошанд, ки барои шавхаронашон гамхору рахмдил буда аз моли онхо исроф накунанд ва корхои шавхаронашонро осон кунанд."

   Аз гуфтахои пайгамбари худо бароямон маълум мешавад, ки зани хуб он зане аст, ки либоси миёнаи шариати пушад, шарму хаёро зиннати худ донад, чашми худро аз нигох кардани мардхои бегона дур дорад, дар бозор ва ё дар кучахо худашро аз мардхои бегона дур гирад ва ба хар чо, ки равад панду насихат, муомилаи хуб ва даъвати ислом сухани у бошад, ин аст сифати зани хуб барои хар як хохару модари мусалмон.

 

 

 

 

 Ба номи худо.
 
 

   ШАРМУ ХАЁ зеботарин либоси зан

 

   Бисёре аз падарону модароне хастанд, ки духтари чавонашон бехичобу бехаё ба дигар мардхои бегона хамсухбат мешаванд ва ё даст ба даст карда ба чое мераванд, дар онхо на шарм дида мешавад на хаё ва худи он падару модарон ин кори чавондухтарро дида фахр мекунанд ва мегуянд, ки фарзандам озод аст, дар ин дунёи дуруза хурсандию шоди кардан бахти чавонии у аст, бехабар аз ин, ки худо уро дар киёмат аз холи фарзандон пурсон хохад кард ва бехабар аз ин, ки агар ба ин рафтори бади чавондухтараш рози буда уро манъ накунад, дайус ба шумор меравад ва дайус он аст, ки зану фарзанди худро хамрохи бегонагон мебинад ва чизе намегуяд ва ба ин хол рози аст, лаънати худо ва лаънати малоикахо бар холи онхо бод! Худо харом гардондааст чаннатро барои дайус ва онхо дар киёмат ба азобхои сахт гирифтор хоханд шуд. Марди багайрату баномус ва худотарс вакте, ки хохари худро ва ё духтари худро дар чунин хол дид, бояд ки уро ба даст ва ё ба забон манъ кунад, то аз нанги номи дайуси начот ёбад.

   Хохари мусалмон, дар хакикат шарму хаё ва хичоб барои зан либоси зебанда аст, тамоми мардум хаваси уро мехуранд, хатто ин ки сохибашро банур гардонда дар байни мардум азизу боэхтиром мегардонад. Аммо бехичоби ва бе либоси шариати ва бешармию бехаёги занро дар байни мардум ночиз мегардонад, сифати зан буданашро гум мекунад ва байни мардон монанди бозичае мегардад, ки хар шахсе дар хар чое бо у хазлу шухи мекунад ва эътибори уро аз байн мебарад.

   Хамшираи азиз, харгиз некбахтию зебогии инсон ва хар як зани мусалмон дар молдорию чиздори ва ё дар бехичоби дида намешавад. Касам ба худо, ки некбахтию зебогии хар як инсон дар тоату ибодат буда, либоси исломи дар бадан доштан аст.

   Хохари азиз! Дур дор худро аз тамошои мардхои бегона ва аз хилвату бе зарурат сухбат кардан бо онон. Нигах дор худро аз шарри телефонхои дасти ва мобели, ки ин фитнаи нави аср бисёре аз чавондухтарони боиффатро бероха кардааст ва дар доми фиреби мардони хавасбоз афтондааст. Боз дор худро аз нигох кардани филмхои беаслу бегона ва аз нигох кардани суратхои мардхои бегонае, ки дар китобхо ва ё дар мачаллахо мебошанд. Дур дор худатро аз дугонахову хамнишинони бенамозу беруза ва аз хамнишинони бешарму бехичоб, то инхо сабабгори вайрон шудани хаёти ту ва сабабгори берун баровардани ту аз доираи ислом нашаванд, чунки дар урфият мегуянд: "Бо дег нишасти сиёх шави, бо бад нишасти расво шави, бо хуб нишасти зебо шави."

