ШАРМУ ХАЁ зеботарин либоси зан

salomat boshi akajon!

Хоҳарам ҳичоб амри Худованди Тавоност Ба номи Худованди бениҳоят меҳрубон Хоҳари муъмин ва мусалмон! Занони сабур ва шучоъи меҳанамон! Ононе, ки бо имон ва фидокори дар муқобили мушкилот истодаанд! Имруз душманони қасамхурдаи ислом сарсахтона мекушанд то чодари иффат ва иззати туро аз сарат бардоранд. Зеро онҳо аз ҳиқоби ту метарсанд ва медонанд, то ҳиқоби ту ҳаст наметавонанд барномаҳои шуми худро амали созанд. Аммо ин душманон, ки монанди мор ҳар вақт пусти худро иваз мекунанд ором намешинанд. Мутаассифона иддаи мусалмонони фиребхурда онҳоро ҳамроҳи мекунанд. Бо унвонҳои гунонгун вале ҳадафи ягона мехоҳанд зарба ба ислом бизананд. Гоҳе шиори дифоъ аз ҳуқуқи занро баланд мекунанд ва гоҳе ҳам мусовот ва баробарии байни зану мардро унвон менамоянд. Вале ҳадафашон баракси шиорашон мебошад. Оре! Ҳадафи онҳо ҳуқуқи зан нест, балки мехоҳанд занони мусалмони моро чун матоъи беарзиш бар сари бозори ҳавасронон бифурушанд ва ба вартаи бадбахти ва хори бикашанд. Бале, хоҳари гироми! Ҳуқуқ бо аз сар гирифтани ҳичоб ва ё беҳичоби бадаст намеояд. Ё ин, ки духтарон беҳичоб ба мактаб ҳозир шаванд нақше дар бадаст овардани ҳуқуқашон бози намекунад. Ё ин, ки занону мардони корманд дар идораҳо зери як сақф бидуни риояти ҳичоб кор намоянд ҳуқуқи мусови ва баробари нест. Балки зане, ки мехоҳад ба ҳичоб бошад ин ҳуқуқи вай аст ва набояд поймол гардад. Ин аст ҳуқуқ. Душманони ислом дар пушти пардаи ин шиорҳо ҳадафҳои шуму ваҳшатноке доранд. Яқинан хоҳарони мусалмони мо фиреби ин шиорҳои куҳна ва аз мод афтодаро намехуранд ва душманон ҳадафҳои палидашонро иншоаллоҳ ба гўр хоҳанд бурд. Хоҳари мусалмон! Дар ин майдон ҳичоб силоҳи туст. Бо ин силоҳи худ ба душманони дин ва ақидаат нишон бидеҳ, ки ту пайрави Хадича ва Оишаи Сиддиқа ва Фотимаи Заҳро ва вориси иффат ва ҳашамати онҳо ҳасти.