Як марди шучоъ, поксиришт ва накукор дар бораи Мустафокул
Рахмонов, ки солхои донишчуи дар мактаби миёна ва Омузишгохи тибби хамрох
мехондем барои ман сухан гуфтану сухан навиштан, ки чор сол дар Омузишгохи
тиббии шахри Душанбе дар як синфхона машгули тахсил дар лабараторияхо, машгули
тадкик, дар китобхонаву кироатхонахо ва беморхонахо машгули омузиши сарчашмахои
табби будем ва дар сахрохои водии Хисору Вахш машгули пахтачини будем, хело
душвор аст.

Ёди айёме,ки
бо хам ошно будем мо хамхаёлу хамсафиру, хамнаво будем, мо маънии як байт
будем,аз тарики иттиход чун ду мисраъ гар чи дар зохир чудо будем мо доим чун
забони хама харфи мо яке гар чи пеши чашми суратбин ду то будем мо чун ду барги
сабз к-аз як дона сар берун кунад як дилу як руй дар нашъунамо будем, ахтари мо
саъд буду рузгори мо саид. Аз саодат зери боли як хумо будем дурии манзил
хичоби иттиходи мо набуд. Доштем аз хам хабар мудом дар хар кучо будем мо чорачуёнро
намедодем харгиз дарди сар. Дардхои хамро даво будем мо. Харос аз он дорам,ки
оё метавонам дар чанд сахифа тамоми чихатхои хубии ин марди нексириштро баён
карда метавонам ё не?

Мустафокул
Рахмонов 7-уми апрели соли 1946 дар оилаи намоён ва номдору нонтеи дехаи Каздон
амаки Рахмонкул чашм ба олами хасти кушодааст. Дар синни 7-солаги ба мактаби
миёна рафта онро соли 1961 бо бахои хубу аъло хатм намуда, худи хамон сол ба
хизмати модар ватан рафта пас аз ду сол хизмати модар ватанро ба итмом расонида,
ба деха бар мегардад. Бо хидояти падар мохи августи соли 1963 ба шахри Душанбе
омада як сол курси тайёрии Омузишгохи тиббиро хонда соли 1964 ба курси яккуми
Донишгохи тибби дохил шуд донишгохи мазкурро соли 1969 бо бахои аъло ва рафтори
намунави бо гирифтани дипломи сурх, ки он замон хело мушкил буд хатм карда, ба
нохияи Айни ба кор омад ва то соли 1972 дар чамоати Рарз сарвари пункти Фельдшери
шуда кор кард.

Бо амри такдир тайи чанд сол хамрох бо бародарбузургаш
акои Бобо дар идораи ОРС-и нохия кор кард мо бо хам баъзан дидорбини мекардем.
06:07
У як марди серу пур буд, ба тамоми кормандон ёри расон ва гамхори мекард яке аз
хамкорони Мустафокул Рахмонов худорахматии Бобои кепка, ки хамчун ронанда ифои
вазифа мекард хар вакте ба деха меомад ба мо аз кору кирдори бародарон ба неки
мегуфту миннатдори мекард ва ё шахси дигар аз дехаи Тагфон бо исми Кенчабой
соле кабл ман бо у дар як чойхонае дар Душанбе шинос шудам накл кард,ки ман бо
Мустафокулу акои Бобо дар ОРС кор карда будам ин ду бародарони накукору накуном
ба тамоми мардуми Тагфон ёри кардаанду мардуми дехаи мо онхоро дуст медошт аммо
бо кадом тухмати бо мо номаълум онхоро аз кор ронданд, ё шахси дигар аз дехаи
Путхин Хасанов Шоди, ки соли 2002 пас аз марги Мустафокул бо ман дар маркази
нохияи Айни дар даромадгохи беморхонаи маркази шинос шуд, накл кард мо хамрох
бо Мустафою акояш Бобо хамкор будем ин ду бародар барои халку ватан хамеша
хизмат мекарданд чун оилаи мо наонкадар доро буд хамеша акои Мустафо ба ман ёри
мерасонд. Хеч ёдам намеравад вакте,ки модарам бемор буданду он касро бояд ба
шахр мебурдам акои Мустафо маоши шахсии худро ба ман доданду худ,ки духтур
буданд рафта модарамро муолича карда тавсия доданд,ки бояд ба шахр барам чун
ман аз марги бародар Мустафокул ёд кардам ин кас бисёр афсус хурда корхояшро як
су гузошта хамрох бо ман ба дехаи Каздон омада ба рухи ин марди некном дуо
хонду рафт.