   Хохари мусалмон, дар хакикат парранда агарчи парвоз карда рузхои дарозро дар сайру гашт гузаронад, дар охири руз боз ба лонаи худ хохад омад, инчунин инсон агар тамоми хаёти худро ба хубию неки ва ё ба бадию расвоги гузаронад, дар охир вафот хохад кард ва уро ба лонаи абадияш, ба кабр дафн мекунанд ва хонаю бошишгохи хар яки мову шумо хамон гури тангу торик хохад буд. Агар дар ин дунё гуфтахои худову расулро ба чо оварда бошем, он гур бароямон мисли касри зебо пурнуру равшан хохад буд ва агар аз гуфтахои худо ва расул берун баромада бошем, он кабр бароямон мисли зиндон торик ва бадтарин чо хохад буд.

   Хохари азиз агар ту дар ин дунё худотарсу худопараст боши ва бо хичоб боши ва шарму хаё зиннати ту бошад, якин кун, ки ту дар ин дунё дар байни занхо ва дар байни мардуми мусалмон кимматтарину зеботарин хасти, чунки пайгамбари худо (с) гуфтаанд:

   "Аддунё куллухо матоун ва хайру матоихо аз-завчатус солиха."

   Яъне тамоми дунё матоъ ва фоида бурдан аст барои инсон ва бехтарин молу чизи дунё зани худотарсу худопарасту бохичоб ва хамсари солеха мебошад. Бубин, ки паёмбари худо (с) ягон чизро бехтарин моли дунё нагуфтаанд, магар зани худотарсу худопарастро ва зани бохичобро, ки ба шавхараш хиёнат накунад, моли уро хифз кунад, бо зинатхояш шавхарашро шод созад, бо атои шавхараш каноат кунад ва уро бо исрофкори ва харчхои бехуда азият накунад ва сирру асрори хонаводагиро ба берун фош накунад.

 

 

 

 

   Ба номи худованди мехрубон

 

   Кадри зан дар чомеа

 

   Хохари мехрубон ту дар байни чомеаи мусалмонон мисли гавхараки чашм пуркиммат хасти. Агар инсон чашм надошта бошад, бисёр хору залил мегардад, инчунин агар ту ба бадбахтию бечодари ва ё ба бешармию бехичоби рох дода намозу руза ва шарму хаё аз даст бидихи ва ибодати худо дар ту дида нашавад, бисёртар вайрон шудани чомеаи мусалмонон ва чавонони сустирода аз дасти ту мебошад ва ё бисёртар гумрох кардани мардхо ва низоми хонаводагии онхо ва хушбахтиву саодати онхоро вайрон кардан ба дасти ту мебошад, ки аз ин корхоят дар назди мардум ва дар назди худо масъул хасти. Ту агар гуфтахои  худоро ба чо оварда, расму одати милливу исломии худро аз даст надода хичоб ва либоси исломи бигири ва шарму хаё зиннати ту бошад, бисёре аз чавондухтарону модарон ва бисёр хамсоягону хамватанон аз ту дарси таълим хоханд гирифт. Ту яке аз сутунхои асосии чамъияти мусалмонон ва ё яке аз сутунхои аслии хонавода ба шумор мерави, чунки бисёртар ободкунандаи чомеаю оила ин зан мебошад ва бисёртари вайронкунандаи оилаву чомеа хам зан мебошад.

   Мутаасифона имрузхо дар бисёре аз хонаводахову оилахо филмхои бемаъно ва ё касетахои хиндию амрикои монда аз худо шарм надошта он филмхои фахшу фасодро тамошо мекунанд, дар холе, ки худо барои онхо нигох кардан ба суи номахрамонро манъ кардааст ва инчунин харом гардондааст барои тамоми марду зан шунидани овозхои шайтониро, яъне шунидани мусикиро, чи хиндию эрони ва ё точикию афгонию араби ва дигар мусикихо. Худои бузург ин мусикихоро харом гуфта фармудааст:

ومن الناس من يشتري لهو الحديث ليضل الناس بغير علم و يتخذها هزوا، أولـئك لهم عذاب مبين.