Намедонам бо кадом тухмати номардона аз кор ронда шуда,
тули чор сол ба махбас нишаст. Дар хамон махбас хам ба кори табиби идома дода
дар шахраки Гараути ду соли охири махбасро гузаронид, ва нихоят соли 1979 ба
деха баргашта ба амбулатория ва рентгени беморхонаи марказии чамоати Шамтуч ба
кор омад ва то охирон лахзахои умр яъне тули 21сол сарфелдьшер ренгенлабаратор кор
кард. Тайи 21 соли фаъолияти мехнати У бо мехнати халол, муносибати хуб бо
беморону кормандони дармонгох дар байни чомеъа сохиби обруву иззати беандоза
гашт.

У хамеша
кори худро бо сифати баланд ба итмом мерасонид, ва хамеша мекушид ба атрофиён
ёри расонад. Чун мо бо хам хамсабаку хамкасб будем гохо ман аз уву, гохи дигар
у аз ман нозукихо ва нофахмихои илми тибро мепурсидем, ва якчоя ягон мушкилотро
халу фасл менамудем. Мустафокул, ки хамаги 55 сола буд дар дил орзухои зиёде дошт.
Агар умр бевафои намекард У ба ин орзуву ниятхои неки худ мерасид.

Ёдаш ба хайр бод.

Имруз аз
Мустафокул фарзандони солех ёдгор мондаанд,ки хушбахтона онхо сохибмаълумот
буда, имрузхо дар сохахои гуногун кору фаъолият мебаранд. Ягона писари
бародарам Мустафокул,ки бо ман давоми риштаи дустии падарро идома медихад
Амбиёкул аст,ки хамеша аз хам хабардорему ман аз ин чавон хамон мехре,ки
падараш бо ман дошт мебинам Худо кунад мисли падараш инсони бомаърифат шавад.



Авезмухаммад Одинаев собик сардухтури
беморхонаи минтакавии чамоати Шамтуч.

20-уми сентябри соли 2013

Падарам, рафт зи барам, давлати дунё падарам,
Падарам рафт зи барам, имруз бишкаст камарам,
Зи гаму андухи тар шуда ду чашми сарам,
Тири андух расид имруз бар фарки сарам,
Падарам, во падарам, во падарам, во падарам.

Марг имруз туро аз багали мо бирабуд,
Ногахон аз бари мо ризки худодода рабуд,
Марг омад ба бараш, чон зи танаш канда рабуд,
Ачал омад ба сараш чони худодода рабуд,
Падарам, во падарам, во падарам, во падарам.

Хона мотамзада шуд, дар гами ту ман чи кунам,
Ту буди бом ба хона, бом бирафти чи кунам,
Чордеворат падарам бом надорад чи кунам,
Бахту икбол бирафт аз бари ман, ман чи кунам,
Падарам, во падарам, во падарам, во падарам.

Хохаронам гиря доранд, гуш дори падарам,
Модарам нола доранд, чашм бикшо падарам,
Чашм бикшову бубин хешу таборат падарам,
Модарат дар гами ту афсурда гашт, эй падарам,
Падарам, во падарам, во падарам, во падарам.

Вакте баргашти зи шахр хонаи мо гамзада шуд,
Модарам нолакунон хона мотамзада шуд,
Комати духтари ту Оминагул хамзада буд,
Писарат коматаш хамгашта, дар гамзада буд,
Падарам, во падарам, во падарам, во падарам.