   "Аз мардумон касе хаст ки мехаранд суханони лахв (яъне мусикихоро), то ки гумрох кунанд мардумро ба гайри илм ва рохи худоро тамасхур мекунанд. Барои ин гурух мардум азоби хоркунанда аст."

   Худои бузург навохтани мусикихоро инчунин шунидани ин мусикихоро харом гуфта хабар додааст, ки азобаш бисёр сахт аст.

   Бисёре аз олимон дар бораи шунидани мусикахо чунин гуфтаанд: "Бисёртар чизе, ки кувват медихад холатхои шайтониро ва шахвати инсонро барангехта мекунад, ин шунидани мусики аст. Шунидани он амали шайтони лаин буда дили шунавандаро торик мегардонад ва акли шунавандаро кам мегардонад ва чашми уро аз дидани хак кур гардонида уро дар гаму андух гирифтор мекунад.

   Хохари азиз! Агар ту ба шунидани мусикихою ба дидани мардхою занхои бегонаи урён дар филмхо ишку мухаббат бастаи, аз худо битарс ва аз ин бадбахти руй гардонда ба чои шунидани мусикихо, касетахое ки дар онхо овози Курони карим аношид ва даъвати ислом сабт шудааст, онхоро гуш кун, худо бароят ачру савоб медихад ва дилу рухатро шод мегардонад ва ин некбахтии ту аст дар дунё ва охират.

   Хохари мусалмон, албатта нафсу хохиши хар як инсон, хусусан хохиши шумо чавондухтарон барои шунидани чунин мусикихо ва барои дидани филмхои нораво ва барои дидани филмхои хиндию амрикои бисёртар мебошад. Шайтони лаин, ки душмани сахттарини инсон ба шумор меравад, шуморо дар доми фиреб андохта ба хар хел хилаю найранг мехохад, ки фарзанди мусалмонро аз дини ислом бароварда дар гумрохию чахолат бияндозад ва дар дили онхо шавки фасоду харомкориро зиёд кунад. Зиёда бар ин, душманони дини ислом, ки яхудиёну насрониён мебошанд, барои барбод додани ододбу ахлоки чамъияти мусалмонон ва барои вайрон кардани занхои мусалмон, филмхои бемаъниву пур аз фиску фучурро баровардаанд. Баъзе чавондухтаронро аз байни худи мусалмонон сармоягузори мекунанд, то дар байни мусалмонону худопарастон рафта ба хар хел либосхои гуногун, яъне ба хар хел моддахои гуногуни гайришариати ва ё бе хичоб ва ё бе руймол ва бо либоси остинкутох дар байни онхо бигарданд, то чавондухтарони боиффату мусалмон ба онхо пайрави намоянд, хичоби миллиро партоянд, либоси шариатиро аз бадан дур карда ба монанди занони гарб нимаурён бошанд ва ин бехаёгиро пешрафтаги ва тараккиёту маданият меноманд.

   Эй хохари мусалмон, бидон, ки бехичоб шудан ва ё бе руймолу нимаурён шудани занхои мусалмон, ин аз бузургтарин шамшеру аслихаи душманони дини ислом мебошад, бар зидди мусалмонону худопарастон.

   Хохари мусалмон, барои хаёти дурузаи хайвони, ки ба мисли зиндон аст, хаёти абадии охиратро фаромуш накун, аз азоби худо тарсида аз ин моддахои нав ба нави душманони дини ислом даст кашида чизе, ки худо бароят амр кардааст, ба хамон чиз побанд бош, ки он хичоб ва либосхои шариати мебошад, ки бадани занро аз назари бегонагон мепушонад. Зан вакте бе хичобу белибоси шариати бошад азоби худоро фаромуш карда ба ёрдам ва нишондоди шайтони лаин хаёти худ ва хаёти чандин занхои мусалмонро хам вайрон карда онхоро дар хатар мегузорад.

   Пайгамбари худо (с) гуфтаанд:

  "Дар шаби меъроч дузахро дидам, бисёре аз он мардуме, ки дар он чо ба азобхои гуногун гирифтор буданд, занхо буданд."