Дар ёди Падар
Падар, догат ба дил монду худат аз байни мо рафти,
Буди уммат, ки бо ёди Мухаммад Мустафо рафти.
Шабу руз Исми Аллох, эй падар,андар забонат буд,
Ба Куръонаш итоат карда бо амри худо рафти.
Падар, панду насихат карда умре хар як инсонро,
Ба фарзандонат омухти рахи талкини имонро.
Маро дар мазхаби Имоми Аъзам рохбалад буди,
Ва мегуфти биомуз, эй писар, як умр Куръонро.
Туро ман ёд кардам, то киёмат ёд хохам кард,
Ман арвохи туро як умр аз худ шод хохам кард.
Мухаммад Мустафо як умр майлу эъткодат буд,
Ки ман то метавонам маркадат обод хохам кард.
Падар, аз туст холо равшании чону имонам,
Падар, ман хамчу ту дар ин саро серуза мехмонам.
Бихишти адн чоят бод, умре пайрават монам,
Худоро шукр, хам Алхамдулиллох, ки мусалмонам.

Амбиё Рахмонзодаи Каздони

Чароги равшани дилхо Падарчон
Сафо орои манзилхо Падарчон
Хумоюн богбони боги уммед
Наво бахшхои хосилхо Падарчон
Насихатгуи фарзандони навро
Дар ин дунёи мушкилхо Падарчон
Диловар бо Худои киштии у
Зи дарёхо ба сохилхо Падарчон
Зи ту зебост хар чамъе,ки боши
Дурахши шамъи махфилхо Падарчон
Кадамхоят гулистон офарин аст
Ки руяд дар рахат гулхо Падарчон

Қиссаи сарнавиштам хеле аламовар ва ғамангез аст. Номам Темур,17 солаам. Падарам аз ҷавониаш то ба имрӯз дилбастаи май аст. Падари золимам ҳамеша маст ба хона омада модари бечораамро зери мушту лагад мегирифтааст. Бибиҷонам модарамро халос карданӣ шавад, падари бадмастам ӯро ҳам дашномҳои қабеҳ дода меранҷонидааст. Оқибат модарам аз чунин зиндагии сагона дилгир шуда, мани кӯчакро партофта баромада мераваду мани хурдакак дар тарбияи бибӣ мемонам.

Кош ҳамон вақт модарам маро зери қаноташ мегирифту азобу шиканҷаи янгаро намедидам. Ранҷу ситезаи янгаву ҷабру ситами падари майзадаам ҷонамро ба лабам расонидааст. Мисли ҳезуми тар дарун-дарун месӯзам. Амакам 12 сол фарзанд надошт. Мани зиндаятим гумон кардам, ки янгаву амаки бефарзандам меҳрашонро ба ман мебанданду фарзандвор дӯстам медоранд, вале афсӯс…

Ҷаҳли янга
Янгаи ҷоҳилам неши сӯзанро ба сари ман мехалонду дод мезад: «Бо падари золимат аз назарам дафъ шавед! Касофатии шумост, ки мо фарзанд намеёбем! Худо тезтар ҷони падари бадмастатро гирад, ки роҳати дунёро бинем…»
Падарам аксаран ба моҷарою ситезаи келин аҳамият надода, даст меафшонду баромада мерафт ва бо ҳамин як-ду ҳафта беному нишон мегашт. Дар ин муддат касе суроғаш намекард. Пас аз муддате боз масту аласт ба хона меомаду «ту маро аз зани ҳалолу зебоям ҷудо кардӣ»,- гӯён бибиҷонамро зери мушту лагад мегирифт. Амакам бибиамро тарафгирӣ намуда дасту пойҳои падарамро мебаст. Аз чунин зиндагии сагона ҷонам ба лаб расида буд, вале чора надоштам, на ҷои рафтанам буду на касе, ки дарди диламро шунавад.
Аммаҳоям ба хона омада аҳволи бибиямро медиданду дилашон ба ҳоли модар сӯхта ӯро чандрӯза ба хонаҳояшон мебурданд. Пас аз рафтани бибиам янгаи маккораам рӯзамро сиёҳтар мекард. «Хез, сағераи бесоҳиб, аз дарё об биёр! Ман хоб меравам, то хестанам косаю табақҳои аммаҳои ҷодугарат хӯрдаро нашуста бошӣ, рӯзатро шаби тор мекунам!»- гӯён баданамро пӯчида-пӯчида мегирифт. Бо чашми гирён гуфтаҳояшро иҷро мекардаму ба тақдири бадам лаънат мехондам, вале ба қавле замин сахт буду осмон баланд!

Моҷарои духтари раис
Амакам дар ягон ҷо кор намекард. Рӯзу шаб дар хонаи хусураш буд. Гоҳо аз он ҷо хӯрокаву либосҳои кӯҳнаи бачаҳои қайниву қайсингилҳояшро меоварду мани «бесоҳиб» либосҳои обшуставу туфлиҳои даридаи онҳоро пӯшида ба мактаб мерафтам. Ҳамсинфонам ба ҳолам механдиданд.
Рӯзе дар айни дарс Муҳаббати ҳамсинфам мӯйи сарамро кашид. «Нарас» гуфта таъкидаш намудам, вале вай қасдан корашро такрор кард. Тоқатам тоқ шуда дасташро тоб дода «ба ман нарас, намефаҳмӣ!»- гуфтам. Духтар шаппотии обдоре ба рӯям зада дашномҳои қабеҳ дод. Ҳамсинфонамон қоҳ-қоҳ зада хандиданд. Нангам омаду ман ҳам ба рӯяш шаппотие фаровардам. Муҳаббат гириста аз дар баромаду сӯйи кабинети директор шитофт.
Роҳбари синфамон лаҳзае пас ҳамроҳи Муҳаббат аз дар даромаду асли гапро напурсида аз гиребонам дошта сарамро чанд бор пайдарпай ба тахтаи синф зад. Аз биниам хун омад, вале қаҳри муаллим ҳамоно паст намешуд. Охир ман писари майзадаву Муҳаббат духтари раиси деҳа буд.

Ҷабр болои ҷабр
Бо сару рӯйи хуншор ба хона омада ба балои дигар гирифтор шудам. Амаку янгаам « ҳой, сағераи бесоҳиб, барои чӣ ҷойгаҳатро нағундошта рафтӣ?»- гӯён ба ман дарафтоданд. «Ба мактаб дер мекардам, янга, ором шавед, ҳозир ҷойгаҳамро мегирам»,- гуфтам бо чашми гирён, вале амакам «болои нонхӯри зиёдатӣ буданат ту, сағера кори ҳаррӯзаатро ба ҳамсари ман партофта рафтӣ, ҳе бар падарат лаънат»,- гӯён маро тӯби футбол барин лагадкӯб кард. Фарёд мезадам, гиря мекардам, ки ба сарам назанед, сарам дард мекунад, вале амакам қасдан ба сару рӯям шатта мезад. Хайрият, ки ногаҳон бибиҷонам даромада омаду мани ба хоку хун оғӯштаро аз чанголи амаки золимам раҳо намуд.
Шаб ба бибиҷонам гуфтам, ки дигар ба дарс намеравам, чунки таънаву писханди ҳамсинфон дар ҷонам задаст. Гапам дар даҳонам нимкола монда буд, ки падарам бо доду фарёд ба ҳавлӣ даромад. Чизе аз даҳонаш мебаромад, мегуфт. Амакам бо чашмони хунгирифта ба падарам дарафтода, кашолакунон ӯро ба хона даровард.