   Сабаб дар ин аст, ки зан вакте бехичоб ба гайри либоси шариати ороста шуд, дар у шарму хаё ва одобу ахлоки исломи намемонад, ба камтарин фиреби чавонони фосик фирефта шуда худро аз даст медихад. Барои лаззати чандрузаю чандсоатаи дуняви номуси худро мефурушад ва азоби човидонаи худоро барои худ ихтиёр мекунад. Сари падару бародарони худро байни чамъият поён месозад ва мавриди нафрати мардум карор мегирад. Номи поку беолоиши худро ба хотири нафсу шахвати кутохмуддат аз даст медихад ва то охири умр наметавонад аз захми забони мухолифонаш дар амон бошад. Ин як навъе аз азоби дуняви аст, ки азоби охират хеле бузургтар аз он аст.

 

   Хохару модари мехрубон! Бидон, ки ту дар чомеа ва дар байни мардуму дар оилаи худ ба мисли як мадрасае хасти, ки чандин инсонхо аз он мадраса дарси таълим мегиранд ва одобу ахлоки исломи меомузанд. Агар хичобу чодар ва шарму хаё либоси зебандаи ту бошад ва тарси худои бузург начотдихандаи ту бошад, албатта фарзандону духтарони ту ва хохарону бародарони ту аз ту дарси ибрат гирифта, бисёре аз онхо аз бешармию бехаёги ва аз бехичоби даст кашида тарси худоро пешаи хаёти худ месозанд ва аз рафтори шайтонию хайвони даст мекашанд.

 

 

НИДОИ ИФФАТ

 


بسم الله الرحمن الرحيم


   Ба неки ёд мекунам он худоеро, ки халк кардааст аз гуштпораи ночиз инсонро ва ато кардааст барояш фахми солимро ва дигар неъматхои бешуморро, то бишносад холики замину осмон ва чинну инсро ва гардондааст дар мобайни муъминон мухаббату дустиро ба неъмати ислом. Хамд мегуем уро ва талаби ёриву магфират ва хидоят мекунем аз у. Касеро, ки худо хидоят кунад, пас уро гумрохкунандае нест ва касеро ки гумрох кунад худо пас уро хидояткунандае нест. Шаходат медихем, ки нест  илохе  магар Аллохи таъоло, яккаву ягона ва  нест  шарике мар  уро  ва шаходат   медихем, ки Мухаммад (с) банда ва расули худо аст, дуою дуруд бар у бод, ки бехтарини расулон аст. Расуле, ки фиристодааст уро худо ба хайси рахмат бар оламиён ва у паёмбари охируззамон аст. Ва дуою дуруд бар хонадону хамсухбатони  Мухаммад (с) ва бар касоне, ки пайравии эшон мекунанд дар амалхои хайр то рузи киёмат.                                                                

 

   Ассалому алайкум ва рахматуллохи ва баракотуху, модарони азиз ва хохарони мехрубон!

   Худои бузург лозим гардондааст барои мардум шарму хаёро ва манъ  кардааст мардхоро аз нигох кардан ба суи занхои бегона ва занонро аз нигох кардан ба суи мардхои бегона. Фарз гардондааст  барои занхо хичобу чодарро, ки тамоми бадани занро пушида гардонад. Худои бузург дар Куръони карим хабар додааст:                                             

قل للمؤمنات يغضضن من أبصارهنّ و يحفظن فروجهنّ.

  "Бигу ба занхое, ки ба худо имон овардаанд, нигох накунанд ба суи чизе ки худо барояшон харом гардондааст, нигох доранд шармгоххои худро аз зинокорию харомкори."

   Худо барои занхо манъ кардааст нигох карданро ба суи мардони бегона, зеро сарчашмаи хамаи бадихову хамаи фасодхо ин аз нигох кардани мард ба суи зани бегона мебошад ва ё аз нигох кардани зан ба суи марди бегона мебошад.