Мазҳакаи хунолуд
Дар синфи 9 мехондам, ки байни деҳаҳо бозии футбол барпо гашт. Ман футболбози хуб будаму он рӯз толеам махсусан баландӣ кард. Хеле хуб бозӣ кардам. Бозии маро хурду калони деҳа тамошо карда «Темур, офарин!… Темур!»- гӯён бо овози баланд нидоҳои хушбахӣ мебароварданд. Дастгирии онҳо маро қуввату мадори тоза мебахшид. Хуллас, ҷойи аввал насибамон гашт. Мукофот 3 ҳазор сомонӣ буду онро ба ман доданд. Шодон ба хона шитофтам, вале дар дами дарвоза бо янгаи морзабонам рӯ ба рӯ шудам. Маро дидан баробар ба дашномдиҳӣ сар кард. Оташи ғазабам боло гирифту «эй каждуми нешдор, мемонӣ, ки як рӯз нони безаҳр хӯрам?! Барои ҳамин морзабониат Худованд ба ту фарзанд намедиҳад»,- гуфта ба хона даромадам ва дарро шараққосзанон пӯшидам. «Ту сағераи ношукр имрӯз калон шуда нони додаамро фаромӯш кардӣ, кӯрнамак?! Илоҳо нону намаки додаам туро занад, ҳайвони тайёрхӯр»,- ситеза кард янгаам, вале ман дигар ба вай аҳамият надода аз паи кору бори худам шудам.
Бегоҳӣ амакам омадан баробар зани шаттоҳаш моҷарои рӯзонаро ба вай қисса карда «Темури ҳайвон маро таъна мезанад, ки фарзанд надорам. Ба ту фарзанд даркор бошад, маро сар деҳ, ҷиянат то кай ба ҳоли ман писханд мезанад»,- гӯён гиряву нола кардааст.
Амакам ба ғазаб омада сӯйи ман давид. Аз ҷой нимхез шуда будам, ки лагадаш ба рӯям расиду ба замин афтидам. Амакам мисли аждар бераҳмона ба ман ҳамла намуда бераҳмона ба сару рӯям мушт мефароварду мегуфт: «Ту сағераи бекас зани маро таъна мезанӣ?! Ту худат кӣ будиву имрӯз кӣ шудӣ?!»
Бибиҷонам ба рӯйи ман худашро партофта «Темурро назан, занат дурӯғ мегӯяд! Ман ҳаминҷо будам, таъназании Темурро нашунидаам. Назан бачаамро»,- гуфта доду фиғон бардошт. Падарам, ки то ин дам бегонавор ин манзараро тамошо мекард, шояд бори аввал ба ҳоли фарзандаш раҳмаш омаду ба амакам дарафтода «чаро асли гапро нафаҳмида ӯро мезанӣ»,- гӯён кӯшиши маро аз чанголи бародараш раҳониданро кард. Амакам «сағераи ту ношукр аст»,- гуфта маро монда падарамро лагадборон намуд. Ду бародар бераҳмона якдигарро мезаданду сару рӯйи ҳамдигарро хуншор менамуданд. Касе халос карда наметавонист. Баногоҳ бибиам гӯрсосзанон ба замин афтид. Аҳволи модарашонро дида ҳарду баробар сӯйи кампир давиданд.
Ҳарчанд кӯшиш намудем, бибиҷонамро ба ҳуш оварда натавонистем. Мошини ҳамсояро киро намуда бибиамро ба духтурхона бурдем. Духтур беморро муоина карда «кампир аз фишори баланд беҳуш шудааст. Интизор мешавем, ки чи гап мешавад. Худованд ба ҳама кор қодир аст»,- гӯён бибиамро ба вазнинхона дароварду ҳар сеи моро аз дар берун кард.
Хиҷолатзада ба якдигар менигаристем. Аз корҳои кардаамон пушаймон будем, вале оби рехтаро дигар бардошта намешуд.

Рондашуда
Амаку янгаам бегоҳи ҳамон рӯз маро аз хона пеш карданд. Рост ба хонаи амаки дигарам, ки дар поёни деҳа иқомат мекард, рафтаму буду шуди воқеаро нақл кардам. Хушбахтона амакам маро хуб қабул кард. Бо писарону набераҳояш ҳам ба зудӣ забон ёфтам.
Пули аз футбол ба даст овардаамро ба амакам додам, то барои доруҳои бибиҷонам сарф кунад, вале кӯшишҳояш натиҷа надоданду пас аз ду рӯз ҷони бибии ситамдидаам баромад.
Дар нолаҳои зори ман дили ҳамсояву ҳамдеҳагон об мешуд, чунки меҳру навозиши модаронаро танҳо аз бибиҷонам дида будаму бо аз олам рафтани ягона пушту паноҳам дар зиндагӣ гӯё болу парам шикаст.
Хуллас, бо нолаю фиғон бибиҷонамро гӯрондему ҳама дар хона сарҷамъ омадем. Амакам, ки то ин вақт бо ман гап намезад, наздам омада маро ба оғӯш гирифту бахшиш пурсид. Янгаам низ бо дилсӯзӣ сарамро сила намуд. Шояд рӯҳи бибичонам пас аз маргаш моро бо ҳам оштӣ дод.