   Пайгамбари худо (с) гуфтаанд:

   "Кадом марди худотарс ба суи зебогию хусни зан нигох кунад ва ё кадом зани худотарс ба суи зебогию хусни мард нигох кунад ва баъд аз он дар хол руи худро гардонад ва ё сари худро хам кунад, то дигарбора нигох накунад, худо барояш ибодату савоб хохад навишт."

   Ин гуфтахои худо ва расул бароямон гушрас мекунад, ки харом аст барои мардхо ва занхои бегона нигох кардан  ба суи хамдигар, зеро нигох аз зарар холи нест ва он аз тирхои шайтони лаин мебошад, ки бо он инсонхоро ба осони ба доми васвоси худ меафканад. Нигох кардан мисли захрест, ки инсонро ба халокат меандозад. Нигох кардан харом аст, магар дар холати зарурат, ба кадри зарурат, на ин ки вахтхои дарозу дакикахои зиёд нигох карда биистад ва бигуяд зарурат аст.

   Хохари азиз, аз худо тарсида пархез кун  аз он чизе, ки худо бароят манъ кардааст ва он нигох кардан мебошад ба суи мардхои бегона ва фаромуш набояд кард, ки ин нигох кардани ту на барои сохиби рух (шахси зиндаву чондор) дуруст мебошад ва на ба суи гайри сохиби рух, аз сурату телевизор ва гайра. Зеро худову расул манъ кардаанд нигох карданро ба суи номахрамон ва ин манъ дарбар мегирад инчунин нигох карданро ба суи суратхое, ки дар китобхо ва ё дар мачаллахою газетахо бошад. Ин хама барои фарзанди мусалмон харом аст ва аз ин хам бадтараш нигох кардан ба суи номахрамони нимаурён, ки дар телевизору синамо намоиш дода мешавад, зеро хамаи ин суратхою филмхои бефоидаю бемаъно ва холи аз шарму хаё барои фасод кардани чомеаи мусалмонон мебошад, на барои чизи дигар.

   Чашми инсон кушояндаи хамаи мусибатхою балохо мебошад барои инсон. Инсон вакте, ки ба суи номахрам нигох кунад ва ё ба суи телевизору синамо нигох кунад, бисёре аз холатхо мешавад, ки инсонро ба фикрхои бад бурда шояд уро дар шахвату фиску фасод андозад. Ин нигох кардан мисли як лаззати даруни сина мебошад ва хар чизе, ки дар он лаззат бошад, инсон кушиш мекунад, ки онро ба даст орад. Худи мову шумо дар ин замон бисёр аз чавондухтарону чавонписаронро мебинем, ки аз доираи ислом берун баромада мисли хайвон гаштаанд, на дар онхо шарм асту на хаё ва дар онхо осоре аз одобу ахлоки инсони дида намешавад, хатто ки падару модари худро хам итоат накарда аз паи хохишоти нафсашон мешаванд. Сабабгори асосии ин хама мусибатхо аз тамошои суратхою филмхои бемаъниву бехаё мебошад. Инсон харчиро бисёр бубинад ба он одат мекунад ва дар назараш одди метобад ва дар охир ба он таклид мекунад.

   Модари азиз ва хохари мехрубон, бароят пушида намонад, ки хар яки мову шумо дар киёмат барои фарзандонамон ва барои ахлу оилаамон ва барои наздиконамон дар назди худо чавоб хохем дод. Агар барои онхо таълими намозу руза ва дарси одобу ахлоки исломи омухта бошем, бароямон савоби бешумор хохад буд ва агар барояшон бенамозию берузаги ва бешармию бехаёгиро ва ё тамошои филмхои фахшу бемаъниро ичозат дода бошем, дар назди худо барои ин гуноххоямон чи чавоб хохем дод? Мо мегуем мусалмон хастем ва хар чизе, ки дини ислом гуфтааст кабул дорем, хол он, ки хохарону модарони мо хичобу чодар намегиранд ва ё дар назди телевизор филмхои бемаъноро бешармона тамошо карда хазорхо руи мардуми номахрамро мебинанд ва фиску фасодро мушохида мекунанд... Пас ояндаи онхо ба чи анчом хохад ёфт ва мо дар мукобили ин хама бемасъулияти чигуна худро мусалмон мешуморем?

 

 

Ба номи худованди мехрубон
 
 

     Газваи Табук

     Ривояти Табукро Исхок ибни Рохавайх ва Ибни Хиббон аз хадиси Абу Хурайра меоранд, ки гуфт: Вакте паёмбар (с) ба сания (акаба)-и Видоъ расиданд, диданд, ки чарогхо фурузон ва заноне гиря доранд. Гуфт: Ин чист? Гуфтанд: Занхое хастанд, ки ин мардон бо онон мутъа карда буданд. (Яъне дар замони гузашта) Фармуд: "Мутъаро никох, талок ва мерос нобуд сохт."

     Хозимй аз хадиси Чобир меорад, ки гуфт: "Хамрохи паёмбар (с) ба газваи Табук баромадем. Вакте ба акаба, ки наздики Шом буд расидем, назди мо заноне, ки пеш аз он бо онон мутъа карда будем, омаданд ва атрофи мо давр заданд. Онро ба паёмбар (с) хабар додем. Паёмбар (с) дар газаб шуд. Бархосту хутбае карду баъди хамду сано гуфт: "Мутъа харом аст". Бо он занон видоъ кардем, ки аз он пас он мавзеъро санияи "Видоъ" меномидем."

 

     Ин ду ривоят сахех нест:

     Якум: Хадиси Абу Хурайра сахех нест, зеро онро Муаммал ибни Исмоил аз Икрима ибни Аммор ривоят мекунад, ки ин ду ровй дар назди мухаддисон макбул нестанд.

     Ибни Хачар хулосаи каломи мухаддисонро аз китобхои ричол дар шаъни у зикр мекунад: Муаммал ибни Исмоил заъиф аст.

(Такриб-ут-тахзиб, сах:487). 

     Дуввум: Хадиси Чобир низ сахех нест. Зеро ровии он Ибод ибни Касир аст, ки Ибни Хачар дар шаъни у мегуяд: У дар назди мухаддисон матрук (тарккардашуда) аст. Имом Ахмад мегуяд: У хадисхои дуругро ривоят кардааст.

(Такриб-ут-тахзиб, сах:233).

 

     Ба фарзи он, ки ин хадисхо аз эътибор холй нест, мегуем:

     Дар хар ду ривоят баён мегардад, ки онон кабл аз ходисаи Табук мутъа карда буданд, на дар он замон. Бинобар ин он занон асхобро шинохта ба пешвозашон баромаданд. Маълум аст, ки мутъа каблан раво буд. Дар Табук бо он занон видоъ (хайрухуш) карданд, вале мутъа накарданд. Далели он, ки паёмбар (с) каблан аз мутъа нахй карда буданд, ин аст, ки аз омадани он занон сахт дар газаб шуданд ва ба онон, ки нахйро нашунида буданд, дар хутбаи худ харом будани онро дубора таъкид карданд. Дар он хутба далелхои дигареро аз кабили никоху талок ва мерос зикр карданд, ки ба харом будани мутъа далолат мекунад. Хамаи оятхое, ки ахкоми никох, талок ва мерос дар он баён шудааст, пеш аз газваи Табук нозил шуда далели харом будани мутъа аст.

     Ин кисса далолат мекунад, ки мутъа дар сафар низ харом аст, бо вучуди эхтиёч ва зарурат ба он. Зеро ин кисса замоне рух дода буд, ки онхо нав ба сафари тулонй баромада буданд, дар ибтидои сафар буданд ва дар он машаккатхои зиёде буд. Холати зарурату шиддат ва набудани занон, ки Ибни Аббос онро иллати мубох будани мутъа шуморидааст, дар ин макон мансух гашт. Зеро баъди чанги Табук хеч холате шадидтар аз он ба асхоб рух надод.