Моиндар ҳам модар мешудааст
Маъракаҳои бибиҷонамро гузаронидему ба падарам зан овардем. Падарам чанд рӯз шароб нанӯшида гашт. Хурсанд шудам, ки аз шароб даст мекашад, аммо…. Боз ҳамон аҳмадаки порина, пул меёфту сӯйи шароб медавид падарам.
Моиндарам бисёр зани меҳрубон ва дилсӯз буд. Падарам ба сари ин зани бечора ҳам мушт мебардошту дашномҳои қабеҳаш медод. Амакам онҳоро халос намуда падарамро насиҳат мекард, вале «кӯзапуштро фақат хоки гӯр рост мекунад»,- гуфтагӣ барин ба гӯшаш панд намедаромад. Зани амакам баъди ин қадар сол ҳомилардор шуд. Аз он зани бадзабон дигар нишоне намонд. Модарвор маро меҳрубонӣ карда дастамро ба оби хунук задан намегузошт.
Падарам як рӯзи сарди зимистон масту аласт ба садама дучор гашта аз ду пойи равонаш маҳрум гашт. Ӯро баъди табобати тӯлонӣ ба хона овардем. Дар аробача мешинаду аз корҳои кардаву аз майзадагиаш пушаймон аст. Моиндарам падари маъюбамро хуб нигоҳубин менамояду меҳрро барояш арзонӣ медорад. Мо як оилаи тинҷу пурбаракат гаштем, вале афсӯс, ки бибиҷонам ин рӯзҳои хушро надида аз олам чашм пӯшид.
Мақсад аз рӯйи чоп овардани сарнавиштам он аст, ки зиндагии пурфоҷиаю дардноки мо ба хонадонҳои дигар дарси ибрат шавад.
Боқӣ ба хонандагони азиз зиндагии рангину шодро орзумандам.

Эй низанин Падар, бар холи мо нигар,
Марав аз ошёни мо, марав аз хонадони мо.
Падар ин илтичо бишнаве , марав аз ошёни мо,
Ки рафти меравад файзу, шукухи хонадони мо.
Мадех моро чу гул дар панчаи боди парешони,
Бимон дар панохат бишкуфем эй богбони мо.
Магу бар тарки мо омин машав бар ризки мо зомин,
Макун чархи халохилдард дахон як бурда нони мо.
Ба поят уфтодем эй Падар аз таъсирул-лахй гуй,
Сари мо дар кадамхоят марав аз хонадони мо

Аз Кошонаи Шахло

ПАДАР ГУФТАМ, АЗ ДИЛИ ГАРИБИ ПАДАРГУМКАРДАИ МУЛКИ РУС...
ПАДАР ГУФТАМ, САДОЯМ БА СУЙИ ОСМОНХО ПЕЧИД,
ПАДАР ГУФТАМ, НИГОХАМ БА ЛАРЗИШХО БАРХУРД,
ПАДАР ГУФТАМ, САДОИ НАВХАИ МОДАР БА ГУШ РАСИД,
ПАДАР ГУФТАМ, ЧУГЗЕ САРИ ДАРАХТ ФАРЁДИ ТАЛХ БАРОВАРД....
ПАДАР ГУФТАМ, САФХАИ ЗИНДАГИНОМААМ СИЯХ ШУД,
ПАДАР ГУФТАМ, САДОИ ДАРДИ ФАРЗАНДИ ПАДАР ОМАД,
ПАДАР ГУФТАМ, ШАХПАРАКИ САФЕД АЗ ДАР ДАРОМАД,
ПАДАР ГУФТАМ, АЗ КАЪРИ ДИЛ МАЗОРИ ХАСРАТ ДАМИД,
ПАДАР ГУФТАМ, ДАР МУЛКИ РУС ЛОЛАИ СУРХ САБЗИД,
ПАДАР ГУФТАМ, АЗ ДИЛИ ГАРИБОНИ ПАДАРГУМКАРДАИ МУЛКИ РУС
ФАРЁДУ НОЛА БА ОСМОН ПЕЧИДУ АЗ ФАЗО ДАРДРЕЗА БОРИД...
ПАДАР ГУФТАМ, БИСТАРИ ХОЛИИ МОДАР БА ГИРЯ ОМАД,
АЗ БАХТИ ШИКАСТАИ ТАКДИРИ КАЛАМБАДАСТИ БЕТАДБИР,
ПАДАР ГУФТАМ, КАТИ ХАВЛИ, ШАКАРОБИ МОДАР ПАДИД ОМАД,
ПАДАР ГУФТАМ, ЧИГАРИ РЕХТАИ ПАДАРГУМКАРДАХО РЕХТ БА САФХА
ПАДАР ГУФТАМ, КАЛБАМ ТАРКИДУ МИСОЛИ ОТАШ СУХТУ ГУДОХТ,
ПАДАР ГУФТАМ, ХАСТИАМ БАЙНИ МУРДАИ САДСОЛА КАРД НАВХА,
ДУСТОНИ КАДРДОН, ДАСТ БА ДУО БАРОИ ПАДАРОНИ РАФТА КУНЕД!
ТО ПАДАРЧОНХОИ МО РУХАШОН ШОД БОШАДУ ДИГАР НИШОНИ У НАЧУЕД...
ЧУН РАФТАНДУ МЕРАВАНДУ МЕРАВЕМ, ТО БА РУЗИ ДОДАИ МАХШАРИ ХУДО
ДИДОР ДАР КИЁМАТ МОНД! АЗИЗОНИ РАФТА! ХАСТЕМ ТО КИЁМАТ ЧУДО!(Ш.Н)

Аз Кошонаи Шахло

Падар мурдаро соя бар сар фиган,
Губораш барафшону хораш бикан.
Чу диди ятиме сар афганда пеш,
Мазан буса бар руи фарзанди хеш..

Макому манзилати модар аз назари Ислом аз падар дида балантар меистад.. Ба ин далолат мекунад гуфтахои Худо (ч) дар Куръон, ки Офаридгори хасти хар чое инсонро амри ба тоъату бандагии худаш амр кардааст ихсону накуи ба падару модарро ёдовар шудааст, танхо дар ду чои Куръон мебинем, ки накуи ва ихсони модар бе зикри падар таъкид шудааст.. Хамчунин аст таъкидхои Паёмбар (а.с), ки дар гуфтахои У нисбати накуи бо модар равшан зикр ёфтааст.. Аммо аз ончо ки падар намояндагии оиларо дар берун аз хона мекунад ва исботи насаб ба у марбут аст бо каринахо аз суннати набави эхтироми у дар кадами аввал меистад, зеро бе эхтироми нисбати намояндаи оила аз худи аъзоёни он тахкир буда рохи дахолат дигаронро ба оила боз мекунад, ки дар натича таъсири манфи ба чомиъа низ меорад..
Маро бошад аз дарди тифлон хабар,Ки дар хурди аз сар бирафтам падар.Дар хурдсоли хама чиз, таманниёту ормонхо ва хавасу орзухо хатто руъёхои кудакона содда ва як навъ хаёли ва афсонавимонмнд мебошанд, вале тахаккукёбанда, магар иштиёки тифл ба падару модар ва ниёзи он ба мехрабонии онхо, ки дар хурдсоли яке аз онхо ё хардуи онхоро аз даст дода бошад.. Тахаккукёбанда ба он маъно, ки Худое, ки тифлро дар хурдсоли аз падар ё модар чудо мекунад албатта фикри он тифлро кардааст ва дар ин хикматеро чой додааст, ки мо аз он бехабарем.. Дар куръон достони Юсуф (а.с) ба бехтарин кисса ном бурда шудааст.. Дар поёни ин сура баён шудааст, ки: ,,ХАМОНО ДАР КИССАХОИ ОНОН ПАНДУ ИБРТЕСТ БАРОИ ШУМО ЭЙ ХИРАДМАНДОН..,, Чудо шудани Юсуф (а.с) аз падар паёмадхои сангин ва мушкилоти фаровонро ба онон ба бор овард, то хадде, ки чашмони падарш Яъкуби наби (а.с) нобино шуданд, локин дар ин хикматхое чой дошт, ки падару писар бо вучуди паёмбар буданашон аз он хикматхо бе хабар буданд.. Як иддае аз онхоро куръон ёдрас мекунад, ки хидояти мардуми Миср ва рахоии онон аз окибати гуруснагаи мебошад..Дар пиронсоли таманниёт, орзую ормонхо хаёли ё афсонамонанд хам набошанд, бисёри аз онхо тахаккук намеёбанд ва ё баъди сари падару мондорон амали мешаванд.. Ман бар ин боварам, ки падарон сарфи назар аз макому манзилати илми ва маърифатии онхо аз писарон дар фазлу мартаба болотар меистанд.. Барои мисол: Падари ман аз миёни обу оташи бехудои бо тахассуси досу каланд писаре тарбия ва ба воя расонд, ки Худошинос, донишгохи, огох аз улуми тафсиру куръон ва хадису фикх, таъриху адаб ва г... Пас ман танхо барои ба пояи падарам расидан бояд фарзанде тарбия ва ба воя расонам, ки дар харчи ман бо химмати падарам ба даст овардаам болои дошта бошад.. Рухатон шод ва чаятон чаннат бод эй падарони мехрабону химматбаланд..Хотироти бародари диагарамро ба ёд меорам, ки гуфт: ,,Баъди чанд рузи ба хок супоридани падарам мачбур шудам аз занги телефони дастиам барои бедор шудан истифода барам.. Одатан маро садои шалфахои кафшхои падрам, ки пеш аз дамидани субх дар сахнаи долони хона кашон - кашон рох мерафт бедор мекард.. Ин садои пойпушихои падарамро чанд рузи дигар шунидам вале падарамро надидам, дар инихаят як руз чашмамро боз кардам, ки офтоб баромадаасту намоз казо шуда.. Ин хам мехрубонии падар буд, ки то чанд рузи дигар нигарони холи мо буд.. Холо дигар борхо орзу мекунам падарамро дар бинаму ин мехрубониашро барояш бигуям ва чан пурсидании дигарро аз у бипурсам.. Аммо афсус, ки намешавад.. Агар дар хоб бинам хам бо чанд аломатхои мухрубононаи фиребанда дидор ба поён мерасаду ман бедор мешавам..,, Ин хам камоли эхтимом ва нихояти тарбияи киблаи умеди мо мебошад, ки акнун мо бояд мустакилона кору фаъоллият кунем..Худоё ману падарам ва муъминонро рузе, ки хисобот барпо мешавад магфират кун..

ПАДАРЧОНИ ДАР ХОК ХУФТАИ МАН! ИМРУЗ АЗ ХАР РУЗА ДИДА САХТТАР ПАЗМОНАТ ШУДАМ. БА ХОНА ЗАНГ ЗАДАМ. ТИЛЛОПИСАРАМ БАРДОШТ ГУШИРО. ЧУН ХАР ДАЪФАИНА ПАДАРЧОНИ ДИЛУ ЧОНАМ НАБАРДОШТ  ГУШАКРО. ОХЕ, ДАР ИНРУЗИ ЧУМЪА БАРОЯТ ДУО МЕКУНАМ, КИ ЧОЯТ ЧАННАТ БОШАД! САДОИ МОДАРАМ МИСОЛИ ПЕШИНА НЕСТ. ХАСТА, ШИКАСТА....ПАДАРЧОНИ МАН, БЕПАДАРИ ДАРД АСТ, САХТ АСТ, АЗ МАРГ ХАМ МУШКИЛТАР. ДАРДИ БЕПАДАРИ МУШКИЛТАРИН АЗОБИ ДУНЯВИ БУДААСТ. ПАДАРЧОНИ АЗИЗИ МАН, БАРОЯТ ДУО ДОРАМ! ХАР ЗАМОН, ХАР СОНИЯ...РУХАТ ШОД БОД!